Το μεταλλαγμένο, στα όρια του αποκρουστικού, ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού της Κυριακής θα είναι αφέλεια αν εξηγηθεί ως τέτοιο λόγω του κορονοϊού και των αναπόφευκτων επιπτώσεων του κοινού εχθρού… Άλλωστε, στη διάρκεια της διετίας που σφράγισε ο τερατόμορφος απρόσκλητος επισκέπτης με τις αντιαισθητικές κεραίες στο κεφάλι του, είδαμε στα μεταξύ τους παιχνίδια τουλάχιστον ανταγωνισμό ως το τέλος κι ας μην έσφιζαν από θέαμα…
Η βασική αιτία αυτού του ισοπεδωμένου παιχνιδιού της προηγούμενης Κυριακής προϋπήρχε του κορονοϊού και θα ακολουθήσει την αποχώρηση της υγειονομικής απειλής…
Τι είδαμε πέρα απ τα αμιγώς αγωνιστικά δεδομένα; Απουσία διάθεσης από τους παίκτες των δυο ομάδων στο παιχνίδι-ιστορικό αυτοσκοπό! Δάφνες ποιότητας το «αιώνιο ντέρμπι» σπάνια διεκδικούσε, η φύση του παραπέμπει στην ανάδειξη της θέλησης για νίκη ως κυρίαρχου συστατικού του σε όλες τις εποχές… Αυτή απουσίαζε κραυγαλέα την Κυριακή από το βλέμμα και τις κινήσεις των παικτών! Δομάζος, Αναστόπουλος. Ελευθεράκης. Μίχος, Σαραβάκος, Λεμονής και τόσοι άλλοι, εδώ και δεκάδες χρόνια θυμόμαστε να μας λένε “όταν σ’ αυτό το ντέρμπι η ομάδα δεν «τραβούσε» λέγαμε στον εαυτό μας «πάρε την ομάδα στην πλάτη, ξύπνα τους υπόλοιπους, δεν πρέπει να χάσουμε από τον «αιώνιο αντίπαλο”! Απουσία προσωπικής σχέσης με την ομάδα, αυτή είναι η εξήγηση κλειδί…
Ούτε το έμψυχο δυναμικό των δυο ομάδων έχει την λάμψη άλλων εποχών, ναι, οι παίκτες του Ολυμπιακού μπορούν να επικαλεστούν για την ατονία τους το γεγονός πως έχουν εξασφαλίσει και τον φετινό τίτλο καιρό τώρα, μα το πρόβλημα δε βρίσκεται κυρίως εκεί… Η απουσία σχεδίου με προοπτική από τις διοικήσεις τους και η σύμπραξη του κόσμου τους είναι ο λόγος και για τις δυο ομάδες… Καραβανιές ξένων παικτών, συχνότερα αμφίβολης αξίας, πάνε κι έρχονται στις δυο μεταγραφικές περιόδους, όσοι αξίζουν από τα σπλάχνα τους, σπάνια προωθούνται στην πρώτη ομάδα, επιλογές εντυπωσιασμού και όχι ουσίας υλοποιούνται…
Ανύπαρκτη ή, έστω υπαρκτή ως φαεινή εξαίρεση είναι η προσωπική σχέση παικτών-ομάδας! Απουσία συνώνυμη συμβιβασμού γεννά εικόνες όπως ο αγωνιστικός χυλός της προηγούμενης Κυριακής στη Λεωφόρο…
