Oλα τα χρόνια έδινε μάχες. Και έβγαινε πάντα νικήτρια. Σε όλες εκτός από μία. Τη χθεσινή μάχη με τον καρκίνο, τον οποίο είχε αντιμετωπίσει με θάρρος και αποφασιστικότητα και στο παρελθόν, κερδίζοντας με το σπαθί της τον τίτλο μιας γενναίας μαχήτριας.
Η Φώφη Γεννηματά ήταν μια πολιτικός που ήξερε να αγωνίζεται και να διεκδικεί. Πάντοτε όμως με αρχές, ήθος και αξιοπρέπεια.
Οι αγώνες της πολλοί και συναρπαστικοί, καθώς πάντοτε τους έδινε με πάθος και πίστη στις αξίες που πρέσβευε και οι οποίες είχαν ως σημείο αναφοράς τις προοδευτικές ιδέες, τον άνθρωπο και τις κοινωνικές ανάγκες, ενώ ήταν υπέρμαχος των γυναικών και των δικαιωμάτων τους.
Καταρχάς, για το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα με το οποίο ήταν συνυφασμένη όλη η διαδρομή της, από μικρό παιδάκι λόγω του αείμνηστου πατέρα της Γιώργου Γεννηματά. Η σκιά του ήταν διαρκώς παρούσα σε κάθε βήμα της, σταθερός οδηγός, αφού η πολιτική του παρακαταθήκη ήταν βαριά, ιδίως στο θέμα της δημιουργίας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, και η Φώφη τον είχε σαν πυξίδα της.
Αλλά και για την πατρίδα, αφού ήταν μια πολιτικός που πίστευε όσο λίγοι στις συναινέσεις και στην εθνική συνεννόηση και θεωρούσε ότι για κάποια ζητήματα όπως τα εθνικά και για κάποιες κρίσιμες στιγμές, όπως όταν κρινόταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, οι κομματικές περιχαρακώσεις δεν νοούνταν. Γι’ αυτό με τον λόγο της και τη μετριοπάθειά της επιχειρούσε να κατευνάσει τα πολιτικά πάθη των αντιπάλων της, ενώ δεν δίσταζε να βάζει πλάτη όταν το επέτασσε το πατριωτικό καθήκον.
Σημαντικός σταθμός και μεγάλη αγάπη της ήταν η Τοπική Αυτοδιοίκηση, την οποία υπηρέτησε ως υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς το 2002 και το 2006. Πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα ανέλαβε τον Οκτώβριο του 2009 ως υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην πρώτη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ στις 26 Μαρτίου 2012, ύστερα από απόφαση του τότε αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου, ανέλαβε εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος, θέση που διατήρησε έως και τις 26 Ιουνίου του 2013, οπότε ορίστηκε αναπληρώτρια υπουργός Εθνικής Αμυνας.
Από την ΠΑΣΠ ως φοιτήτρια, αργότερα ως βουλευτής, έφτασε το 2015 να εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με την ψήφο χιλιάδων ανθρώπων. Και κατάφερε τα έξι αυτά χρόνια της προεδρίας της κάτι που χαρακτηρίστηκε ένα μικρό θαύμα. Παρέλαβε μια παράταξη πληγωμένη και διασπασμένη. Ορισμένες από τις δημοσκοπήσεις της εποχής προέβλεπαν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα έμπαινε στη Βουλή. Ομως η Γεννηματά ανέλαβε να διαψεύσει τις Κασσάνδρες και τα κατάφερε.
Η ισχυρή παραταξιακή της συνείδηση την οδήγησε να ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι στην κατεύθυνση της ενότητας και της διεύρυνσης. Στο πλαίσιο αυτό το 2017 απηύθυνε ένα ανοιχτό κάλεσμα συμπόρευσης προς κόμματα και κινήσεις της Κεντροαριστεράς, με σκοπό την ίδρυση μιας ενιαίας παράταξης που θα μπορούσε να τους χωρέσει όλους. Η ονομασία Κίνημα Αλλαγής και η ανταπόκριση ήταν όντως εντυπωσιακή αφού θετικά απάντησαν μεταξύ άλλων το Ποτάμι, η Δημοκρατική Αριστερά, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών του Γιώργου Παπανδρέου, που της πιστώθηκε ως ενέργεια που έκλεινε τις πληγές στο ΠΑΣΟΚ, οι Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία, οι Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς, η Ενωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης και άλλες μικρότερες δυνάμεις.
Το εγχείρημα της ενιαίας έκφρασης της Κεντροαριστεράς πήρε σάρκα και οστά με την ανοιχτή ψηφοφορία για την ανάδειξη ηγεσίας τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς όπου έλαβαν μέρος εννέα υποψήφιοι και περισσότεροι από 200.000 πολίτες. Η Φώφη Γεννηματά εξελέγη αρχηγός και ήταν εκείνη που ξεκίνησε την πορεία περαιτέρω ανασυγκρότησης του χώρου, σε μια διαδικασία με πολλά εμπόδια, αντιξοότητες και εσωκομματικές επικρίσεις, ειδικά στο θέμα της αλλαγής του ιστορικού τίτλου και των συμβόλων του κόμματος. Αλλά η ίδια δεν απογοητευόταν… Διευκρίνιζε δε ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει ζωντανό μέσα στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. και χωρίς τη μετεξέλιξη, για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, η τύχη του θα ήταν αβέβαιη.
Για να έρθει η ώρα της κάλπης των εθνικών εκλογών το 2019 όπου το Κίνημα Αλλαγής απέσπασε το 8,2% του εκλογικού σώματος, ένα ποσοστό ευνοϊκότερο από τις προηγούμενες εκλογές αλλά όχι ικανό να καταστήσει την Κεντροαριστερά πρωταγωνιστή των εξελίξεων.
Χαρακτηριστικά είναι τα όσα είχε τονίσει στην τελευταία συνέντευξή της στην «Εφ.Συν.» τον Φεβρουάριο του 2020, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Αν λοιπόν το Κίνημα Αλλαγής έχει λόγο ύπαρξης, είναι να γίνει το καταφύγιο όσων πλήττονται, νιώθουν ανασφαλείς αλλά και αγωνίζονται για μια καλύτερη, πιο δίκαιη, προοδευτική πραγματικότητα. Ο προοδευτικός χώρος απαιτεί αίσθημα εθνικής ευθύνης, συγκροτημένες προτάσεις, καθαρό προοδευτικό λόγο χωρίς παλινωδίες ή κραυγές. Οσοι φαντασιώνονται το Κίνημα Αλλαγής κομπάρσο στον τεχνητό δικομματισμό, θα μας βρίσκουν διαρκώς δυναμικά πολιτικά απέναντι. Είμαστε η γνήσια έκφραση της Κεντροαριστεράς, συνέχεια της ιστορικής Προοδευτικής Παράταξης. Χτίζουμε ξανά τις κοινωνικές συμμαχίες μας με βάση την ιδεολογική και αξιακή κληρονομιά μας. Μπαίνουμε μπροστά για τα εθνικά μας δίκαια. Οι πολίτες κρίνουν και αξιολογούν καθημερινά ποιοι εκφράζουν αυθεντικά την πατριωτική στάση καθώς και την πρόοδο».
Ο νέος στόχος που έβαζε η πρόεδρός του, εφόσον ανανέωνε τη θητεία της στις προγραμματισμένες κάλπες για τις 5 Δεκεμβρίου, το Κίνημα Αλλαγής να διπλασιάσει τις δυνάμεις του. Αλλά την πρόλαβε η ασθένεια, με συνέπεια στις 11 Οκτωβρίου, έπειτα από μια αδιαθεσία που ένιωσε, να εισαχθεί στον «Ευαγγελισμό» και μια μέρα μετά να ανακοινώσει ότι αποσύρεται από την κούρσα για να δώσει τη μάχη της ζωής της. Τη μοναδική που δεν ήταν νικηφόρα αλλά την έδωσε χωρίς ίχνος φόβου και με αυταπάρνηση.
Εφυγε πρόωρα, ήταν μόλις 57 ετών, άδικα και η απώλειά της σκορπά θλίψη. Οχι μόνο στους συντρόφους της αλλά σε όλη την κοινωνία γιατί ήταν ένα πρόσωπο αγαπητό σε όλους. Ειλικρινής, με κοινωνικές ευαισθησίες και πάντα με το χαμόγελο. Ηταν μια μαχήτρια της ζωής και της παράταξής της, την οποία ο ελληνικός λαός θα θυμάται με σεβασμό και αγάπη. Ευθύνη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που μένουν πίσω να συνεχίσουν στα χνάρια της, δικαιώνοντας τις προσπάθειες και το έργο που δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει.
