Οικογενειακώς, με παιδιά και εγγόνια, στο Μοναστηράκι με τη λιακάδα των Φώτων. Η συνεννόηση, την παραμονή, με τον μεγάλο εγγονό μου. Τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα! Μέχρι που φόρεσα… καλά ρούχα. Απέφυγα, επιτέλους, τις φόρμες· καιρός ήταν· να αλλάζουμε και πότε πότε. Μας μάντρωσε ο κορονοϊός. Σε λίγο θα κυκλοφοράμε με πιζάμες, όπως, παλιά, οι νοσηλευόμενοι που πεταγόντουσαν από το νοσοκομείο στο περίπτερο ή έκαναν μικρή βόλτα να φύγουν λίγο από τη νοσοκομειίλα.
Τους θυμάμαι, παιδί, στο Αντικαρκινικό, τον «Άγιο Σάββα». Από τη μια με παραξένευε το θέαμα: σουλάτσο στην Αλεξάνδρας με πιζάμες! Από την άλλη, τους λυπόμουν. Δεν είχα ακόμα συναίσθηση ψυχολογίας νοσοκομείου. Το πιθανότερο, οι πιο πολλοί από τους ασθενείς περιπατητές της πιζάμας ήταν από επαρχία. Ίσως να μην είχαν και άλλα ρούχα μαζί τους. Άλλοι καιροί τότε… Ποιος το φανταζόταν ότι, μερικές δεκαετίες μετά, θα προκύπτανε τόσο συγγενείς αναλογικότητες που να σε πιάνει σύγκρυο!
Είναι σήμερα σα να παίρνουμε άδεια από την προϊσταμένη της κλινικής, να πεταχτούμε δυο λεπτά μέχρι το περίπτερο (άσε που λιγοστέψανε και τα περίπτερα!), έτσι όπως είμαστε, με τις πιζάμες/φόρμες. Πάει να μας γίνει συνήθεια –αν ήδη δεν μας έχει γίνει– η προχειρότητα. Αυτό που μέχρι πριν από δυο χρόνια το θεωρούσαμε άνεση και ανεμελιά, κάτι σαν ισότιμο της ελευθερίας: ντύνομαι πρόχειρα, γιατί νιώθω ελεύθερος, μακριά από ενδυματολογικές συμβατικότητες. Σήμερα κοντεύει να γίνει συνώνυμο της παραίτησης, της εγκατάλειψης: «Έλα μωρέ! Πού να ντύνεσαι… Και γιατί να ντύνεσαι; Πού θα πας; Ρίξε εκεί πέρα κάτι επάνω σου και ξεμπέρδευε. Μεταξύ μας είμαστε…».
Μιλάμε για την απόλυτη αντιστροφή. Σήμερα, «στα χρόνια της χολέρας», όπως, ίσως, θα έλεγε ο Μαρκές, το τολμηρά αντισυμβατικό, το επαναστατικό, θα είναι να κυκλοφορήσεις στο Μοναστηράκι σικάτος: με κουστούμι και λουστρίνια!
