Η ώρα της Κεντροαριστεράς

Διαψεύστηκαν οικτρά οι Κασσάνδρες που έβλεπαν τις εσωκομματικές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής ως μια υπόθεση αυστηρά εσωτερική, με μικρή συμμετοχή από την κοινωνία, όπου η έκβασή της θα περνούσε στα ψιλά γράμματα της μιντιακής επικαιρότητας. Ο αδόκητος χαμός της Φ. Γεννηματά και η υποψηφιότητα του Γ. Παπανδρέου έστρεψαν ξαφνικά τα φώτα της δημοσιότητας στις πολιτικές διεργασίες που συντελούνται στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Και αν το πρώτο γεγονός δικαιολογεί από μόνο του τo πανελλαδικό ενδιαφέρον και μια πάγκοινη συναισθηματική φόρτιση για τον πρόωρο χαμό μιας σπουδαίας αγωνίστριας της πολιτικής και της ζωής, τι είναι άραγε αυτό που μετατρέπει το δεύτερο γεγονός, μια νέα δηλαδή υποψηφιότητα για την ηγεσία ενός κόμματος του 8%, σε μείζον ζήτημα της πολιτικής πραγματικότητας;

Η απάντηση βρίσκεται τόσο στο όνομα όσο κυρίως και στα νέα δεδομένα της υποψηφιότητας του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής. Η απόφαση του Γ. Παπανδρέου αναβαθμίζει ποικιλοτρόπως την πολιτική συζήτηση για το μέλλον της Κεντροαριστεράς και καθιστά την κούρσα μέχρι τις εκλογές ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα. Οι πρώτες κινήσεις στην εκλογική σκακιέρα δείχνουν ότι η υποψηφιότητα Παπανδρέου κινείται σε δυο διακριτούς άξονες. Αφενός σκοπεύει με μια συνολική και ολοκληρωμένη σοσιαλδημοκρατική πρόταση και αφετέρου, με ένα όραμα φυγής προς τα εμπρός, να υπογραμμίσει τον αναχρονισμό του κεντρικού πολιτικού συνθήματος της καμπάνιας άλλων υποψηφίων που μιλάνε για επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ και στους συμβολισμούς περασμένων δεκαετιών.

Πέρα, όμως, από το καθαρά πολιτικό πεδίο και τη συνολική συζήτηση γύρω από έναν ισχυρό φορέα στον χώρο της Κεντροαριστεράς, είναι γεγονός ότι η υποψηφιότητα Παπανδρέου προσδίδει από μόνη της επιπρόσθετη αξία σε ένα κόμμα που έχει επωμιστεί πολλά και μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις, σήμερα, βρίσκεται δημοσκοπικά πέριξ του 8%. Οταν ένας πρώην πρωθυπουργός που έχει καταφέρει στο παρελθόν να εκλεγεί με ποσοστό 44% επιδιώκει να ηγηθεί της προσπάθειας του Κινήματος Αλλαγής για ανάκαμψη και αλλαγή συσχετισμών στον προοδευτικό χώρο, τι άλλο μπορεί να γεννήσει στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, παρά αισιοδοξία και υψηλές προσδοκίες για το άμεσο μέλλον.

Ισως, τελικά, το ξαφνικό και συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον των πολιτών που αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως κεντροαριστερούς και σοσιαλδημοκράτες, εντός και εκτός του ΚΙΝ.ΑΛΛ., για τις εκλογές του Δεκέμβρη να αποδεικνύει ότι ο Γ. Παπανδρέου, με τη σθεναρή πολιτική προσωπικότητά του, είναι ο μόνος που μπορεί να ξανα-συνομιλήσει με τους προοδευτικούς πολίτες που είτε κινήθηκαν στα χρόνια των μνημονίων προς στον ΣΥΡΙΖΑ είτε επέλεξαν να «ιδιωτεύσουν», φορτωμένοι με τις απογοητεύσεις της τελευταίας δεκαετίας.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώην πρωθυπουργός φροντίζει με κάθε του δήλωση και κίνηση να διαψεύδει όλους όσοι περίμεναν την επιστροφή του να συνοδεύεται με όρους ρεβάνς και αναφορές στο παρελθόν. Αντιθέτως, κοιτώντας προς το μέλλον, ξεδιπλώνει ένα ελκυστικό όραμα για το Κίνημα Αλλαγής, μακριά από πρακτικές που οδήγησαν στη συρρίκνωση της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Ο Γ. Παπανδρέου οραματίζεται το Κίνημα Αλλαγής ως έναν μεγάλο προοδευτικό πόλο, με διαυγές πολιτικό στίγμα απέναντι στη συντηρητική παράταξη και με πολιτικά εργαλεία βγαλμένα από τη φαρέτρα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας. Η ατζέντα που φέρνει στο τραπέζι, περιλαμβάνει σύγχρονες προτάσεις για τα εργασιακά, πρακτικές φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, ισχυροποίηση του κοινωνικού κράτους και άμεση εφαρμογή πράσινων πολιτικών για την κλιματική αλλαγή.

Η υποψηφιότητα Γ. Παπανδρέου δεν είναι ακόμη μια υποψηφιότητα. Είναι εγγύηση ενότητας, αυτόνομης πορείας και εφαρμογής τολμηρών πολιτικών. Είναι εγγύηση προόδου.

* Στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής, μέλος της Γραμματείας της πολιτικής κίνησης Ανανεωτική Αριστερά