Ο πακτωλός εκατομμυρίων στα ΜΜΕ για το καθημερινό ακατάσχετο «λιβάνισμα» του Μωυσή πρωθυπουργού, μαζί με τις πρόσφατες αποκαλύψεις για μίσθωση ξένου επικοινωνιακού κολοσσού lobbying με ζεστό δημόσιο χρήμα.
• Η σειρά αντεργατικών νόμων που πέρασαν με κοινωνική αναλγησία μέσα σε συνθήκες τρόμου και περιορισμών για την πανδημία.
• Οι φρούδες ελπίδες της μεσαίας τάξης που πίστεψε τις εξαγγελίες ότι θα ορθοποδήσει με Μητσοτάκη.
• Οι ύποπτες και δύσοσμες απευθείας αναθέσεις επί παντός του επιστητού.
• Η αλλοπρόσαλλη και καταστροφική διαχείριση της πανδημίας με τους περίπου 15.000 νεκρούς μέχρι σήμερα.
• Η συνεχής υποβάθμιση και απαξίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, με τους εργολάβους και τους κλινικάρχες να καραδοκούν για φιλέτα υπηρεσιών.
• H εκβιαστική αναστολή εργασίας χιλιάδων εργαζομένων στο ήδη λαβωμένο ΕΣΥ, λόγω υποχρεωτικότητας εμβολιασμού.
• Η στοχοποίηση των νέων και ο θεσμοποιημένος σχεδόν αυταρχισμός εναντίον τους σε πλατείες, καφέ, σχολεία και Πανεπιστήμια.
• Ο αποκλεισμός δεκάδων χιλιάδων μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Το «Μητσοτάκη γ@μιέσαι» της καλοκαιρινής πύρινης λαίλαπας που «έλιωσε» κάθε έννοια δεξιοτήτων και αποτελεσματικότητας του ακριβοπληρωμένου επιτελικού κράτους των χιλιάδων μετακλητών.
• Το τεράστιο κύμα ακρίβειας βασικών αγαθών, που μαστίζει τη μέση ελληνική οικογένεια και το οποίο «παρατηρεί» στενά η κυβέρνηση (και μάλιστα μήνες πριν εκδηλωθεί) ανίκανη να αντιδράσει…
…ένα ένα ξεχωριστά και όλα μαζί συνέβαλαν στο να φουσκώσει στη χώρα ένα ραγδαίο κύμα κοινωνικής απομόνωσης του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού, τέτοιο και τόσο που το επικοινωνιακό επιτελείο του δεν μπόρεσε να αποτρέψει να αποτυπωθεί, ακόμα και σε εκείνες τις δημοσκοπήσεις που παράγγελναν τα καλοπληρωμένα φιλικά στην κυβέρνηση ΜΜΕ. Η εικόνα του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ ήταν εύγλωττη για το πολιτικό αδιέξοδο που έχει μπροστά του. Γι’ αυτό και άνοιξε την παλιά ληγμένη πολιτική κονσέρβα κλείνοντας το μάτι στα υψηλά (πλην λίγα) εισοδήματα, την ώρα που ψέλλιζε κάτι σαν ψίχουλα προς τα νοικοκυριά.
Σταδιακά, αλλά και σύντομα, το μεγάλο πρόβλημα του Μητσοτάκη θα γίνεται το εσωκομματικό άγχος των στελεχών του και των συμφερόντων που τον στήριξαν, που αμφότερους κυριεύει η αγωνία απώλειας κάθε προοπτικής ανανέωσης της εντολής εξουσίας. Κι έτσι σιγά σιγά και εντός των τειχών, ο Μωυσής μετατρέπεται σε Ντόναλντ Ντακ, ως άλλο ψυχόδραμα ενός loser.
Δεδομένου ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική, το δίλημμα της επόμενης ημέρας για όλους τους εκλογείς πιθανότατα θα είναι μεταξύ μιας συμμαχίας συνέχισης της καταστροφικής πορείας παρασιτικού πλουτισμού του 5% για το οποίο κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης και μιας κυβέρνησης προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων, που θα επιχειρήσει να στρίψει το τιμόνι της χώρας υπέρ του 95% που τώρα ασφυκτιά, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό πολύ απλά μετατρέπει την επόμενη εκλογική μάχη σε δίλημμα μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα.
Στις παρούσες συνθήκες και παρά τις όποιες επικοινωνιακές δεξιότητες του επιτελείου Μητσοτάκη, φτωχοί και αποκλεισμένοι, μεσαία τάξη και νεολαία θα βρουν τον τρόπο και τον δρόμο να επιλέξουν για το συμφέρον τους, είτε με την αλτρουιστική είτε με την ιδιοτελή έννοια. Για τον ίδιο λόγο δεν εναπόκειται απόλυτα στη διακριτική ευχέρεια των ηγεσιών των άλλων κομμάτων να συνηγορήσουν ή όχι σε μια τέτοια προοπτική.
Στο πλαίσιο αυτό, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ και αυτό που σηματοδότησε πολιτικά για την επόμενη μέρα, αναφερόμενος σε μια «νομοτέλεια» συστράτευσης του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου, ήταν επιβεβλημένη και επιτακτική, είτε αυτό αποβεί σε μια αυτοδύναμη είτε σε μια συμμαχική πορεία της Αριστεράς.
* MSc Πολιτικής Κοινωνιολογίας και Συγκριτικής Πολιτικής
