Είχε την τύχη και τις ικανότητες στην ακαδημαϊκή του καριέρα πριν έρθει στο Πολυτεχνείο της Θράκης να εργαστεί σε σπουδαία πανεπιστημιακά ιδρύματα σε διαφορετικά μέρη: Θεσσαλονίκη, Βερολίνο, Νέα Υόρκη, Βοστόνη.
O καθηγητής του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Βασίλης Τσαουσίδης, ένας αεικίνητος και δημιουργικός άνθρωπος, είδε τα τελευταία 15 χρόνια, δεκάδες καταξιωμένους πλέον επιστήμονες, μεταπτυχιακούς και προπτυχιακούς του φοιτητές, καθώς και συναδέλφους του, να εγκαταλείπουν ο ένας μετά τον άλλον το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, απογοητευμένοι ακόμα και κυνηγημένοι από ένα σύστημα διαπλοκής, το οποίο έχει αναδείξει με σειρά ρεπορτάζ η «Εφ.Συν.» τα τελευταία επτά χρόνια.
Ενα Πανεπιστήμιο έδιωξε κακήν κακώς εξειδικευμένους ερευνητές, διέκοψε αδίκως τα έργα τους, δεν πλήρωσε καν τα δεδουλευμένα τους και κυρίως αποποιήθηκε τα πνευματικά δικαιώματα και τα οικονομικά ωφελήματα της έρευνας της μεγαλύτερης ερευνητικής του ομάδας. Η ιστορία που ακολουθεί, με τα λόγια του καθηγητή, δεν είναι απλά μια προσωπική ιστορία. Είναι ένα παράδειγμα για τους πραγματικούς λόγους του brain drain στη χώρα, αλλά κυρίως για το πού οδηγούνται οι θεσμοί όταν δεν εκπροσωπούνται σωστά και όταν αυτοί που έχουν την ευθύνη για την υπεράσπισή τους, αντί να τους υπερασπίζονται, υπερασπίζονται τους ανθρώπους που τους εκπροσωπούν.
«Τον Ιούνιο 2016, κατατέθηκε στην Εισαγγελία Ξάνθης μηνυτήρια αναφορά σε βάρος μου από τον τότε πρύτανη του ΔΠΘ. Την προηγούμενη περίοδο, όντας μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΔΠΘ, είχα ζητήσει δημόσια από τη διοίκηση του ιδρύματος να απολογηθεί στο Συμβούλιο και στις αρμόδιες αρχές, σχετικά με δημοσιεύματα που αφορούσαν τη σίτιση, εταιρείες φωτοβολταϊκών μελών της διοίκησης με τον εργολάβο σίτισης και απευθείας αναθέσεις έργων. Μάλιστα, στη συνέχεια, ο τότε πρύτανης τέθηκε σε αποχή από τα διοικητικά του καθήκοντα προκειμένου να μην παρακωλύεται η σχετική έρευνα των αρμόδιων αρχών.
Το αιτιολογικό της μηνυτήριας αναφοράς του σε βάρος μου ήταν ότι δήθεν, με βάση εσωτερική πληροφόρηση που είχε και ανώνυμες καταγγελίες, δεν είχα εκτελέσει σωστά τα από διετίας (2014) ολοκληρωμένα ερευνητικά έργα που είχα αναλάβει ως επιστημονικά υπεύθυνος. Τα έργα, βέβαια, είχαν ελεγχθεί ήδη από αρμόδιους Ευρωπαίους πραγματογνώμονες. Τον Οκτώβριο 2016 συνέβη κάτι αδιανόητο: μου ασκήθηκε δίωξη από αντεισαγγελέα της Ξάνθης με βάση την αναφορά αυτή, χωρίς να προηγηθεί προκαταρκτική εξέταση για τις κατηγορίες που, μυστικά, μου αποδόθηκαν – χωρίς να τις γνωρίζω καν!
Στη συνέχεια, με απόφαση του ίδιου πρύτανη, παραπέμφθηκα στο Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ, ενώ ταυτόχρονα τέθηκα σε αποχή καθηκόντων με παράνομη απόφαση και πάλι του ίδιου πρύτανη, για διάστημα ενός μήνα (η απόφαση ανακλήθηκε –απόφαση 10/2017 Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου– και το ΔΠΘ καταδικάστηκε πρωτοδίκως για ηθική βλάβη – απόφαση 266/2020 Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Κομοτηνής). Ταυτόχρονα, διακόπηκαν ύστερα από εισήγηση-απόφαση μελών τής τότε διοίκησης τα ενεργά διεθνή ερευνητικά έργα για τα οποία ήμουν επιστημονικά υπεύθυνος το 2016, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν όλες οι διαβεβαιώσεις από τους διεθνείς οργανισμούς ότι αυτά υλοποιούνται σύμφωνα με τον σχεδιασμό.
Βέβαια, οι διαβεβαιώσεις αυτές δεν παρουσιάστηκαν στη Σύγκλητο που, ερήμην μου και εν αγνοία μου, ενέκρινε την εισήγηση για την οριστική διακοπή τους. Λίγο αργότερα, με μια πρωτοφανή διαδικασία, προσβλητική για τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας, τέθηκα σε αποχή καθηκόντων από το Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ, το οποίο, μετά την παραπομπή μου σε αυτό από τον τότε πρύτανη, συνεδρίασε ερήμην εμού του ελεγχόμενου. Η απόφαση αυτή ανακλήθηκε λίγο αργότερα από το ίδιο πειθαρχικό όργανο –απόφαση 26/2017– καθώς διαπιστώθηκε ότι καταστρατηγήθηκαν βασικά μου συνταγματικά δικαιώματα. […]
Κατέθεσα μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Ροδόπης, με βάση την οποία ασκήθηκε δίωξη για παράβαση καθήκοντος και στη συνέχεια ασκήθηκε και δίωξη για απιστία σε δέκα μέλη τής τότε διοίκησης του ΔΠΘ, οπότε η υπόθεση παραπέμφθηκε στην κύρια ανάκριση. Στο μεταξύ, κατέπεσαν όλες οι κατηγορίες σε βάρος μου μετά και τις οριστικές αποφάσεις όλων των αρμόδιων οργάνων (OLAF, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ελεγκτικό Συνέδριο, ΣΔΟΕ) και η μήνυση σε βάρος μου κατέληξε στο αμετάκλητο απαλλακτικό βούλευμα 5/2021. […]
Γνώριζαν βέβαια ότι τα διεθνή έργα που διέκοψαν είχαν ήδη ελεγχθεί επιτυχώς από τις ευρωπαϊκές αρχές και τους ειδικούς πραγματογνώμονες που αυτές είχαν ορίσει, γνώριζαν ότι ελέγχονται για το φυσικό τους αντικείμενο μόνο από τον αρμόδιο χρηματοδότη και όχι από εσωτερικούς πραγματογνώμονες, ότι ο εξοπλισμός τους είχε νομίμως παραληφθεί από επιτροπή παραλαβής και είχε εγκατασταθεί σε συγκεκριμένους χώρους του Πανεπιστημίου, γνώριζαν ότι τα παραδοτέα των έργων είχαν εγκατασταθεί μεταξύ άλλων στον διεθνή διαστημικό σταθμό και η ΝΑSΑ απέστειλε ευχαριστήρια επιστολή και ευχαριστούσε δημόσια με δελτίο Τύπου το ΔΠΘ για τη συνεισφορά του στη διαστημική διαδικτύωση και την εξερεύνηση του Διαστήματος. […]
Ωστόσο, παρά την ποινική δίωξη που τους ασκήθηκε σε βαθμό κακουργήματος για απιστία και για παράβαση καθήκοντος (παράνομη διακοπή των έργων με κατασκευασμένες κατηγορίες), οι κατηγορούμενοι δεν παραπέμφθηκαν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ και έτσι συνέχισαν να ασκούν τα διοικητικά τους καθήκοντα, συμπεριλαμβανομένων αυτών που επηρέαζαν άμεσα την υπόθεση.
Ετσι, αποφάσισαν ΟΙ ΙΔΙΟΙ (ως μέλη πρυτανικού συμβουλίου) να μη διεκδικήσει το Πανεπιστήμιο την ενδεχόμενη οικονομική βλάβη από αυτούς, να καλύψει το Πανεπιστήμιο τα έξοδα των δικηγόρων τους από τα αποθεματικά του και να χορηγήσει η Επιτροπή Ερευνών (την οποία οι ίδιοι διοικούσαν) στοιχεία στην ανάκριση, τα οποία υιοθετήθηκαν από την εισαγγελική πρόταση αναφορικά με το τι συνιστά περιουσιακό στοιχείο στα διεθνή έργα. Ετσι, η κατηγορία για απώλεια 435 χιλιάδων ευρώ που αποδεδειγμένα προκλήθηκε από τη διακοπή διεθνών ερευνητικών έργων που υλοποιούνταν άρτια, μετατράπηκε από κακούργημα σε πλημμέλημα. […] Ακόμα όμως και για αυτή τη “μειωμένη” βλάβη, το Πανεπιστήμιο, *ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ*, δεν άσκησε ποτέ το δικαίωμα διεκδίκησης.
Τα καίρια στοιχεία της πρωτοφανούς απόφασης σε βάρος του Δημοκριτείου έχουν υποβαθμιστεί ως προς τον δόλο τους από την ποινική Δικαιοσύνη (βούλευμα 161/2021, σύντομα αμετάκλητο). […] Ετσι, παραπέμπονται τελικά στο ακροατήριο κάποια επιφανή μέλη τής τότε διοίκησης μόνο με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ’ εξακολούθηση σε βάρος μου. […] Η υπόθεση ελέγχεται βέβαια προκαταρκτικά σε ποινικό επίπεδο (A2021/855A) στην Εισαγγελία Ροδόπης, όμως το θέμα χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. […] Αραγε πόσο θωρακισμένη είναι θεσμικά μια χώρα, όταν οι κατηγορούμενοι μπορούν να εκπροσωπούν το ίδρυμα για το οποίο διώκονται για απιστία ακόμα και στην ίδια την υπόθεση για την οποία διώκονται;».
