Χορτάσαμε ευχολόγια, απαιτούμε πράξεις!

Οπως και με τη σύνοδο κορυφής της ομάδας των 20 πλουσιότερων κρατών, που ολοκληρώθηκε άδοξα προχτές στη Ρώμη, έτσι και με την πολυδιαφημισμένη σύνοδο COP26 του ΟΗΕ για το κλίμα που ξεκίνησε τις εργασίες της χτες στη Γλασκόβη και θα διαρκέσει δύο ολόκληρες εβδομάδες, υπάρχουν δύο τρόποι να δει κανείς τα τεκταινόμενα.

Ο πρώτος είναι φυσικά να ακολουθήσει το επίσημο αφήγημα, να πάρει στα σοβαρά τις ρητορικές κορόνες των «σωτήρων» προέδρων και πρωθυπουργών και να αντιμετωπίσει τη σύνοδο σαν την απαρχή μιας σοβαρής και, επιτέλους, παγκόσμιας προσπάθειας για τη σωτηρία του πλανήτη μας από την ανθρωπογενή υπερθέρμανση, έπειτα από δεκαετίες αδιαφορίας και αβελτηρίας.

Να πιστέψει, ας πούμε, στα λόγια του οικοδεσπότη της συνόδου, του Βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος δήλωσε ανοίγοντας τις εργασίες πως η COP26 «θα πάει πολύ πιο μακριά» από την G20, καθώς «ο κόσμος μας βρίσκεται ένα λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα»… Ο Τζόνσον, που, όπως και ορισμένοι ακόμη ηγέτες, έφτασε στη διάσκεψη με… ηλεκτροκίνητη Τζάγκουαρ, για να δείξει πόσο αφοσιωμένος είναι στην απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα!

Ή να πιστέψει τον Τζο Μπάιντεν και τον Εμανουέλ Μακρόν, που έριξαν και πάλι από κοινού την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στις «κακές» Ρωσία και Κίνα, τονίζοντας πως μόνον αυτές μπορούν να «ξεκλειδώσουν» τη λύση του προβλήματος, μειώνοντας δραματικά τις εκπομπές αερίων…

Μάλιστα ο Μπάιντεν δεσμεύτηκε ξανά πως οι ΗΠΑ θα εκπληρώσουν τους στόχους τους για το κλίμα μειώνοντας τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 50-52% έως το 2030 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2005, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τη ραγδαία μετάβαση προς τη λεγόμενη πράσινη οικονομία «απίστευτη ευκαιρία» όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για την παγκόσμια οικονομία. Τι υποκρισία, από μια υπερδύναμη που μπορεί μεν να έχει ξεπεραστεί σε συνολική ρύπανση από την Κίνα, αλλά παραμένει μακράν πρώτη παγκοσμίως σε ρύπανση κατά κεφαλή, σε σχέση δηλαδή με τον πληθυσμό της!

Ο δεύτερος και δυστυχώς ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να δει κανείς τα πράγματα είναι να προσπεράσει τα κούφια λόγια και να δει την COP26 σαν ένα τεράστιο (και πανάκριβο) πολιτικό θέατρο, που σκοπό έχει τον παγκόσμιο οικονομικό έλεγχο (και) στο κοντινό μέλλον.

Ενα θέατρο όπου οι πλουσιότερες αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες (που ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο είναι και οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνες, ιστορικά αλλά και στον σημερινό κόσμο, για τη ρύπανση και την κλιματική αλλαγή που αυτή χωρίς καμιά απολύτως αμφιβολία προκαλεί) κουνάνε το δάχτυλο στις πολυάνθρωπες αναπτυσσόμενες, όπως ας πούμε η Κίνα και η Ινδία, προσπαθώντας να τις πείσουν πως εκείνες ευθύνονται για το δικό τους έγκλημα… Και πως η μόνη λύση είναι να θυσιάσουν οικειοθελώς μέρος της ραγδαίας οικονομικής τους ανάπτυξης και να στραφούν προς τις πιο «πράσινες» ενεργειακές τεχνολογίες, τις οποίες –όλως τυχαίως– μονοπωλούν σχεδόν και σίγουρα… πωλούν οι χώρες του αναπτυγμένου Βορρά!

Αυτή η κακοπαιγμένη οπερέτα για τη «διάσωση του πλανήτη» δυστυχώς «ανεβαίνει» ξανά και ξανά, με άλλο θίασο αλλά το ίδιο μονότονο λιμπρέτο, σε όλες ανεξαιρέτως τις παλαιότερες διασκέψεις και συμφωνίες για το κλίμα, από το Κιότο του τόσο μακρινού 1992 ώς το πολύ πιο πρόσφατο αλλά εξίσου αόριστο και ανεφάρμοστο Παρίσι του 2015. Οπως πολύ σωστά παρατήρησε χτες ο Γιαν Κόβαλτσιγκ, ο κορυφαίος ειδικός της οργάνωσης Oxfam για την κλιματική αλλαγή, σχολιάζοντας τα όσα (δεν) έγιναν στη Ρώμη και σίγουρα δεν θα γίνουν ούτε στη Γλασκόβη, «το μείζον πρόβλημα με τη διεθνή πολιτική για το κλίμα είναι ότι οι βιομηχανικές χώρες δεν είναι διατεθειμένες να συνεισφέρουν με δίκαιο τρόπο στην προστασία του κλίματος, λαμβανομένων υπόψη της ιστορικής ευθύνης τους για την πρόκληση της κρίσης και της οικονομικής ισχύος τους», είπε.

Ο ειδικός καταγγέλλει μάλιστα την Ευρωπαϊκή Ενωση, και πρωτίστως τη βιομηχανική ατμομηχανή της, τη Γερμανία, πως προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα άλλα κράτη, ενώ δείχνουν απροθυμία να «συνεισφέρουν αυτό που τους αναλογεί». Είναι χαρακτηριστικό πως, ακόμη κι αν τα εθνικά σχέδια δράσης εφαρμοστούν κατά γράμμα, οι εκπομπές των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα αυξηθούν κατά 16% ώς το 2030, ενώ θα απαιτούνταν να μειωθούν κατά 45% για να περιοριστεί η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη στον 1,5° Κελσίου, όπως είχε συμφωνηθεί στο Παρίσι.

Πράγματι, στο κοινό ή μάλλον… κενό ανακοινωθέν της Ρώμης, δεν συμφωνήθηκε καμιά ξεκάθαρη προθεσμία. Για την ακρίβεια, το deadline για την επίτευξη μηδενικού ισοζυγίου στις εκπομπές των αερίων στο κείμενο παραμένει εσκεμμένα αόριστο: ο στόχος μετατίθεται περί «τα μέσα του αιώνα», με την υπόσχεση πως οι είκοσι βιομηχανικά πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου «θα κάνουν ό,τι μπορούν» για να αποφεύγουν την κατασκευή σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με την καύση άνθρακα, αλλά «λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες εθνικές συνθήκες»…

Ποιος αμφιβάλλει ότι και στη Γλασκόβη θα δούμε στο τέλος «μια από τα ίδια» – μέλι μέλι κι από τηγανίτα τίποτε; Σίγουρα όχι οι χιλιάδες ακτιβιστές που διαμαρτύρονται μετά το νέο σοκ της Ρώμης – όπως η διάσημη νεαρή Γκρέτα Τούνμπεργκ, που κατηγόρησε ξανά χτες τους ηγέτες για «προδοσία της ανθρωπότητας»…