Ο Πάπας και η συνέπεια του καλού χριστιανού

Η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Ελλάδα επιβεβαίωσε τις προβλέψεις όλων των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Ο ποντίφικας κατέκτησε για ακόμα μια φορά τις καρδιές των Ελλήνων και έθεσε στην κορυφή της «ατζέντας» του το προσφυγικό και το μεταναστευτικό. Δεν ήταν τυχαίο, άλλωστε, πως ήδη πριν από μήνες, στις πρώτες επαφές του για την οργάνωση της επίσκεψης, είχε ζητήσει να μπορέσει να μεταβεί στη Λέσβο, στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ ή Μαυροβούνιου.

Στη Μυτιλήνη, τελικά, παρέμεινε περισσότερο από τη μιάμιση ώρα που προέβλεπε το επίσημο πρόγραμμα. Εσφιξε τα χέρια αμέτρητων προσφύγων πριν και μετά την επίσημη ομιλία του. Και έστειλε, για ακόμα μία φορά, το μήνυμά του, ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν πρέπει ποτέ να καταπατάται και ότι οι συνθήκες στον καταυλισμό έχουν βελτιωθεί σε σχέση με το παρελθόν, αλλά χρειάζεται να γίνουν ακόμα πολλά. Αλλά και ότι η Ευρώπη, φυσικά, επιβάλλεται να δείξει, στο σύνολό της, μεγαλύτερη αλληλεγγύη και διάθεση ειλικρινούς φιλοξενίας.

Ο Πάπας Φραγκίσκος αναφέρθηκε σε όλα αυτά τα σημεία και κατά το αεροπορικό ταξίδι επιστροφής του από την Αθήνα στην ιταλική πρωτεύουσα. Οι δημοσιογράφοι τού χάρισαν και ένα μικρό, τουριστικό ενθύμιο του Παρθενώνα, που μπόρεσε να τον θαυμάσει μόνο από μακριά. Και ο ίδιος αποκάλυψε ότι ένας από τους συνομιλητές του, στο σχολείο που επισκέφθηκε πριν φύγει από την Ελλάδα, του είπε ότι στο μέλλον και στη χώρα μας θα δημιουργηθεί ένα μείγμα πολιτισμών.

Μια φράση η οποία δείχνει, ουσιαστικά, πόση σημασία έχει το να αντιμετωπιστούν απ’ όλους, με τον σωστό τρόπο, τα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα.

Από τη μία, ο ποντίφικας και οι υπόλοιποι θρησκευτικοί ταγοί του χριστιανισμού συνεχίζουν να μας ζητούν να αναγνωρίσουμε στον κάθε «απελπισμένο της θάλασσας» το βλέμμα και τα τραύματα που έφερε ο ίδιος ο Ιησούς. Και να καταλάβουμε ότι πίσω από το φαινόμενο αυτό υπάρχουν κάποιες βαθύτερες αιτίες, όπως οι πόλεμοι και οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες που πιέζουν για συνεχή πώληση όπλων σε φτωχές χώρες.

Από την άλλη, όμως, η Ευρώπη, στο σύνολό της, δεν καταφέρνει να κάνει βήματα προόδου που να δείχνουν ότι υπάρχει μια πραγματική βούληση κοινής δράσης. Οι χώρες-μέλη της Ενωσης δεν μπορούν ακόμη να συνεννοηθούν για την πραγματική «συνταξιοδότηση» της συμφωνίας του Δουβλίνου και τη λογική βάσει της οποίας όλο το πρακτικό βάρος της υποδοχής είχε αποφασιστεί να το σηκώνουν οι χώρες πρώτης εισόδου.

Την ίδια ώρα, βλέπουμε ότι πολλές χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι οποίες παρουσιάζονται ως δήθεν «σούπερ χριστιανικές», αδιαφορούν με τραγικό τρόπο και κλείνονται στον εαυτό τους.

Ο Φραγκίσκος, φυσικά, όλα αυτά τα γνωρίζει πολύ καλά. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιμένει στις εκκλήσεις του υπέρ των φτωχότερων και ξεχασμένων. Διότι θεωρεί ότι μία από τις κύριες υποχρεώσεις του κάθε χριστιανού είναι η καθημερινή συνέπεια με τις αρχές και τις αξίες του. Ακόμη και όταν κάποιοι μπορεί να σε θεωρούν αιθεροβάμονα και γελασμένο.