Διάβαζα σε «παρασκήνιο» της «Εφ.Συν.» του Σαββατοκύριακου για τη «Μαφία της Λεμονάδας» που εμφανίστηκε στην Πορτογαλία, ως επακόλουθο φόρου στη ζάχαρη των αναψυκτικών, ο οποίος επιβλήθηκε στη χώρα το 2017, σε μια προσπάθεια να μειωθεί η παχυσαρκία. Πήγανε για καλό δηλαδή και τους βγήκε φαρμάκι: άνθησε το λαθρεμπόριο!
Σκέφτηκα το δικό μας γνωμικό των ημών προγόνων: «ουδέν κακόν αμιγές καλού», αλλά ανεστραμμένο και, απορημένος, έψαξα το θέμα κάπως περισσότερο, που θα πει, το γκουγκλάρισα. Είδα ότι ακριβύνανε οι Πορτογάλοι τη ζάχαρη στα αναψυκτικά, όχι μόνο για την παχυσαρκία, αλλά και για τον διαβήτη και άλλες ασθένειες που προκαλεί –ή ενθαρρύνει– η υπερβολική ζάχαρη.
Κοινωνικό μέτρο δηλαδή. Τώρα πώς τη βλέπουν οι κυβερνήσεις να αποθαρρύνουν την κατανάλωση κρίσιμων έως επικίνδυνων για την υγεία προϊόντων κάνοντάς τα ακριβότερα –και άρα, λέω εγώ, με υψηλότερο φορολογικό συντελεστή, οπότε αυξάνονται τα δημόσια έσοδα· ή κάνω λάθος;–, αυτό είναι άλλου παπά (καθολικού) ευαγγέλιο.
Μέχρι να μας το… ψάλουν αυτό το ευαγγέλιο (και να μας το φορτώσουν, των Ευρωπαίων πολιτών, γιατί η πείρα διδάσκει ότι ανάλογα λάθη απερισκεψίας ουδέποτε ομολογούνται), στα σύνορα Πορτογαλίας – Ισπανίας ρέει άφθονο το λαθραίο αναψυκτικό, που άλλο κατάσχεται μετά από έλεγχο και άλλο διαχέεται στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (έτσι λένε όσα πουλάνε και… αναψυκτικά), πάλι μετά από έλεγχο, από τον οποίο βρίσκει τρόπους διαφυγής. Κάτι περί ενιαίων φόρων και δασμών σε όλες τις χώρες-μέλη που ακούστηκε στις Βρυξέλλες ως «αντίδοτο» στο λαθρεμπόριο; Ε, ακούστηκε. Δεν ματακούστηκε!
Κάτι μας είπανε δηλαδή. Λες και πρώτη φορά βλέπουμε να στήνονται –και πώς στήνονται– διάφορα κυκλώματα λαθραίας διακίνησης (προϊόντων και ανθρώπων), πώς επωάζονται, εκτρέφονται και συντηρούνται διάφορες «μαφίες»… Απλώς, με τσίγκλισε αυτό το «Μαφία της Λεμονάδας». Μου ήρθε κάπως… ξινούτσικο, σαρκαστικό!
