Μια εικόνα, 259 λέξεις

Πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι κι αν σου συμβαίνει. Οπότε μπορεί να αισθάνεσαι χάλια αλλά κάποιος άλλος να είναι ακόμα πιο χάλια. Και σε ζηλεύει γιατί εσύ περνάς «υπέροχα» σε σχέση με αυτόν ενώ εσύ νιώθεις φρικαλέα… Ολα είναι σχετικά. Αυτή η σχετικότητα θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο του Σλαβόι Ζίζεκ, με τους δυο αγρότες που μισιούνται θανάσιμα. Το τζίνι επισκέπτεται τον έναν από αυτούς και του λέει: «Εχεις μια ευχή. Ζήτα μου ό,τι θες. Ο,τι κι αν ζητήσεις θα σ’ το δώσω. Να ξέρεις όμως πως στον εχθρό σου στο απέναντι κτήμα θα δώσω το διπλάσιο». Ο αγρότης χωρίς κανέναν δισταγμό απαντά χαιρέκακα: «Βγάλε μου το ένα μάτι».

Θυμίζει επίσης τη συγκλονιστική γελοιογραφία του Altan στην οποία ένας άνθρωπος με κομμένο το ένα πόδι, σπρώχνει το αναπηρικό καροτσάκι ενός άλλου χωρίς καθόλου πόδια. Ο πρώτος μονολογεί απογοητευμένος: «Αν πηγαίνεις με κουτσό, στο τέλος θα κουτσαθείς». Και ο δεύτερος συμπληρώνει: «Μακάρι!».

Είναι η ίδια μακάβρια και σαρκαστική ειρωνεία που μεταφέρουν τα κρανία των νεκρών της διακυβέρνησης του Πολ Ποτ στη γελοιογραφία του Chris Priestley (1998): «Λένε ότι ο Πολ Ποτ πέθανε από καρδιακή προσβολή». «Α, τον τυχεράκια!». Και ακριβώς η ίδια ειρωνεία ξεχειλίζει στη γελοιογραφία του Ted Rall από το «Generalissimo el Busho» με τους Αφγανούς που βλέπουν τα χωριά τους ισοπεδωμένα από τους Αμερικανούς και χαρακτηρίζουν «τυχεράκηδες» τους Ιρακινούς οι οποίοι θα έχουν την ίδια «τύχη». Οι πρώτοι βομβαρδισμοί των Αμερικανών στο Αφγανιστάν ξεκίνησαν πριν από ακριβώς είκοσι χρόνια, τον Οκτώβρη του 2001. Και τώρα συζητιέται η επανάληψή τους. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν να αισθανθεί τόσο «τυχεράκιας» ξανά…