Η απόφαση της Ρωσίας να διακόψει τη λειτουργία της μόνιμης αντιπροσωπείας της στο ΝΑΤΟ και να κλείσει το γραφείο της Ατλαντικής Συμμαχίας στη Μόσχα μοιάζει να είναι το πιστοποιητικό θανάτου μιας ήδη κλινικά νεκρής σχέσης, που καταγράφηκε στην Ουκρανία στις αρχές του 2014.
Η σχέση ΝΑΤΟ-Ρωσίας υπήρξε θνησιγενής, καθώς οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικές στοχεύσεις:
● Για τις ΗΠΑ η ίδρυση του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας ήταν μια αναγκαία παραχώρηση ώστε ο Γέλτσιν να αποδεχτεί χωρίς ουσιαστικές αντιρρήσεις τη διεύρυνση της Ατλαντικής Συμμαχίας προς Ανατολάς που άρχισε το 1997 με την πρόσκληση της Τσεχίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας.
● Για τη Ρωσία η θεσμική σχέση με το ΝΑΤΟ, παρά τον συμβουλευτικό της χαρακτήρα, ήταν η αναγνώριση, άτυπη μεν αλλά βαρύνουσας σημασίας, των ζωτικών της συμφερόντων στην Ανατολική Ευρώπη και κυρίως στην πρώην ΕΣΣΔ.
Ο θνησιγενής αλλά και προσχηματικός για τη Δύση χαρακτήρας της σχέσης ΝΑΤΟ-Ρωσίας επιβεβαιώθηκε περίτρανα στην προσβλητική παράκαμψη της Μόσχας στη διπλωματική πίεση και στη συνέχεια στον εναέριο πόλεμο της Συμμαχίας την άνοιξη του 1999 κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την κατάληψη της Πρίστινας στο Κόσοβο από ρωσικές δυνάμεις που στάθμευαν στη Βοσνία, μια εξέλιξη που χάρη στον θερμοκέφαλο ανώτατο στρατιωτικό διοικητή του ΝΑΤΟ, στρατηγό Κλαρκ παραλίγο να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο;
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, η σχέση ΝΑΤΟ-Ρωσίας θα ήταν μαζί με τον ΟΑΣΕ δύο φόρουμ που θα αποδομούσαν την αμοιβαία καχυποψία που συντηρείται από την κεκτημένη ταχύτητα των ψυχροπολεμικών στερεοτύπων. Ενα φόρουμ που θα διασκέδαζε ταυτόχρονα τη διαχρονική ρωσοφοβία των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης αλλά και το σύνδρομο της περικύκλωσης που διακατέχει τη Ρωσία εδώ και δύο αιώνες.
Τούτων λεχθέντων, η γραφειοκρατία της Ατλαντικής Συμμαχίας είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τις γραφειοκρατίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου που τοποθετούνται αρνητικά σε κάθε διερεύνηση σε επίπεδο κορυφής των δυνατοτήτων βελτίωσης των διμερών σχέσεων Ουάσινγκτον – Μόσχας.
Οταν στις αρχές του 2016 οι Κέρι και Λαβρόφ συμφώνησαν για κοινό σχεδιασμό των επιχειρήσεων κατά του «Ισλαμικού κράτους» στη Συρία βρήκαν μπροστά τους την εναντίωση της αμερικανικής διπλωματικής και στρατιωτικής ιεραρχίας που κορυφώθηκε με τη συλλογή υπογραφών για μανιφέστα διαμαρτυρίας.
