Επιτρέψτε μου. Συμφωνώ πως, δικαίως, δεν σας ενδιαφέρουν οι ενδόμυχες ή απροκάλυπτες αντιδράσεις του υπογράφοντα όταν άκουσε τη δήλωση του Δημήτρη Πρίφτη. Εκτός κι αν γεννούν ερεθίσματα που θαρρώ θα χρησίμευαν ακόμη και για διάλογο σε εκδήλωση εντός αίθουσας, με συντονιστή τον προπονητή της ομάδαs μπάσκετ του Παναθηναϊκού –πάροχο της ίδιας λαβής– και ουσιαστική επικοινωνία με τους παρόντες στη γεμάτη αίθουσα. Με θέμα «Μαθησιακές ιδιότητες, μέσα κοινωνικοποίησης της αθλητικής πράξης». Ή κάπως έτσι, χωρίς να αναιρείται η ουσία. Με τον κ. Πρίφτη (και όχι μόνο, πολλοί έχουν διατυπώσει ίδιες ή ανάλογες θεωρήσεις) συντονιστή και μπροστά του στην αίθουσα ετερόκλητες παρουσίες με διάθεση αυτοκριτικής και ουσιαστικής έκφρασης. Ξέρω πως όλα τούτα, εντός του σιδηρού επαγγελματισμού των ημερών μας, ηχούν σε κάποιους φαντασιώσεις. Αλλά δεν είναι. Οταν (και όχι «αν») ο σύγχρονος αθλητισμός –εμπόριο συχνά στυγνό μέσο πλουτισμού–, ελπίζω με ειρηνική αφορμή, επαναφέρει στοιχεία της γνησιότητας, της αγαθής προαίρεσής του και πάψει να χρησιμοποιεί/καπηλεύεται την αθλητική δράση μόνο ως προφανή Κίρκη, τότε θα γίνουν ευρύτερα κατανοητές οι ευεργετικές ιδιότητες.
Η δήλωση του Δημήτρη Πρίφτη: «Οφείλεις και στον αθλητισμό να βιώνεις και όχι να επιχειρείς να παρακάμψεις την εκπαιδευτική διαδικασία. Κανείς και στους αγωνιστικούς χώρους δεν πήγε από την Α΄ Δημοτικού κατευθείαν στο Γυμνάσιο, οι παίκτες είναι του Λυκείου αλλά χρειάζονται χρόνο».
«Εκπαιδευτική διαδικασία» δεν σημαίνει μόνο προπόνηση. Μόλις έμαθα τα λόγια του, σήκωσα το τηλέφωνο και κάλεσα στην Ισπανία. Ανοιξη του 1993, η αποστολή για την τραυματική (1-3) εμπειρία του Ολυμπιακού στον επαναληπτικό (1-1 στο «Καραϊσκάκης») του «Βιθέντε Καλντερόν» απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης είχε πολλαπλό κέρδος. Εκτός του θεάματος που ύφανε η ισπανική ομάδα, τη γνωριμία με τον «στοχαστή (και) του ποδοσφαίρου» όπως μας είχε συστήσει το πρωινό, πριν από το παιχνίδι, συνάδελφος της εφημερίδας «Ας» τον Αρτούρε Μελθέμπαν. Καθηγητής τότε στην παιδαγωγική σχολή του Πανεπιστημίου Μαδρίτης. Και βέβαια «πιστός φίλος της Ατλέτικο και όσων εκπροσωπεί», όπως μας είχε συστηθεί.
«Οι ποδοσφαιριστές, γενικότερα οι αθλητές, διδάσκουν και διδάσκονται από το προφανές της αθλητικής δράσης και όχι μόνο. Δηλαδή, τη θέληση για νίκη-κυριαρχία, τις επιρροές που ασκούν και λαμβάνουν από τον κόσμο, μαθητεία ένταξης, αντιπαράθεσης, κοινωνικοποίησης είναι ο αθλητισμός», ήταν η κορύφωση όσων είχαμε ακούσει από το στόμα του, δίπλα μας, ενώ παραληρούσαν οι οπαδοί της Ατλέτικο και τους… έμπαιναν στο μάτι οι εκδρομείς από τον Πειραιά!
Είχαν δημοσιευτεί στην… πάλαι ποτέ «Αθλητική Ηχώ», τα θυμηθήκαμε, μαζί με ανάλογες επισημάνσεις του για την, κατά Πρίφτη, μαθητεία που λαμβάνουν και παρέχουν λοιπόν οι αθλητές επειδή «ως προσωπικότητες είναι ικανοί να πετύχουν πρόωρη ωρίμανση, αιτία είναι η πολλαπλή διαδικασία της αθλητικής προσπάθειας. Ολα αυτά δεν είναι αμέτοχα αλλά συμβαδίζουν, αλληλεξαρτώνται με την αθλητική επίδοση που υποθέτω πως είναι το αρχικό ερέθισμα του Ελληνα προπονητή μπάσκετ», είπε τώρα όταν του μεταφέραμε τα λόγια του Δημήτρη Πρίφτη, ο παππούς πλέον, συνταξιούχος καθηγητής. Ουσιαστικά, συνοπτικά επανέφερε την ουσία της δήλωσης του 1993. Και η σκέψη του υπογράφοντος ανακάλεσε, ευρύτερα γνωστές και μη, θεωρήσεις για τη δυναμική, αλλά όχι μόνο, του αθλητισμού.
«Ηθική» και «παρεκτροπή»
Οπως το «ό,τι έμαθα για την ηθική τα χρωστώ στο ποδόσφαιρο», πατέρας της ανατρεπτικής θεώρησης που προκαλεί τα… χρηστά ήθη της διανόησης είναι ο Αλμπέρ Καμί. Την άποψη-παλίρροια του Ουμπέρτο Εκο: «Αν κάποιος δοκιμάσει να αγγίξει τον αθλητισμό, θα ανακαλύψει σε αυτόν τα ελαττώματα του ανθρώπου σαν κοινωνικό ον. Στον αθλητισμό, θα δει στοιχεία της κοινωνικότητας που είναι άσχετα με τον άνθρωπο, ο αθλητισμός είναι προμελετημένη σπατάλη, η μεγαλύτερη παρεκτροπή του φατικού λόγου και επομένως η άρνηση κάθε διαλόγου. Αρα η αρχή της αποκτήνωσης του ανθρώπου ή η ουμανιστική επινόηση μιας ολοκληρωτικά απατηλής ιδέας για τον άνθρωπο».
Προτείνουμε στον Δημήτρη Πρίφτη να δωρήσει στους παίκτες του το «Ονομα του ρόδου», αν και η οπτική γωνία του Εκο αποδεικνύει πως ο αθλητισμός δεν μετείχε στην έμπνευση για τη συγγραφή του πλέον αναγνωρίσιμου βιβλίου του. Αν ο Ιταλός δοκιμιογράφος ζούσε, ίσως εκλάμβανε προσβολή την κίνηση Πρίφτη. Ή μήπως ευκαιρία αναθεώρησης της σκέψης των παικτών;
