Σάββατο 30 Οκτώβρη 2021
Εχω μέρες και νύχτες να κοιμηθώ. Περίπου οκτώ. Δεν είμαι σίγουρος. Οταν εξαντλημένος αποκοιμιέμαι κάπως για περίπου μια ώρα, με τα ρούχα, στο κρεβάτι, στο πάτωμα, σε κάποιο πάρκο, όπου βρεθώ, έχω αρχίσει τις τελευταίες μέρες να ξυπνάω με παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Δεν διαρκούν πολύ. Κανα μισάωρο περίπου. Ισως λίγο παραπάνω. Ο αίσθηση του χρόνου βέβαια αλλοιώνεται όταν βρίσκεσαι μέσα στον τρόμο. Το ίδιο και όταν βρίσκεσαι μέσα στην ηδονή. Η αίσθηση του χρόνου είναι πάντα αλλοιωμένη εξάλλου. Αυτή είναι η μοίρα της. Κάτι που είχε καταλάβει καλά ο Αϊνστάιν.
Η τρέλα δεν μου είναι ανοίκεια. Εχω δουλέψει 25 χρόνια μέσα στην τρέλα. Την ξέρω, όσο κανείς μπορεί να ξέρει την τρέλα. Δεν με τρομάζει. Ισως αυτό με σώζει προς το παρόν.
Θα δούμε. Προς το παρόν, το σώμα μου αρνείται να κοιμηθεί. Αρνείται και να μεθύσει και να παραδοθεί στον ύπνο για μερικές ώρες. Το συκώτι μου μάλλον θα παραδοθεί πρώτο.
Ξέρω ότι τα συμπτώματα των τελευταίων ημερών δεν είναι μόνο απόρροια έλλειψης ύπνου αλλά σε ένα βαθμό μάλλον σχετίζονται και με την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
Ως σχετικά “καινούργιος” αλκοολικός, αναρωτιέμαι αν πίνω για να αντέξω (μια απώλεια, πάντα μια απώλεια προσπαθούμε να αντέξουμε) ή αν πια αντέχω για να πίνω, στην προκειμένη ένα μπουκάλι ουίσκι την ημέρα, κάθε μέρα.Το φτηνότερο που βρίσκω εδώ σε τοπικό σουπερμαρκετ είναι το PASSPORT, με 12,90 ευρώ το μπουκάλι.
Σκωτσέζικο, έντιμο, αν και δεν το διαφημίζω εδώ ούτε το προτείνω σε κανέναν. Αν θα πρότεινα κάτι είναι Κινητοποιηθείτε ενάντια στην ασύστολη κρατική βία με ότι τρόπους έχει ο καθένας η καθεμία. Κάντε κάτι γι αυτό. Σαχζατ Λουκμάν, Βασίλης Μάγγος, Νίκος Σαμπάνης (ναι το κράτος ήταν ηθικός αυτουργός στην δολοφονία του πρώτου, άρα μπορούμε να μιλάμε ηθικά, αν και όχι αυστηρά μιλώντας με όρους ποινικού δικαίου, για κρατική βία).
Εν τω μεταξύ εδώ, ο χρηματικός λογαριασμός, περίπου 400 ευρώ τον μήνα. Εχω δουλέψει με αλκοολικούς, ως επί το πλείστον στο Λονδίνο. Λιγότερο εδώ στην Αθήνα από τότε που επέστρεψα.
Δεν έχω σώσει κανέναν. Με κάποιους κατάφερα να δημιουργήσω μια ανθρώπινη σχέση εμπιστοσύνης. Αυτό δεν ηταν αρκετό για να τους κάνει να σταματήσουν να πίνουν. Δεν πρόκειται σίγουρα να σώσω τον εαυτούλη μου. Αν ήθελα, θα το έκανα. Κάπως. Υπάρχουν ένα σωρό υπηρεσίες, από τους Ανώνυμους Ακοολικούς μέχρι χλιδάτες ιδιωτικές κλινικές και κάποια κρεβάτια, ελάχιστα, σε δημόσια νοσοκομεία.
Το ερώτημα γιατί πίνω (γιατί πίνεις) (μου) είναι αδιάφορο. Πίνω γιατί το έχω τεράστια ανάγκη. Πίνω όπως αναπνέω. Αν κρατήσω την ανάσα μου για πάνω από τρία λεπτά, θα σκάσω. Το ρεκόρ μου παρεμπιπτόντως είναι 3 λεπτά και δέκα δευτερόλεπτα (στατική άπνοια). Not bad για κάποιον που πίνει και καπνίζει τα κέρατα του, αν και όταν το έκανα πριν από κάνα δυό χρόνια, κάπνιζα μόνο, δεν έπινα.
Οταν πίνω γίνομαι βίαιος, ως επί το πλείστον λεκτικά και σε κάποιες περιπτώσεις, λίγες ευτυχώς, και σωματικά. Ομως δεν έχω χτυπήσει κανέναν «ανυπεράσπιστο» που δεν μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του. Να σηκώσει τα χέρια του δηλαδή και να με σπρώξει, να με απομακρύνει, να μου ρίξει δυο μπουνιές να διπλωθώ στα δύο. Κανέναν. Εχω σπρώξει, έχω ρίξει χαστούκια, μέχρι εκεί. Οχι πως αυτό με εξιλεώνει. Καθόλου. Απλώς το βάζω σε κάποια προοπτική. Οι αποδέκτες της βίας μου ήταν απόλυτα ικανοί να με σταματήσουν. Απόλυτα. Την ιστορία με τον Daniel-Day Lewis θα την αφηγηθώ αλλού.
Ακόμα κι όταν είμαι λιώμα έχω κάποιες αναστολές ηθικού τύπου που δεν λιώνουν ποτέ. Ούτε βγαίνω τα βράδια στην Αθήνα σε μπαράκια και αφτεράδικα στη Φειδίου γυρεύοντας καβγάδες. Πίνω μόνος μου.
Μέχρι πρόσφατα έπινα δίπλα σε αγαπημένα πρόσωπα προκαλώντας τους αηδία αν μη τι άλλο, βαρεμάρα, θλίψη ίσως, ίσως κάποιες φορές και φόβο. Αυτό έχει σταματήσει. Πίνω πια μόνος μου.
Πίνω μόνος μου ναι. Οταν χρειάζεται να οδηγήσω, φροντίζω ευλαβικά και προσχεδιασμένα να μην είμαι λιώμα. Ισως να είμαι πάνω από το επιτρεπτό όριο, ίσως και όχι. Δεν έχω μετρητή σπίτι μου. Πάντως προσέχω. Δεν μου φταίει κανένας φουκαράς πεζός ή σε όχημα. Ευτυχώς οι δουλειές που έχω είναι ελάχιστες και δεν διαρκούν πάνω από δυο ώρες.
Ο δάσκαλος του βιολιού μου ήταν αλκοολικός. Ο θετός πατέρας μου ήταν αλκοολικός. Και οι δυο ήταν θεόρατοι, ψηλοί γύρω στα ένα και ενενήντα, εύσωμοι και άκρως κακοποιητικοί ο καθένας εκεί που τον έπαιρνε. Ας μην αρχίσουν οι ψυχαναλυτές να τρίβουν τα χέρια τους και να λένε Α χα, εδώ είμαστε. Οχι κύριοι και κυρίες, εδώ δεν είσαστε. Δεν σας προσκάλεσα ποτέ και δεν σας επέτρεψα ποτέ να έρθετε εδώ. Τρίψτε τα χέρια σας όσο θέλετε. Η μεσο-αστική μου ευγένεια δεν μου επιτρέπει να σας πω τι άλλο να τρίψετε.
Επίσης ένας πρώην αγαπημένος φίλος ήταν ψιλο-αλκοολικός, αν και αυτό που λέμε λειτουργικός αλκοολικός, όχι καμμένος. Καθαρά προσωπικές σχέσεις με γυναίκες αλκοολικές δεν είχα ποτέ. Μόνο στο πλαίσιο της θεραπευτικής δουλειάς μου κι αυτό χρόνια πριν, πριν αρχίσω να πίνω με μανία.
Ξέρω πολύ καλά γιατί πίνω. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μη κάνω κακό στους άλλους. Είναι το μόνο που με ενδιαφέρει πια. Ενας από τους λόγους που πίνω κιόλας είναι αυτός. Υπάρχουν κι άλλοι. Αλλιώς θα ήμουν μάλλον επικίνδυνος.
Σίγουρα πάντως (για μερικά πράγματα είμαι σίγουρος, ναι) όχι όσο επικίνδυνα είναι τα όργανα της τάξης που δολοφονούν δεκεξάχρονα και δεκαοχτάχρονα. Εδώ να σημειώσω ή μάλλον να επαναλάβω το προφανές. Η έξαρση της βίας από την αστυνομία που ζούμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι ουρανοκατέβατη ούτε μαγική. Ούτε εδώ, ούτε στην Βραζιλία, ούτε στην Κολομβία, ούτε στην Ινδία και αλλού βέβαια. Είναι απόλυτα μεθοδευμένη και σχεδιασμένη από αυτούς που δεν χάνουν ευκαιρία να ενθαρρύνουν τους αστυνομικούς να κακοποιούν ακόμα και μέχρι θανάτου όσους-ες διαμαρτύρονται, να τους δίνουν συγχαρητήρια, ότι κι αν κάνουν οι τελευταίοι. Δεν χρειάζεται διδακτορικό στην κοινωνιολογία για να το καταλάβει κανείς αυτό.
Πριν από κάποια χρόνια είχα αναφερθεί αλλού στη παράξενη και γενναία τοποθέτηση του Παζολίνι για τους αστυνομικούς μετά από μια διαδήλωση τον Μάρτιο του 1968 όπου η αστυνομία συγκρούστηκε βίαια με φοιτητές στην Valle Giulia στην Ρώμη, κοντά στην σχολή Αριτεκτονικής του πανεπιστημίου. Κατά τη βίαιη συμπλοκή, πολλοί νεαροί φοιτητές χτυπήθηκαν άσχημα (και αρκετοί αστυνομικοί). Ο Pier Paolo Pasolini έγραψε ένα ποίημα απευθυνόμενος στους φοιτητές, το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nuovi Argomenti στο τεύχος Απριλίου-Ιουνίου 1968, με τον τίτλο «Il PCI ai giovani – Appunti in versi per una poesia in prosa seguiti da una Apologia». Στο ποίημα αυτό ο εξαιρετικός Παζολίνι παίρνει τη θέση των αστυνομικών −«io simpatizzavo coi poliziotti!»− και κατακρίνει τους φοιτητές, γόνους μικρο-μεσο και μεγαλο-αστών που τα ‘βαλαν με τους αστυνομικούς.
«…Quando ieri a Valle Giulia avete fatto a botte coi poliziotti, io simpatizzavo coi poliziotti! Perché i poliziotti sono figli di poveri. Vengono da periferie, contadine o urbane che siano…»
Μια σκληρή και θαρραλέα ποιητική-πολιτική πινελιά που εξόργισε βέβαια τους συντρόφους του στο κομμουνιστικό κόμμα, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς κάθε άλλο παρά σύντροφοί του ήταν.
Παρόλο που συνεχίζω να αγαπώ και να εκτιμώ ιδιαίτερα τον Παζολίνι τόσο ως σκηνοθέτη, συγγραφέα και ως πολιτικό ον, έχω αναθεωρήσει τη γνώμη μου για την τοποθέτηση του τότε. Ναι, υπάρχουν κοινωνικοί λόγοι που κάποιοι γίνονται μπάτσοι, όπως υπάρχουν κοινωνικοί λόγοι που δημιουργούνται φασίστες δολοφόνοι σαν τον Ρουπακιά. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι θα δείξω συμπόνοια σε φασίστες.
Κάποια ερωτήματα γεννιούνται σχεδόν μόνα τους χωρίς τους πόνους του τοκετού. Γιατι μας τα λες αυτά δημόσια; Για να σε λυπηθούμε; και σε κάθε περίπτωση εμάς τι μας ενδιαφέρει; κι αν νόμιζες οτι βοηθάς τους αλκοολικούς μ αυτά που γράφεις είσαι θλιβερά γελασμένος. Κανέναν δεν βοηθάς. Μόνο τον ναρκισσισμό σου.
Να απαντήσω αν μπορώ, συμπτύσσοντας κάπως τις θεματικές των ερωτημάτων.
1) Ο αλκοολισμός ήταν, είναι και θα είναι μια κοινωνική συνθήκη και όχι μια παθολογία ψυχιατρικού ή ψυχαναλυτικού τύπου. Ως κοινωνιολόγος και αλκοολικός θεωρώ ότι μια κάπως προσωπική και ανθρώπινη έκθεση ενός αλκοολικού, ίσως, ίσως αγγίξει κάποιους ανθρώπους που για διάφορους λόγους έχουν ένα ενδιαφέρον για το τι σημαίνει αλκοολικός. Από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα.
2) Δεν έχω την παραμικρή αλαζονεία να πιστευω ότι ενδιαφέρει κανέναν. Ωστόσο όταν σχολιάζω κάτι δημόσια και είμαι όντως προνομιούχος που η ΕΦΣΥΝ φιλοξενεί κάποια σχόλια μου, διακατέχομαι από την επιθυμία να προκαλέσω κάποια συναισθήματα και κάποιους (ανα)στοχασμούς πάνω σε κοινωνικά θέματα. Πιθανώς και κάποιον διάλογο.
3) Σίγουρα οι αλκοολικοί δεν περιμένουν τα σχόλια μου στην ΕΦΣΥΝ για να βοηθηθούν. Επαναλαμβάνω, υπάρχει μια αρκετά εύρωστη βιομηχανία φροντίδας/θεραπείας/υποστήριξης για τους αλκοολικούς αν και συμφωνώ, στην Ελλάδα δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη, τουλάχιστον όχι για τους φτωχοδιάβολους. Αν έχεις φράγκα μπορείς να αγοράσεις ότι υπηρεσία θέλεις.
4) Αφήστε τον ναρκισσισμό μου ήσυχο σας παρακαλώ. Οσο για την λύπη σας, σιχαίνομαι να με λυπούνται.
Παραμένω αλκοολικός ναι. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Δεν έχω χάσει ωστόσο την πολιτική μου συνείδηση. Είναι πληγωμένη ναι και εκφράζεται αναποτελεσματικά μέσα από τις λίγες γραμμές που γράφω που και που, αλλά δεν έχει λιώσει μέσα στα ουίσκια.
Πρώτα θα παραδοθεί το συκώτι μου και μετά η συνείδηση μου. Οπως ούρλιαζε κι αυτός ο τυπάκος του Ιονέσκο ο Bérenger στην τελευταία σκηνή του Ρινόκερου, Je ne capitule pas ! Αυτός όμως ήταν σούπερ ναρκισσιστής. Αν διαβάσει κανείς τον τελευταίο του μονόλογο του θα το καταλάβει. Εγώ είμαι ένας απλός αλκοολικός.
