Ανηφορίζοντας τον Υμηττό

Στον πηγαιμό προς Υμηττό μια μέρα, πρόσφατα:

• 1) Μία εκπληκτική πινελιά ροζ πάνω στο γκρι του ουρανού. Εβγαλα το κινητό αμέσως. Κάτι διασώθηκε, αλλά ανάμνηση. Η λάμψη είχε δύσει. Ετσι είναι αυτές οι εκρηκτικές στιγμές καθώς ανατέλλει η αυγή. Αστράφτουν και χάνονται σε μηδέν χρόνο. Ο,τι πρόφτασες, πρόφτασες. Η ίδια η ζωή σε σμίκρυνση διαστημική!
• 2) Κύριος, γνωστός εξ όψεως. Οικείος. Συναντιόμαστε πολύ συχνά. Καλημεριζόμαστε. Τις πιο πολλές φορές τον συναντάω στην επιστροφή. Τώρα τον συνάντησα επιστρέφοντα και μάλιστα αρκετά ψηλά, μετά τη γέφυρα της Κατεχάκη. Ηταν τόσο νωρίς που απόρησα. Μου έλυσε την απορία ο ίδιος, όταν πλησίασε: «Σήμερα κοιμήθηκα επάνω!…» είπε, κλείνοντάς μου το μάτι και δείχνοντας, με τον αντίχειρα του δεξιού χεριού, πίσω του τον Υμηττό! Γέλασα. Εχω μια αδυναμία στον… πλάγιο λόγο, στον υπαινιγμό. Με έχουν και παρεξηγήσει κάποιες φορές· ότι «τα λέω σοβαρά», ενώ αστειεύομαι· αν και τα αστεία δεν είναι πάντα πετυχημένα· θεωρώ πετυχημένα τα κατανοητά, αυτά που δεν δίνουν λαβές για παρεξηγήσεις.
• 3) Ο τύπος βάδιζε μπροστά και μάλλον αργά για τα μέτρα μου. Τον είχα στα τρακόσια μέτρα, στη μεγάλη ανηφόρα προς το Μοναστήρι Καισαριανής τον έφτασα (σκούρα φόρμα, ανεβασμένη κουκούλα, μάσκα κορονοϊού· παραήταν πειθαρχικός, δικαίωμά του). Πρόσωπο δεν είδα, φωνή άκουσα. Οχι ακριβώς του ίδιου. Ακουσα το ραδιοφωνάκι του, καθόσον σε ανυψωμένη ένταση. Επαιζε, τη στιγμή που τον προσπερνούσα, ένα… οδοιπορικό: «Βαδίζω και παραμιλώ μ’ αυτή τη συμφορά μου…» (Γιάννης Παπαϊωάννου)· φωνή, αντρόγυνη, κακιά νομίζω, τουλάχιστον σε μένα. «Ε, ρε μεράκι ο άνθρωπος, πρωινιάτικα!», σκέφτηκα. Αμέσως μετά, στην πλάτη μου πια, το ρεπερτόριο γύρισε στο… πένθιμο: «Σαν πεθάνω, τι θα πούνε…» (αγνώστου), αλλά στο… πολιτικά ορθό: αντί «πέθαν’ ένας χασικλής» («κάποιο παιδί», τραγουδάει η Μπέλλου), εδώ στο ομοιοκατάληκτο: «μερακλής»! Απόψεις, ίσως και φοβίες…