Στο νέο του αστυνομικό μυθιστόρημα ο Στάθης Β. Βλαχάκος εστιάζει στον άνθρωπο πίσω από την έρευνα, σκιαγραφώντας με ακρίβεια τον χαρακτήρα του επιθεωρητή Γκερντ Τσίμερμαν· τις εμμονές, τα κίνητρα, την προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και στις επιθυμίες του, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο αναγνώστης παρακολουθεί την υπόθεση μέσα από τα μάτια του επιθεωρητή και καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Ηταν ένοχος;
Ο Στάθης Β. Βλαχάκος ύστερα από τις «Ομπρέλες στη βροχή» (εκδόσεις Πνοή) επιστρέφει με ακόμη ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, με τίτλο «Αν ήταν ένοχος» (από τις ίδιες εκδόσεις). Μας συστήνει τον επιθεωρητή Γκερντ Τσίμερμαν, του οποίου η ζωή γίνεται αρκετά πιο δύσκολη μετά τη δολοφονία του Αλφόνς Ζάουμπερ, μεγάλου ευεργέτη και σημαίνοντος προσώπου στην τοπική κοινωνία. Ως εκ τούτου, η πίεση για να βρεθεί ο δολοφόνος είναι μεγάλη και όλο το βάρος πέφτει στον Τσίμερμαν.
Υπό άλλες συνθήκες αυτό δεν θα αποτελούσε πρόβλημα, αφού πρόκειται για έναν πολύ έμπειρο επιθεωρητή που έχει λύσει πάμπολλες δύσκολες υποθέσεις. Ωστόσο τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το έγκλημα αυτό, όλως παραδόξως, δεν είναι το κυριότερο πρόβλημα που τον απασχολεί. Περισσότερο τον ανησυχεί η αντίδραση της οικογένειάς του –της γυναίκας και των δύο παιδιών του– όταν μάθουν ότι εξαιτίας αυτού του έκτακτου περιστατικού θα πρέπει να ακυρώσουν την προγραμματισμένη κρουαζιέρα τους στη Βαλτική. Και έχει δίκιο, γιατί πράγματι ξεσπάει μια θύελλα άνευ προηγουμένου.
Αλλά ούτε και στην υπόθεση πηγαίνουν καλά τα πράγματα. Οι ύποπτοι είναι ελάχιστοι, ενώ τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο επιθεωρητής, ανεπαρκή. Ταυτόχρονα, οι ανώτεροί του απαιτούν να βρεθεί άμεσα ο δολοφόνος ώστε να ηρεμήσει κάπως η κοινή γνώμη.
Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να είναι ακόμα ένα βιβλίο τύπου… «ποιος το έκανε», αλλά ο Στάθης Β. Βλαχάκος ανεβάζει τον πήχη και μας παραδίδει στην πραγματικότητα ένα εξαίσιο ψυχογραφικό μυθιστόρημα, το οποίο έχει ταυτόχρονα μια καλά δουλεμένη πλοκή. Στην πορεία της ανάγνωσης έχεις την εντύπωση ότι ασχολείσαι με υπαρκτά πρόσωπα και όχι με μυθιστορηματικούς ήρωες. Ζεις σε πρώτο πρόσωπο την αγωνία του Τσίμερμαν να ισορροπήσει ανάμεσα στη δουλειά και στην οικογένεια και ταυτίζεσαι μαζί του γιατί… θα μπορούσες να είσαι εσύστη θέση του.
Το κείμενο ρέει ευχάριστα. Η γλώσσα του είναι απλή και μεστή, όπως άλλωστε αρμόζει σε βιβλία αυτού του είδους. Ο Βλαχάκος καταφέρνει να παντρέψει το αστυνομικό με το ψυχογραφικό μυθιστόρημα. Ικανοποιεί αφ’ ενός τον αναγνώστη που ελκύεται καθαρά από την πλοκή του έργου και παρακολουθεί κυρίως τη διαδικασία επίλυσης του γρίφου και αφ’ ετέρου δίνει τροφή για σκέψη σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη δυναμική των χαρακτήρων, τις λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις τους, αλλά και κοινωνικά ζητήματα.
-320x213.jpg)
