Εάν πριν από την έναρξη του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά έλεγε κάποιος ότι ο Παναθηναϊκός θα κατάφερνε να κρατήσει το μηδέν στην άμυνά του έχοντας στην ενδεκάδα του έναν τερματοφύλακα που έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, τον Σάρλια και τον Πούγγουρα στο κέντρο των μετόπισθεν και τον Σάντσες αντί του Κώτσιρα στο δεξί του άκρο, θα τον περίμενε πιθανότατα κάποιος κύριος με άσπρη ποδιά…
Κι όμως, ο Παναθηναϊκός ανέτρεψε όλα τα προγνωστικά και κατάφερε να μείνει όρθιος μέσα στο Φάληρο απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλό του που προερχόταν από μία θριαμβευτική βραδιά στην Κωνσταντινούπολη και φάνταζε δικαιολογημένα το μεγάλο φαβορί.
Οι «πράσινοι» κοίταξαν στα μάτια τους «ερυθρόλευκους» στο πρώτο ημίχρονο, πίεσαν ψηλά και διεκδίκησαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ενώ έκαναν κατάθεση ψυχής και μαγκιάς στο δεύτερο μισό του ματς, όταν δέχτηκαν πίεση από τον Ολυμπιακό.
Ο Ιταλός Αλμπέρτο Μπρινιόλι πραγματοποίησε ονειρεμένο ντεμπούτο με την πράσινη φανέλα και το τριφύλλι, το δίδυμο Σάρλια και Πούγγουρα έκλεισε τα στόματα όσων βιάστηκαν να προεξοφλήσουν ότι θα γίνει η χαρά των Ελ Αραμπί και Τικίνιο που έχρισε βασικούς ο Πέδρο Μαρτίνς, ο Σάντσες πήρε εξαιρετικό βαθμό στα ανασταλτικά του καθήκοντα και το δίδυμο Πέρεθ – Αλεξανδρόπουλου υπήρξε το τείχος μπροστά από την καρδιά της άμυνας του «τριφυλλιού».
Το αποτέλεσμα δεν είναι ασφαλώς για πανηγυρισμούς. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος όταν δεν νικά. Αυτό είναι θέσφατο. Πλην όμως, με δεδομένες τις συνθήκες που υπήρξαν πριν από το ντέρμπι και τη φάση ανοικοδόμησης στην οποία βρίσκεται ποδοσφαιρικά η ομάδα και σε συνδυασμό με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που περιέγραφε ήττα και μάλιστα με μεγάλη έκταση του σκορ, δεν θα μπορούσε παρά να κριθεί ως ικανοποιητικό.
Τόσο σε ό,τι αφορά το ψυχικό σκέλος, την πνευματική προετοιμασία των παικτών και το πάθος που έβγαλαν από το πρώτο λεπτό μέσα στον Πειραιά, όσο και το αμιγώς ποδοσφαιρικό σκέλος.
Πολύ σωστά ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν έμεινε ικανοποιημένος από το γεγονός ότι οι ποδοσφαιριστές του δεν κράτησαν την μπάλα όσο θα έπρεπε στο δεύτερο ημίχρονο και αρκέστηκαν σε αμυντικό προσανατολισμό. Ηταν δύσκολο να συμβεί και δείχνει τη διαδρομή που υπάρχει ακόμα και πρέπει να καλυφθεί για να ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός η ομάδα που αρμόζει στην ένδοξη ιστορία του. Και έγινε ακόμα δυσκολότερο στη διάρκεια του ντέρμπι, από τη στιγμή που τα βαριά χαρτιά της ομάδας μεσοεπιθετικά δεν ήταν σε καλή βραδιά.
Ο Βιτάλ έκανε το χειρότερό του ματς με την πράσινη φανέλα, έχοντας βεβαίως να αντιμετωπίσει τρεις και τέσσερις αντιπάλους κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του. Ο Καρλίτος και ο Παλάσιος δεν μπήκαν στο πνεύμα του ντέρμπι στη φάση ανάπτυξης και μόνο ο Χατζηγιοβάνης στο πρώτο ημίχρονο υπήρξε δραστήριος και δημιουργούσε ρήγματα.
Απαντες, ωστόσο, και ο Βιτάλ και ο Παλάσιος και ο Καρλίτος, ήταν υποδειγματικοί στις αμυντικές τους υποχρεώσεις. Κι όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο ή περίεργο, προστάτεψαν τις απουσίες και τα προβλήματα των μετόπισθεν και δικαίωσαν όλους όσοι πιστεύουν ότι η άμυνα μιας ομάδας ξεκινάει από τους επιθετικούς.
