Στρωμένος με αγκάθια και εμπόδια είναι ο δρόμος προς την ενεργειακή μετάβαση και «αυτή είναι η πρώτη από τις πολλές κρίσεις που θα δούμε μέχρι να γίνει πραγματικότητα η πράσινη μετάβαση. Δεν προετοιμάστηκε η Ευρώπη κατάλληλα και δεν είναι έτοιμη» σύμφωνα με τον Ευάγγελο Μυτιληναίο. Από το βήμα του 5ου Συνεδρίου «Κύκλος Ιδεών» ο επικεφαλής της Mytilineos έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και άσκησε αυστηρή κριτική στο σχέδιο απανθρακοποίησης που, όπως είπε, προχωρά πολύ γρήγορα χωρίς να έχει προηγηθεί η απαιτούμενη προετοιμασία. Φαίνεται ότι η τρέχουσα ενεργειακή κρίση αναδεικνύει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα που ξεφεύγει από τα στενά οικονομικά όρια.
Οπως είπε ο Ευάγγ. Μυτιληναίος «η ενεργειακή κρίση είναι η πρώτη μετά από δεκαετίες, μετά την κρίση πετρελαίου του 1973. Αυτή είναι η πρώτη εκ των πολλών που έρχονται. Οι κοινωνίες αποφάσισαν να πάμε στην απανθρακοποίηση γρήγορα χωρίς σχέδιο, χωρίς να έχουν προηγηθεί οι επενδύσεις, χωρίς την εξασφάλιση του πληθυσμού για το πιο βασικό αγαθό που είναι η ενέργεια» υπογραμμίζοντας ότι θα έπρεπε να υπάρχουν αποθέματα ασφαλείας.
Και τόνισε ότι ενώ λέμε ότι το καύσιμο μετάβασης θα είναι το φυσικό αέριο «δεν υπάρχουν ούτε οι υποδομές για να δεχτούν το αέριο, δεν έχουν γίνει οι επενδύσεις γι’ αυτή τη μετάβαση και το μόνο που έχει γίνει είναι φωτοβολταϊκά και αιολικά. Και αυτές είναι ευρωπαϊκές πολιτικές, όχι εθνικές. Τώρα, στην κρίση επάνω, σκέφτηκαν οι αρχές στις Βρυξέλλες ότι πρέπει η Ευρώπη να αποκτήσει μεγάλους χώρους αποθήκευσης αερίου. Και προχωράμε να φτιάχνουμε φωτοβολταϊκά και αιολικά, ενώ ξεχνάμε ότι όταν φυσά λειτουργούν ή όταν έχει ήλιο λειτουργούν. Μετά σταματούν. Δεν υπάρχει η τεχνολογία για μεγάλης έκτασης αποθήκευση». Παράγοντες της αγοράς υπογράμμιζαν ότι όλοι συμφωνούμε πως η πράσινη μετάβαση είναι μονόδρομος, ωστόσο, ο δρόμος που έχει επιλεχθεί μετακυλίει σημαντικό κόστος στους Ευρωπαίους καταναλωτές και χωρίς κατ’ ανάγκη τα επιθυμητά αποτελέσματα για το περιβάλλον.
Αμφισβητώντας ευθέως τις ευρωπαϊκές πολιτικές για την αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής, που έρχονται με ένα δυσβάσταχτο και ανισοβαρές κόστος για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, υπογραμμίζουν ότι καλώς ή κακώς η φθηνότερη διαθέσιμη ενέργεια είναι αυτή που παράγεται από την καύση ορυκτών καυσίμων και αν η μετάβαση σε άλλες πηγές δεν γίνει σταδιακά, το άμεσο πλήγμα για τους Ευρωπαίους καταναλωτές θα είναι μεγάλο και ακόμα μεγαλύτερο το έμμεσο πλήγμα στην οικονομία της Ευρώπης, μέσω της μείωσης της ανταγωνιστικότητας. Σαφείς ήταν οι αιχμές και για τις πολιτικές μείωσης των εκπομπών CO2 και ειδικότερα στην απόφαση της Ε.Ε. να ανοίξει την αγορά δικαιωμάτων σε τρίτους, επιτρέποντας τη δημιουργία υπεραξίας για χρηματοοικονομικά ιδρύματα και ξένους επενδυτές σε βάρος των ευρωπαϊκών κρατών και της βιομηχανίας.
