Οταν ο Τσόρτσιλ το φθινόπωρο του 1946 μίλησε στο Φούλτον της Φλόριντα για το Σιδηρούν Παραπέτασμα προκάλεσε αρχικά αμηχανία στον πρόεδρο Τρούμαν και τον ΥΠΕΞ Μάρσαλ.
Λίγους μήνες αργότερα η αμηχανία είχε διαλυθεί καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ βάφτισε τον εκτός του Σιδηρού Παραπετάσματος πλανήτη Ελεύθερο Κόσμο.
Ετσι, μια κατά βάση γεωπολιτική αντιπαράθεση ΗΠΑ – ΕΣΣΔ βρήκε το ιδεολογικό της περιτύλιγμα και άλλοθι.
Η Παγκόσμια Τηλεδιάσκεψη για τη Δημοκρατία, που οργανώνει αύριο και μεθαύριο ο Μπάιντεν με τη συμμετοχή περισσότερων από εκατό χωρών επιχειρεί να δώσει ιδεολογικό-αξιακό περιτύλιγμα κατά κύριο λόγο στη στρατηγική αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Κίνα και δευτερευόντως με τη Ρωσία.
Οι διαφορές της επανέκδοσης του Ελεύθερου Κόσμου σήμερα σε σχέση με την πρωτότυπη έκδοση του 1947 είναι σαφείς:
● Πρώτον, η Κίνα και η Ρωσία δεν προβάλλουν αντίπαλο ιδεολογικό και αξιακό όραμα στην αυτοπροσδιοριζόμενη ως φιλελεύθερη και δημοκρατική Δύση.
● Δεύτερον, σε αντίθεση με τον δυναμισμό του εκδημοκρατισμού που έπνεε το 1947 με φόντο τη συντριβή του φασισμού και του ναζισμού, σήμερα η Δύση, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. βιώνουν μια κρίση της δημοκρατίας με κοινό παρονομαστή την αποδοχή του ακροδεξιού λαϊκισμού ως κανονικότητας.
Το φαινόμενο Τραμπ στις ΗΠΑ είναι μια βαριά σκιά στην αμερικανική δημοκρατία, με τον τραμπισμό να ανασυντάσσεται ήδη εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του 2022 και της προεδρικής εκλογής του 2024.
● Στη Γαλλία, με ορίζοντα τις εκλογές της άνοιξης, επί της ουσίας οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο υποψηφιότητες της Ακρας Δεξιάς και μία της σκληρής Δεξιάς.
Με δυο λόγια, το παγκόσμιο σκηνικό δεν προσφέρεται σήμερα για διπολική αντιπαράθεση δημοκρατίας – αυταρχισμού, καθώς η πραγματικότητα είναι σύνθετη και αντιφατική.
Στο υποθετικό για παράδειγμα ερώτημα ποιες είναι οι πιο δημοκρατικές χώρες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η απάντηση είναι πρώτον το Ισραήλ και δεύτερον το Ιράν!
Επί πλέον η προσπάθεια διαμόρφωσης δημοκρατικού μετώπου και πολύ περισσότερο στρατοπέδου παραπέμπει στις πρώτες μεταψυχροπολεμικές δεκαετίες του αμερικανικού παρεμβατισμού και όχι στη σημερινή Ρεαλπολιτίκ, τελευταίο δείγμα γραφής της οποίας είναι η παράδοση του Αφγανιστάν στους Ταλιμπάν…
Ολα δείχνουν ότι η Τηλεδιάσκεψη για τη Δημοκρατία δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να είναι η αφετηρία μιας νέας παγκόσμιας ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
