Μαθήματα μισαλλοδοξίας και αντιμεταναστευτικής πολιτικής εξακολουθεί να «παραδίδει» η άλλοτε φιλόξενη Δανία. Με χτεσινή της απόφαση, η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε πως από εδώ και πέρα χιλιάδες νόμιμοι μετανάστες και απόγονοι μεταναστών –και ιδιαίτερα μετανάστριες από τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Τουρκία– θα πρέπει να εργάζονται ώς και 37 ώρες την εβδομάδα, προκειμένου να συνεχίσουν να λαμβάνουν τα πλήρη κρατικά βοηθήματα πρόνοιας που ελάμβαναν ώς τώρα χωρίς κάποιο αντίστοιχο προαπαιτούμενο.
Για τον σκοπό αυτό μάλιστα θα χρηματοδοτηθούν ειδικά προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης στους δήμους της χώρας όπου ζουν μετανάστες. Ομως οργανώσεις αρωγής κατήγγειλαν ήδη το νομοσχέδιο ως «τιμωρητικό», καθώς πολλοί μετανάστες και μετανάστριες φοβούνται ότι αποσκοπεί στην ντε φάκτο περικοπή των επιδομάτων τους στο όνομα της… υποστήριξης της απασχόλησης! Να σημειωθεί εδώ ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο από τα έξι εκατομμύρια ή το 14,1% του δανέζικου πληθυσμού είναι μετανάστες ή παιδιά μεταναστών.
Δυστυχώς, το νέο μέτρο δεν είναι το μοναδικό αμφιλεγόμενο που παίρνει η Δανία, η οποία, όπως και η γειτονική της Σουηδία, έχει εξελιχθεί σε κατ’ εξοχήν αφιλόξενο για μετανάστες κράτος. Χτες, η Διεθνής Αμνηστία παρουσίασε μια νέα ανατριχιαστική έκθεση, με την οποία καταγγέλλει συγκεκριμένα τις δύο σκανδιναβικές χώρες αλλά και την Τουρκία πως εξανάγκασαν δεκάδες χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους, με το επιχείρημα πως η Δαμασκός και άλλες περιοχές της φλεγόμενης χώρας είναι πλέον «ασφαλείς» για τον επαναπατρισμό τους – αν και γνώριζαν εκ των προτέρων ότι αυτοί ήταν πιθανό να πέσουν θύματα βασανιστηρίων, βιασμών, αυθαίρετων φυλακίσεων αλλά και εξωδικαστικών εκτελέσεων από τις υπηρεσίες ασφαλείας του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ.
Η έκθεση, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Πηγαίνεις στον θάνατό σου», αναφέρεται συγκεκριμένα σε «φρικιαστικές βαρβαρότητες» που διαπράχθηκαν σε βάρος 66 προσφύγων –μεταξύ των οποίων και 13 ανήλικα παιδιά– που υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους από το 2017 ώς την άνοιξη του 2021. Ανάμεσα στις τεκμηριωμένες αυτές περιπτώσεις ξεχωρίζουν τουλάχιστον πέντε θάνατοι ανθρώπων που πέθαναν υπό κράτηση, ενώ η τύχη άλλων 17 «εξαφανισμένων» αγνοείται. Η ΜΚΟ κάνει επίσης λόγο για «14 περιπτώσεις σεξουαλικής βίας από τις δυνάμεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων επτά βιασμών, πέντε γυναικών, ενός εφήβου κι ενός κοριτσιού πέντε ετών»…
Η Αμνηστία αναφέρει ότι οι πρόσφυγες αυτοί κατηγορήθηκαν για «προδοσία» ή για «υπόθαλψη τρομοκρατίας» από τους βασανιστές τους, κατά την ορολογία του καθεστώτος Ασαντ, που δεν κάνει κανέναν διαχωρισμό μεταξύ αντικαθεστωτικών αμάχων που έφυγαν για να γλιτώσουν τη ζωή τους και αιματοβαμμένων τζιχαντιστών. Και απαιτεί από τις δυτικές κυβερνήσεις και την Τουρκία να σταματήσουν να επιβάλλουν την «εξαναγκαστική» επιστροφή Σύρων προσφύγων στην πατρίδα τους, τονίζοντας πως οι μαρτυρίες που συγκέντρωσε «είναι η απόδειξη πως κανένα τμήμα της Συρίας δεν είναι (επαρκώς) ασφαλές ώστε να μπορούν να επιστρέψουν» και ότι οι χώρες που ακολουθούν αυτή την πολιτική «αδιαφορούν σκόπιμα για την τρομακτική πραγματικότητα στο πεδίο».
