Είπα να μείνω ακόμα λίγο στα χθεσινά δημοσιογραφικά (μας): πολιτικοί και Τύπος. Στην Ελλάδα. Σήμερα. Πάντα με αφορμή, σαν συνέχεια, τις παραινέσεις αρθρογράφου των «Νέων» (16/12) προς αξιωματική αντιπολίτευση, ως προς την περίφημη πλέον έκθεση Τσιόδρα – Λύτρα: «…να διακρίνουν τη γόνιμη κριτική από τους έξαλλους λαϊκισμούς». Παραινέσεις που, όπως σημείωνα χθες, δεν αρμόζουν σε άρθρο εφημερίδας –όσο φιλοκυβερνητική και αν είναι– και ταιριάζουν περισσότερο σε δελτίο Τύπου του κυβερνώντος κόμματος ή στον κυβερνητικό του εκπρόσωπο. Χαρακτήρισα δε το φαινόμενο «παραδημοσιογραφία», που ουδεμία σχέση έχει με υποτυπώδη ενημέρωση.
Αναρωτιέμαι τι να εννοεί ο αρθρογράφος –ή η εφημερίδα του– με τον όρο «γόνιμη κριτική». Αυτή που βασίζεται σε διασταυρωμένους αριθμούς, τεκμηριωμένα ποσοστά και επιστημονικές εκθέσεις; Ή κάποια άλλη, άγνωστο πού θα βασίζεται, πώς θα τεκμηριώνεται και ποια επιστημονικά πειστήρια θα την υποστηρίζουν; Δεν μιλάμε για αλήθειες (αμφιλεγόμενες) ούτε για ψεύδη (αναπόδεικτα). Στα σοβαρά, ποια θεωρούν γόνιμη κριτική; Αυτήν που θα δυσαρεστεί ή κάποιαν που θα ευχαριστεί τον κρινόμενο; Ή να αφήσουμε τη γονιμότητα στην κρίση του κρινόμενου;
Ως προς τους «έξαλλους λαϊκισμούς» τώρα. Με τους λαϊκισμούς –και το άσκοπο έως παρελκυστικό του είδους– συμφωνώ. Ο ΣΥΡΙΖΑ –και ως κυβέρνηση και τώρα ως αξιωματική αντιπολίτευση– και φλερτάρισε και, κατά διαστήματα, συμβίωσε με αυτό το εκπτωτικό πολιτικό υποπροϊόν· και τώρα, πιστεύω, η «πρόσκληση» του Αλέξη Τσίπρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη να παραιτηθεί και να προκηρύξει εκλογές έχει άφθονο λαϊκίστικο «μπαχαρικό». Αλλά τους «έξαλλους» (λαϊκισμούς) πού τους είδε, πού τους διέγνωσε ο αρθρογράφος; Ανοιξε κανένα λεξικό να δει τι σημαίνει η λέξη «έξαλλος», να κάνει «γόνιμη κριτική» και να καταλήξει, αν η συγκεκριμένη λέξη ανταποκρίνεται σ’ αυτό που θέλει να πει; Ή μας τα λέει… αλλοπρόσαλλα; Παίρνει φόρα κι όποιον πάρει… Κακό πράγμα η φανατίλα. Τυφλώνει…
