Αποχρώσεις του κίτρινου

«Οταν είχαμε πει κίτρινη κάρτα την προηγούμενη φορά, το εννοούσαμε» («κυβερνητικές πηγές» για τη διαγραφή Μπογδάνου). Η προηγούμενη φορά, που βγήκε «κίτρινη κάρτα» προς τον τέως βουλευτή της Ν.Δ., ήταν όταν εισηγήθηκε ονομαστικό «φακέλωμα» νηπίων μεταναστόπουλων ή προσφυγόπουλων (γιατί το δεύτερο, τα προσφυγόπουλα, με κάποιο «τσαλάκωμα» στο υποσυνείδητο, τα ξεχνάμε…). Τώρα, που ο (υπότροπος) βουλευτής την… είδε με πεπαλαιωμένο αντικομμουνιστικό παραλήρημα, έφαγε… κόκκινη κάρτα (το πώς την έφαγε είναι γνωστό, αλλά είναι άλλο ζήτημα), οι δε απόψεις του θεωρήθηκαν «απαράδεκτες […] εκτός αξιακού και ιδεολογικού συστήματος της Ν.Δ. και παραπέμπουν σε εποχές διχασμού…».

Εκείνο πάντως που με ερέθισε να γράψω το σημερινό χρονογράφημα, δεν είναι ο εν λόγω βουλευτής και τα συχνά «καμώματα» (αυτοπροβολής του, πιστεύω), ας τον χαίρονται και αυτόν και τις «τσαχπινιές» του όσοι τον επέλεξαν στη λίστα και αυτοί που τον σταύρωσαν.

Εκείνο που με προκάλεσε είναι το κίτρινο (της κάρτας, της προειδοποιητικής) που δέχτηκε τότε, ως χρώμα στη ζωή μας, με το φάσμα και το βάθος του το χρωματικό, τη θέση του και τη σημασία του στο σύμπαν των χρωμάτων, τους συμβολισμούς, τις μεταφορές και τις αναγωγές του· μια απέραντη σειρά με κίτρινες αποχρώσεις όλων των ειδών και για κάθε γούστο.

Το γκουγκλάρισα, να πάρω μια ιδέα πού περίπου πάνε και σε ποιους πάνε τα κίτρινα πράγματα (γεγονότα), αλλά και τα κίτρινα είδη ή αντικείμενα: «Κίτρινα γάντια» (Σακελλάριος), κίτρινος Τύπος (Χιρστ, Πούλιτζερ…) και τράβα κορδόνι μ’ αυτά τα κίτρινα. Ωσπου στο τέλος –μετά από κάποιες ώρες έρευνας– άρχισα να τα βλέπω όλα κίτρινα και να βγάζω παντού κίτρινες κάρτες. Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος…

Το μόνο που συγκράτησα είναι ότι «νονός» του κίτρινου είναι το… κίτρο, αυτό το συμπαθές εσπεριδοειδές! Μάθαμε και κάτι…