Για ποιον λόγο το Κρεμλίνο ανεβάζει την ένταση στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας;
Η Μόσχα δεν φοβάται μια γενικευμένη χερσαία επίθεση του Κιέβου στην Ανατολική Ουκρανία της οποίας η έκβαση είναι προεξοφλημένη.
Η αναπαραγωγή του μοντέλου της σύγκρουσης Ρωσίας-Γεωργίας στη Νότια Οσετία το 2008 αλλά και του πολέμου Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν πριν από έναν χρόνο στο Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν είναι δυνατή στην περίπτωση της Ουκρανίας.
Τι φοβάται συνεπώς ο Πούτιν;
Φοβάται τη σταδιακή αποδοχή ως κανονικότητας της παρουσίας ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα, τη μετατροπή δηλαδή της σημερινής ad hoc συνεργασίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ με το Κίεβο σε όλο και πιο συχνές ασκήσεις με ντε φάκτο ένταξη της Ουκρανίας στην Ατλαντική Συμμαχία.
Είναι προφανές ότι στη συνάντηση της Γενεύης στα μέσα Ιουνίου, Πούτιν και Μπάιντεν δεσμεύτηκαν σε μια αμοιβαία αποκλιμάκωση της αντιπαράθεσης για την Ουκρανία, μια δέσμευση την οποία σήμερα και οι δυο πλευρές αλληλοκατηγορούνται ότι έχουν παραβιάσει.
Οι κινήσεις του Πούτιν έχουν προφανώς άμεση σχέση με την εν εξελίξει διμερή διαπραγμάτευση για την ατζέντα της επόμενης τηλεδιάσκεψης ή και συνάντηση διά ζώσης των δύο ηγετών.
Η Μαύρη Θάλασσα είναι σήμερα ένα πολιτικοστρατιωτικό ναρκοπέδιο, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να εκραγεί:
– Η άρνηση αναγνώρισης της ενσωμάτωσης της Κριμαίας από τη Ρωσία και η παρουσία ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στα όρια των χωρικών υδάτων απειλούν με θερμό επεισόδιο που μπορεί να συμβεί κάθε στιγμή.
– Δεύτερο επικίνδυνο σημείο είναι η Αζοφική Θάλασσα, όπου υπάρχει ακτογραμμή που ελέγχεται από την Ουκρανία, με μοναδική όμως πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα τον πορθμό μεταξύ Κριμαίας και υπόλοιπης Ρωσίας όπου πρόσφατα κατασκευάστηκε γέφυρα.
Ετσι οι ΗΠΑ προωθούν την ντε φάκτο ένταξη της Ουκρανίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, μια κίνηση που επιχειρούν επικοινωνιακά να εξισορροπήσουν με τη διαβεβαίωση ότι σήμερα δεν τίθεται θέμα ντε γιούρε ένταξης και στο πολιτικό σκέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Με άλλα λόγια, έχουμε μπροστά μας την αντιστροφή της φόρμουλας παραμονή στο πολιτικό και αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ που εφάρμοσαν η Γαλλία την περίοδο 1966-2009 και η Ελλάδα μεταξύ 1974 και 1980.
Αυτήν την ασάφεια εντός και εκτός ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να την αποδεχθεί ρητά ή σιωπηλά ο ένοικος του Κρεμλίνου.
