«Πραγματικότητα»

Να βρεις ένα ένα τα φωνήεντα, τα σύμφωνα, τα ερωτηματικά, τα [αρνητικά] θαυμαστικά, τις κεραίες, τις [ενίοτε καταχρηστικές] παρενθέσεις, τις άνω τελείες [κ.ά.] και να προσπαθήσεις να τα συνθέσεις, να τα κάνεις λέξεις, λόγο κατανοητό· ναι, αλλά είναι κομμάτι δύσκολο γιατί η πραγματικότητα είναι α λ λ η, πλέον, είναι λειψή, γεμάτη λύπη και πόνο -ο χρόνος είναι πόνος. Με τη συγκινητική και ειλικρινή παρότρυνση των αναγνωστών θα προσπαθήσω να βρεθούν οι λέξεις. (Ζητώ ταπεινά συγγνώμη, αλλά είναι αδύνατον να απαντήσω σε όλα τα μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης -εν καιρώ, ίσως). Να βρεθεί επίσης ο ειρμός -και κάποιος ρυθμός που να μην αναιρεί ή να αποδοκιμάζει [ακόμη περισσότερο να χλευάζει] τη ζώσα πραγματικότητα και καθημερινότητα.

Υπάρχει, λένε, ένας μηχανισμός λήθης στον άνθρωπο [ο πανδαμάτωρ…], που τον αποτρέπει από την αιώνια [διά βίου] θλίψη. Ακούω όλα αυτά τα παρηγορητικά. Καταλαβαίνω επίσης ότι το σαρκίο είναι μικρούλικο, ότι έχει ανάγκη τροφή και ύπνο και ηρεμία, ότι είναι έρμαιο της ανάγκης για επιβίωση, ειδικά μετά είκοσι μήνες αδιάλειπτης [καθημερινής] ταραχής, αγωνίας και αγρύπνιας. Υποψιάζομαι ακόμη ότι ο πάγος που ορθώνεται και πυργώνεται μέσα στον γονιό μετά την αδιανόητη απώλεια του σπλάχνου του, κάποια στιγμή θα αρχίσει να λιώνει -αλλά απλά το υποψιάζομαι. Bαριά σαν μολύβι τα σωθικά· πώς είναι δυνατό κάτι τέτοιο δεν θα μας το πει καμία επιστήμη -ποτέ! Πώς κάτι άυλο γίνεται υλικό [και το αντίστροφο] μόνο ο καθείς ξεχωριστά αντιλαμβάνεται. Η μικρή μου αδικοχαμένη το είχε αποτολμήσει: να ενυλώσει το πνεύμα, να πνευματώσει την ύλη. Με προκαλούσε λέγοντάς μου ότι είναι δυνατό το ζευγάρωμα ύλης-πνεύματος.

Προσπάθεια λοιπόν να γίνει ο πόνος καθημερινότητα. Οχι να ιδωθεί η καθημερινότητα σαν πόνος αλλά διά του πόνου να γίνει ανεκτή η πραγματικότητα -και ίσως να επέλθει κάποια μετουσίωση [του πόνου]. Αλλο το δέον και τελείως διαφορετικό το είναι· ναι, αλλά πρέπει, λένε όλοι οι φίλοι, να τα συνυφάνεις, να βρεις μια ισορροπία, να αντέξεις, να αντέξει όλη η οικογένεια. Τα ίδια που έλεγε ο Πλούταρχος στους Παρηγορητικούς του Λόγους. Αχ, πρέπει να κατορθωθεί το ακατόρθωτο: να μετριαστεί, με όποιο κόστος, ο πόνος. Ακούω τους φίλους, τους αναγνώστες. Σέβομαι τους συναδέλφους, την εφημερίδα -σε καμία άλλη ίσως εφημερίδα δεν θα δημοσιευόταν κείμενο με τον τίτλο «Ψυχή μου». Οσες φορές κι αν πω ευχαριστώ δεν αρκούν, νομίζω.

Εδώ-να-λοιπόν επιστροφή στην καθημερινότητα όσο κι αν αυτή επικαλύπτεται από προσωπική λύπη και πόνο. Να ξανααναπνεύσει φυσιολογικά ο μπαμπάς [και η μαμά] είναι αδύνατο [αφύσικο] -το δέον εντούτοις επικρατεί, δυστυχώς [δυστυχώς τουλάχιστον για τον μπαμπά]. Οι γονείς θα ζήσουν με την αγαπημένη τους στο κάθε τους βήμα, στην κάθε τους ανάσα -καλούνται να ζήσουν και γι’ αυτήν, για την ομορφιά της, για τη λαχτάρα της και το πάθος της για ζωή. Εδώ, με τους αναγνώστες.