Γερμανικό δίλημμα

Η πρόκληση του προσφυγικού-μεταναστευτικού επιφέρει στρατηγικό βραχυκύκλωμα στην πολιτική ηγεσία της Γερμανίας, μια σκληρή πραγματικότητα που καταγράφηκε το 2015 με τον προβολέα της επικαιρότητας να τη φωτίζει ξανά στα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας, όπου τα απελπισμένα και εξαθλιωμένα πλήθη κραυγάζουν Γερμανία, Γερμανία…

Διαπίστωση πρώτη: Η Γερμανία είναι ο τελικός προορισμός της συντριπτικής πλειονότητας των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών.

Διαπίστωση δεύτερη: Η Γερμανία έχει ανάγκη από νέες πληθυσμιακές εισροές όπως απεδείχθη από την ένταξη και την ταχύτατη αφομοίωση του περίπου ενός εκατομμυρίου προσφύγων που εισήλθαν στη χώρα όταν η Μέρκελ άνοιξε τις πόρτες…

Διαπίστωση τρίτη: Το πολιτικό κόστος των όποιων νέων προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών είναι -και θα εξακολουθήσει να είναι- απαγορευτικό για το ορατό μέλλον καθώς όχι μόνον στη Γερμανία αλλά και σε πολλές χώρες-μέλη της Ε.Ε. τροφοδοτεί ακροδεξιά πολιτικά μορφώματα.

Διαπίστωση τέταρτη: Σε ορίζοντα εικοσαετίας-τριακονταετίας έρχεται δημογραφική κατάρρευση στη Γερμανία με τον πληθυσμό να μειώνεται κατά τουλάχιστον δέκα εκατομμύρια!

Η δημογραφική κατάρρευση θα έχει οδυνηρές παρενέργειες στην οικονομική ισχύ της Γερμανίας και ταυτόχρονα απειλεί να τινάξει στον αέρα τα συνταξιοδοτικά Ταμεία.

Στην παραπάνω πρόκληση η απάντηση είναι φανερό ότι δεν μπορεί να είναι η Ε.Ε. ως περιχαρακωμένο φρούριο αλλά μία σε εθνικό -γερμανικό- αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αν αυτό είναι δυνατόν, πολιτική διαχείρισης ελεγχόμενων και επιλεκτικών μεταναστευτικών ροών.

Συνηθίζεται να λέγεται ότι η Μέρκελ το 2015 πήρε όσους πρόσφυγες-μετανάστες είχε ανάγκη, μια στάση αρχών που πιστώθηκε στο ενεργητικό της καγκελαρίου, και μετά με τη βοήθεια των πρόθυμων βαλκανικών χωρών που πήραν ως υπεργολαβία τη βρόμικη δουλειά της σκληρής ανάσχεσης έκλεισε τα γερμανικά σύνορα.

Η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς η Γερμανία θα μπορούσε να απορροφήσει πολύ μεγαλύτερο όγκο προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών αν δεν υπήρχε ο φόβος όχι μόνον εκλογικής ενίσχυσης της Εναλλακτικής αλλά και διχασμού της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης.

Σήμερα η συζήτηση για το προσφυγικό-μεταναστευτικό στη Γερμανία αποτελεί ακραία περίπτωση αναντιστοιχίας της δημόσιας ρητορικής με τα πραγματικά δεδομένα του προβλήματος.

Τι θα κάνει η επόμενη γενιά που θα κυβερνήσει τη χώρα, θα υιοθετήσει το μοντέλο του 2015 ή θα αναζητήσει το αναγκαίο πληθυσμιακό δυναμικό φανερά και οργανωμένα όπως στις δεκαετίες του 1950 και 1960;