Στοιχειώδης αντίληψη, πέρα απ το προφανές, χρειάζεται για την εικόνα-και-του ντέρμπι ΑΕΚ – Παναθηναϊκού, ώστε να εξηγηθεί αυτό που εμφανίστηκε ως απορία, αν όχι έκπληξη, από μερίδα του Τύπου και βέβαια από οπαδούς-πρόσωπα, όσους νοιάζονται με στυγνό τρόπο για το αποτέλεσμα και μόνο γι αυτό…
Η ΑΕΚ πέτυχε γκολ στις πρώτες στιγμές αλλά μετά ήταν – «ανεξήγητα» όπως κατά κόρον ειπώθηκε – παθητική. Ο Παναθηναϊκός είχε την υπεροχή, αλλά δεν είχε διαύγεια ώστε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα…
Η κοινή αιτία, ορατή πριν και μετά από τα αμιγώς αγωνιστικά δεδομένα, είναι η απουσία προσωπικής σχέσης με τις ομάδες εκ μέρους ικανού αριθμού παικτών. Αυτή αποκτάται από παίκτες που δεν είναι γηγενείς (δηλαδή δεν προέρχονται από τα σπλάχνα των ομάδων), μόνο όταν κτιστεί σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ ομάδας-παίκτη… Αλλά η διαμόρφωση της ίδιας σχέσης προϋποθέτει συνύπαρξη για μεγάλο χρονικό διάστημα, όχι πάντως συνεχείς, συχνά χωρίς αφορμή(!), αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό. Επίσης, αποκτάται με προώθηση όσων μικρών το αξίζουν από τα τμήματα υποδομής κάθε ομάδας.
Συνθήκες-προϋποθέσεις άγνωστες στις μέρες μας, όχι μόνο από τους αντιπάλους στο ΟΑΚΑ, γενικότερα για τις ομάδες μας! Αυτό ονομάζεται απουσία σχεδιασμού και οράματος ανάπτυξης από διοικήσεις, προπονητές…
