Ετσι, μάγκικα να το πούμε, όπως με «μαγκιές» (στημένα γκάλοπ και άλλες… αγαθοεργίες) αναρριχόταν φτάνοντας στην κορφή ο, μέχρι το Σάββατο, καγκελάριος της Αυστρίας: Του τσαλακώσανε τη μόστρα, τον στραπατσάρανε, του σβήσανε τη μαγκιά, του νεαρού κυρίου Σεμπάστιαν Κουρτς, «εμφανίσιμου», λέει, «φωτογενούς», «γεννημένου λαϊκιστή», «με τη χαρακτηριστική βιεννέζικη προφορά» (αυτό δεν μπορώ να το κρίνω· κάπου θυμάμαι αμυδρά ότι τα καλύτερα γερμανικά είναι τα αυστριακά και τα καλύτερα αυστριακά, τα βιεννέζικα· αν και με τις γλώσσες, τώρα πια θαρρώ έχω μάθει πως δεν υπάρχουν «καλύτερες» και «χειρότερες»). Αλλά ναρκισσάρα του κερατά, αμοραλιστής και ματαιόδοξος, που πιο πέρα δεν πάει, αλλάζει ο… χάρτης.
Ξεκίνησε πολιτική καριέρα από ηγέτης της νεολαίας του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, υφυπουργός Εξωτερικών στα 24, υπουργός Εξωτερικών στα 27, καγκελάριος στα 31 με έμβλημα: «Η ώρα της Ανανέωσης». Ωσπου, νωρίς νωρίς, ήρθε και… Η ώρα της Αποχώρησης (επισήμως, υποχρεώθηκε σε παραίτηση, που ήταν αξίωση των Πράσινων της συγκυβέρνησης). Από την καγκελαρία. Στο κόμμα έμεινε. Από αμνησία πάσχουν και στην Αυστρία. Οπως πάσχουν και από στημένα γκάλοπ, διά των οποίων η τεχνηέντως καλλιεργημένη δημοφιλία του, όπως την εμφάνιζαν «αντικειμενικές» δημοσκοπήσεις, που δημοσιεύονταν σε «αντικειμενικές» εφημερίδες με εξίσου «αντικειμενικούς» ύμνους στο υποκείμενο (κάτι ξέρουμε κι εμείς), είχαν φουσκώσει το μπαλόνι Κουρτς με αέρα κοπανιστό, ώσπου έσκασε.
Τώρα, πόσον καιρό θα μείνει σκασμένο, για πάντα ή θα το ξαναφουσκώσουν, είναι και μόλις 35 το παιδί, μικρό μικρό στα βάσανα… Θα δείξει. Αν και κάποιο αεράκι που πάει να φυσήξει τελευταία στην Ευρώπη… από αριστερά, δεν φαίνεται να είναι ούριο για τον Σεμπάστιαν, που μέσα σε όλα, μας άφησε και «παρακαταθήκη» μια απόπειρα, από κοινού με τον ομόδοξο Βίκτορ Ορμπαν της Ουγγαρίας, επανασύστασης μιας… Αυστροουγγαρίας αίσχους, εναντίον μεταναστών και προσφύγων…
