Με το βλέμμα στο ΚΙΝ.ΑΛΛ.

Εκεί νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι στραμμένο μεθαύριο το βλέμμα κάθε πολίτη και πολίτισσας: στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. και στις κάλπες που θα αναδείξουν, ανάμεσα στους έξι υποψήφιους, τον επόμενο αρχηγό του κόμματος που κληρονόμησε το άλλοτε κραταιό –κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη μεγαλύτερη διάρκεια της μεταπολίτευσης– ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Ανδρέα Παπανδρέου, του πάντα ρευστού μεσαίου πολιτικού χώρου και μιας –της πρώτης σοβαρής κατά τη γνώμη μου στην Ελλάδα, με όσες επιφυλάξεις μπορεί να διατηρεί κανείς ακόμα και σήμερα– σοσιαλδημοκρατικής πρότασης/υπόσχεσης.

Λέω «θα έπρεπε να είναι στραμμένο το βλέμμα», δυνητικά, γιατί ακριβώς θεωρώ ότι δεν είναι. Και δεν είναι, γιατί άλλα απασχολούν τον κόσμο σήμερα, άλλα τον νοιάζουν και τον καίνε. Και γι’ αυτά τα «άλλα», οι κυριακάτικες κάλπες του ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι «ψιλά πολιτικά γράμματα»… Και τι ποσοστά έφερε στις τελευταίες εκλογές αυτό το κόμμα στο κάτω κάτω! Και τι ποσοστά τού δίνουν τώρα τα διάφορα γκάλοπ! Αλλωστε, έχουμε άλλες προτεραιότητες σήμερα που μας καθορίζουν και που τον πολιτικό μας ορίζοντα, την πολιτική μας προοπτική, περιορίζουν σε ό,τι περιβάλλει π.χ. η κορνίζα ενός παράθυρου.

Μόνο που αυτό που περιβάλλει η κορνίζα (που τη λένε και… κάσα) ενός παράθυρου δεν είναι η θέα που αρμόζει στον πολίτη και την πολίτισσα, είναι η θέα μιας βιτρίνας που ταιριάζει στον καταναλωτή της πολιτικής των εκπτώσεων, της black Friday και όλων των «μπλακ» που κάνουν τον άνθρωπο, από πολίτη ψηφοφόρο, από ψηφοφόρο καταναλωτή, από καταναλωτή τζογαδόρο και από τζογαδόρο αδιάφορο στο αυτόματο κλείσιμο μιας βαριάς γκαραζόπορτας που συνθλίβει, σαν παραπεταμένο πακέτο, ένα παιδί.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όλων τα βλέμματα θα έπρεπε να ήταν στραμμένα στις κάλπες του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Η δημοκρατία και οι αντοχές της στον ανθρωπισμό δοκιμάζονται στις μειοψηφίες.