Ο Μίλτος Τεντόγλου, το παιδί από τα Γρεβενά, έγινε παγκόσμια πια γνωστός μετά το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος. Παράλληλα έγινε και πολύ συμπαθής στους Ελληνες για τον… χαλαρό του χαρακτήρα και για την ειλικρίνειά του. Πίσω απ’ αυτή τη μεγάλη επιτυχία κρύβεται και ένας προπονητής. Ισως ο πιο γνωστός στον ελληνικό στίβο.
Ο Γκιόργκι Πομάσκι, που όλοι πια αποκαλούν Γιώργο. Και γιατί όχι δηλαδή, ύστερα από 33 χρόνια στη χώρα μας. Από τα χέρια του 60χρονου πέρασαν πολλοί Ελληνες πρωταθλητές των αλμάτων. Σχεδόν όλοι οι καλοί: Νίκη Ξάνθου, Σπύρος και Ολγα Βασδέκη, Βούλα Τσιαμήτα, Λούης Τσάτουμας, Λάμπρος Παπακώστας και άλλοι. Ολοι τους εξαιρετικοί, με μεγάλες επιδόσεις παγκοσμίου επιπέδου. Ομως, κάτι τους έλειψε. Και σε αυτούς και στον Πομάσκι. Το ολυμπιακό μετάλλιο. Τραυματισμοί, ατυχίες και αστοχίες στον προγραμματισμό, πάντοτε κάτι συνέβαινε και στα μεγαλύτερα αθλητικά ραντεβού κάθε τετραετίας ουδείς έπινε νερό από την πηγή. Φέτος, με τον Τεντόγλου, ο Πομάσκι είδε τους κόπους δεκαετιών να δικαιώνονται. Οχι απλά με ένα «μεταλλιάκι», αλλά με το χρυσό.
Επί σειρά ετών είχε υπό τις οδηγίες του και τη Βούλα Παπαχρήστου. Πρόπερσι ένιωσε ότι η πρωταθλήτρια στο τριπλούν δεν προσπαθούσε όσο έπρεπε και σταμάτησαν τη συνεργασία τους. Ηθελε από τη Βούλα να δίνει το 100% κι αυτή δεν το έκανε κατά τη γνώμη του. Η Παπαχρήστου απέτυχε παταγωδώς στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες…
Αν κάτι χαρακτηρίζει τον Πομάσκι είναι η λέξη δουλειά. Είναι αναγνωρισμένος, έχει μεγαλώσει, αλλά εξακολουθεί να εργάζεται στα «κόκκινα». Το χρώμα που έχει σημαδέψει τη ζωή του, όπως θα δούμε παρακάτω.
Εργασιομανής, τελειομανής και πολύ αυστηρός προς τους αθλητές του είναι ο κόουτς, καθώς έτσι έμαθε και έτσι μεγάλωσε. Ο ίδιος ήταν άλτης, κυρίως στο τριπλούν. Εκανε επίδοση πάνω από τα 17 μέτρα, όμως η Βουλγαρία δεν τον επέλεξε για τους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988. Διότι ήθελε τους καλύτερους. Οπως τον κολλητό του φίλο, τον περίφημο Μαρκόφ. Και στα άλλα αγωνίσματα, τη Στέφκα Κονσταντίνοβα που ακόμη κρατά από το ’87 το παγκόσμιο ρεκόρ στο ύψος, όπως και την προκάτοχό της, την Αντόνοβα.
Επίσης, την Ντόνκοβα που διατήρησε για 28 χρόνια το αντίστοιχο παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. εμπόδια. Ο Πομάσκι γαλουχήθηκε δίπλα στους καλύτερους και αυτή η νοοτροπία πέρασε μέσα του. Εζησε σε κομμουνιστικό καθεστώς και αυτό διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του μέχρι σήμερα. Πέρα από τους συμπατριώτες του, προπονούταν μαζί με Σοβιετικούς και Ανατολικογερμανούς. Αντάλλασσαν ιδέες, τεχνοτροπίες, τα πάντα.
Αυτή τη νοοτροπία έφερε στην Ελλάδα όταν ήρθε εδώ για μόνιμη εγκατάσταση. Είχε γνωρίσει ήδη την Ελληνίδα γυναίκα του που σπούδαζε στη Σόφια και το 1988, μετά τον αποκλεισμό από τη Σεούλ, κατέφτασε εδώ. Για να γίνει προπονητής και να φτιάξει οικογένεια. Τα κατάφερε και τα δύο με μεγάλη επιτυχία.
Ακόμη και σήμερα είναι ο πρώτος που πηγαίνει κάθε πρωί στα προπονητήρια του ΟΑΚΑ και ο τελευταίος που φεύγει το βράδυ. Δουλεύει συνέχεια, μεθοδικά και αυτό ακριβώς απαιτεί από τους αθλητές του. Ετσι έμαθε, έτσι πορεύεται. Σταθερός στις αξίες που πρεσβεύει. Πέρυσι είχε δώσει μια μεγάλη συνέντευξη στο αθλητικό site contra.gr. Εκεί δήλωσε μεταξύ πολλών άλλων: «Εγώ πήγα σε αθλητικό σχολείο. Είχαμε τέτοια στη Βουλγαρία. Αλλα τώρα τα χάλασαν με νέους τρόπους λειτουργίας. Ξέρεις, η μεγάλη Ευρώπη, το… Χάρβαρντ, το Κέμπριτζ». Είναι εμφανές ότι ο Πομάσκι είναι παραδοσιακός. Μεγάλωσε με τον κομμουνιστικό τρόπο ζωής και τον ασπάζεται ακόμη και σήμερα που ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός.
Αλλωστε, όπως έχει πει και ο ίδιος, γενικά το κόκκινο είναι το χρώμα της ζωής του. Οχι μόνο επειδή δουλεύει στα… κόκκινα εδώ και δεκαετίες. Από μικρός είναι οπαδός της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, μετά της Λίβερπουλ, κι εδώ έγινε του Ολυμπιακού. Καθόλου τυχαίο, λέει ο ίδιος…
Μάλιστα στους Πειραιώτες εργάστηκε για δύο χρόνια (2000-02), έχοντας παίκτες σαν τον Καρεμπέ, τον Ζιοβάνι, τον Γιαννακόπουλο και τον Τζόρτζεβιτς. Πιστεύει ότι ήταν μεγάλο λάθος που παραιτήθηκε, αλλά παράλληλα εκτιμά ότι ο Καρεμπέ (νυν αθλητικός διευθυντής στον Ολυμπιακό) έχει πάρει στοιχεία της δουλειάς και της νοοτροπίας του. Είναι πιθανό…
Λέγοντας για κόκκινο χρώμα, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτό υποστήριζε από παιδί, αυτό ψηφίζει κι εδώ στη χώρα μας έχοντας πολιτογραφηθεί Ελληνας φυσικά. Στο συγχαρητήριο τηλεγράφημά του προς τον Τεντόγλου, ο Δημήτρης Κουτσούμπας μνημόνευσε και τον Πομάσκι.
Εγιναν φίλοι οι δυο τους, με τον κόουτς να συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών του 2019, αλλά και κατόπιν στο Επικρατείας των εθνικών εκλογών, σε τιμητική θέση. Μεσολαβήτρια στη γνωριμία, η Λούλα Καρατζά. Μόνιμη υποψήφια για τον Δήμο Χαλανδρίου και πολύ καλή φίλη του Πομάσκι. «Μεγάλωσα σε κομμουνιστικό σύστημα και είχα τα πάντα. Μην υποβαθμίζουμε τα πάντα και ας μην προκαλούμε φοβίες για τον κομμουνισμό. Δεν είχα άστεγους φίλους, ούτε ναρκομανείς, όπως π.χ. στην Αμερική. Κι αν το σπίτι που είχαμε ήταν μικρό, η κυβέρνηση μας έδινε μεγαλύτερο» είπε ο Πομάσκι σε αυτή τη συνέντευξη στο contra.
ΥΓ. επί προσωπικού: Ακόμη κι αν δεν συμφωνεί κάποιος με τις πολιτικές απόψεις και τις ιδέες του Πομάσκι για τον τρόπο ζωής και λειτουργίας ενός κράτους, πρέπει να του αναγνωρίσει κάτι πολύ σημαντικό. Οτι παραμένει σταθερός και πιστός σε φιλίες και αξίες. Δεν ξεχνά, δεν είναι αγνώμων. Την Τετάρτη αφιέρωσε το χρυσό μετάλλιο στη μνήμη του κολλητού του φίλου, του Τάσου Παπαχρήστου. Του δημοσιογράφου και φίλου μας, που χάσαμε πέρυσι. Δεν τον ξέχασε, εννοούσε όλα όσα είπε και τον πιστεύω. Διότι όταν (σαν χθες συγκεκριμένα) τον αποχαιρετούσαμε στην Παλλήνη, ο Πομάσκι ήταν εκεί και έκλαιγε απαρηγόρητος. Κάποιοι άλλοι, που δεν ήταν απλά φίλοι αλλά ευεργετήθηκαν από τον Τάσο, ήταν επιδεικτικά απόντες…
Γιατί τον επιλέξαμε
Διότι βρίσκεται πίσω από το ένα εκ των τεσσάρων ολυμπιακών μεταλλίων που πήραμε στο Τόκιο. Εργάζεται σκληρά εδώ και 33 χρόνια για την Ελλάδα, με αντιξοότητες και πενιχρό μισθό, αλλά τουλάχιστον οι κόποι του δικαιώθηκαν.
