Πολλά βλέπω και διαβάζω τελευταία, στα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης, κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ., για κάποιες «ακροδεξιές» επιλογές του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας, κάτι για «ακροδεξιά ακροατήρια», «μακεδονομάχους», «αντιεμβολιαστές» και άλλα ηχηρά, κάτι για «αδιέξοδα» στα οποία έχει περιέλθει και για τα οποία ψάχνει «διέξοδο», κάτι για «παγίδες» που έχει πέσει…
Ιδίως μετά τα σοβαρά γεγονότα σε σχολεία της Θεσσαλονίκης με την «αφύπνιση» (για πολλούς προμελετημένη) φασιστικών ομάδων και τη διαβόητη «θεωρία των δυο άκρων», όπως τη διατύπωσε ο πλέον έγκυρος «πρέσβης» των θέσεων του πρωθυπουργού, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος («Καμία ανοχή σε φασιστικές συμπεριφορές οποιουδήποτε χρώματος»), αυτή η «φιλολογία» περί «ακροδεξιάς στροφής» του κυρίου που σήμερα διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας, παράγινε, νομίζω, οχληρή, σε βαθμό, θα έλεγα, ναυτίας.
Για ποια «ακροδεξιά στροφή» και ποια «παγίδα», άραγε, μιλάμε; Ποιες ήταν οι έως τώρα διατυπωμένες θέσεις (αν είχε) και απόψεις (αν σταθεροποιήθηκαν ποτέ) του κ. Μητσοτάκη και πρωτύτερα, ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τώρα, ως πρωθυπουργού; Πότε ξέφυγε από ακροδεξιές θέσεις και τοποθετήσεις, ώστε σήμερα, για να διατηρηθεί στην εξουσία, να έχει ανάγκη να απευθύνεται σε «ακροδεξιό ακροατήριο» και να πέφτει σε «παγίδες» φασιστών με τη «θεωρία των δυο άκρων»;
Δηλαδή –να ’χουμε καλό ρώτημα– υπάρχουν κάποιοι, σ’ αυτούς που καταμαρτυρούν στον κ. Μητσοτάκη ακροδεξιές παρεκκλίσεις ή τάσεις ή ροπές ή… δεν ξέρω τι, που να πιστεύουν ότι είναι κάτι άλλο (που δεν είναι τίποτα, αλλά τέλος πάντων…) εκτός από ακροδεξιός πολιτικός, και μάλιστα… μέτριος; Εχει να μας δείξει και κάτι άλλο, από τότε που μπήκε (τον έβαλαν) στην πολιτική, εκτός από… φυγόκεντρες και… δεξιόστροφες πολιτικές περιδινίσεις; Εχει βγάλει η Ελλάδα, μεταπολεμικά, πιο ακροδεξιό (αιρετό!) πρωθυπουργό, να το μάθουμε κι εμείς; Μήπως ήρθε η ώρα να αγνοηθεί ο μύθος;..
