Απόγευμα Δευτέρας εισβάλαμε (έστω τηλεφωνικώς αλλά ήταν εισβολή) στο «Ντιέγκο Μαραντόνα» της Νάπολι, τελείωνε η προπόνηση, παρακαλέσαμε για μια δήλωση παίκτη «τώρα που είστε στην κορυφή» και το καταφέραμε (χωρίς προσυνεννόηση είναι… κατόρθωμα στο ίδιο επίπεδο) μόλις επικαλεστήκαμε το ιερό φάντασμα του Μαραντόνα. Δική μας η έκφραση, ενθουσιάστηκε με το λογοπαίγνιο ο Λούκας Μαντλέτι, στέλεχος του τομέα επικοινωνίας, μας εξασφάλισε σύντομη επικοινωνία με τον Νιγηριανό επιθετικό Βίκτορ Οσίμεν.
Ευχαριστήσαμε για την παραχώρηση, όπου «παραχώρηση» η έξοδος έστω και ενός παίκτη από την αυτοσυγκέντρωση της ανάγκης εδραίωσης στην κορυφή της βαθμολογίας. Την ίδια μέρα ο απολογισμός ήταν τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια πρωταθλήματος, 10-2 το εμφατικό συμπέρασμα των γκολ.
Δεν το συνηθίζουμε, όπως τώρα, να περιγράφουμε αναλυτικά την πορεία των ρεπορτάζ που διαβάζετε, αλλά γίνεται στη σημερινή αναφορά ώστε να κατανοήσετε -και πάλι- τις ιδιότητες της παρουσίας του Μαραντόνα. Της «παρουσίας» γράψαμε αν και έχει φύγει επειδή, το ξέραμε, αλλά το ζήσαμε και πάλι πως οι επιρροές που ασκεί στη Νάπολι μόνο και μόνο η επίκληση του ονόματός του (έτσι εξέλαβαν οι Ναπολιτάνοι τη διατύπωση του υπογράφοντος) είναι καταλυτικές. Αλλωστε, εξομολογητικά το μοιράζομαι μαζί σας, άκουσαν να τους μιλά από την Ελλάδα ο προσωπολάτρης-ντιεγκομανής (!) υπογράφων και να μην τους ρωτώ, όπως θα ‘πρεπε σύμφωνα με το γράμμα του ρεπορτάζ, για να βγει θέμα αλλά να μοιράζομαι την απορία-θέληση των νοσταλγών του «Πίμπε ντ’ Ορο»: «Εφτασε η ώρα για το πρώτο πρωτάθλημα μετά το 1990, όταν και τότε είχε πάρει απ’ το χέρι την ομάδα ο Ντιέγκο;».
Ακόμη κι αν αφήσουμε στην άκρη τα πανηγυρικά της προσωπολατρίας και το καλό φεγγάρι όπου βρίσκεται η ομάδα του ιταλικού Νότου, συνηγορεί στη βάσιμη ελπίδα τους και το πρωτόγνωρο φετινό αγωνιστικό σκηνικό, αυτό που ενισχύει την ιδέα πως είναι πιθανή η επιστροφή στον θώκο. Αναφερόμαστε στην ταυτόχρονη (!) περίοδο ισχνών αγελάδων, αυτή διάγουν η πρωτόγνωρα ηττοπαθής Γιουβέντους, η ασταθής Μίλαν και η, επίσης μεταλλαγμένη, Ιντερ, άλλη ομάδα χωρίς τον Λουκάκου.
«Ο Θεός είναι… μαύρη!»
Οταν λάβαμε στα χέρια μας την πληροφορία πώς αντέδρασε αρχικά στο ερέθισμα που του δώσαμε ο 22χρονος Βίκτορ Οσίμεν και βέβαια τη λακωνική δήλωσή του, γελάσαμε με νόημα. Την αντίδρασή μας γέννησε η επάνοδος στη μνήμη ενός ανέκδοτου (!) από την εποχή της δυνατότητας του ανθρώπου να ταξιδέψει στο Διάστημα: Ο Πάπας Παύλος συνάντησε τους αστροναύτες μετά το ταξίδι τους, τους ρώτησε «συναντήσατε τον Θεό ψηλά στο ουρανό όπου φτάσατε;» και άκουσε την απάντηση «Yes,… she is black!» (δηλαδή «ναι, ο Θεός… είναι μαύρη!»), εκκεντρική απάντηση που είχε στόχο της την ανάδειξη δικαιωμάτων των καταπιεσμένων από τον ρατσισμό και όχι μόνο την ίδια εποχή. Για την ακρίβεια, σε κάθε εποχή.
Στην περσινή, πρώτη περίοδό του στη Νάπολι, ο Οσίμεν δέχθηκε κριτική και εκτός ορίων, δεν δικαιολόγησε τις απαιτήσεις της ομάδας από εκείνον. Ηταν η ακριβοπληρωμένη (70 εκατ. ευρώ) μεταγραφή από τη Λιλ. Φέτος;
«Νιώθουμε πως μπορούμε, θέλει δουλειά και προσεκτικά λόγια απ’ όλους μας. Εχω ισχυρό προσωπικό κίνητρο αλλά όχι για προσωπικούς λόγους, το κίνητρό μου δεν διαφέρει στο παραμικρό από εκείνο κάθε άλλου συμπαίκτη μου. Και καλά καταλάβατε, η φιγούρα του Μαραντόνα μάς κατευθύνει, μας κάνει καλύτερους».
Κατανοήσαμε, μέσω της σύντομης συζήτησης με τους υπευθύνους επικοινωνίας, πως, πριν και μετά από κάθε άλλον παίκτη, οι οπαδοί της Νάπολι ελπίζουν φέτος στον κοντό (1,63 μ.) αλλά τόσο… ψηλό σε αρετές Λορέντσο Ινσίνιε. Στα 30 του, πρωταθλητής Ευρώπης το καλοκαίρι με την Εθνική Ιταλίας, «πιο ώριμος αλλά και ενθουσιώδης από ποτέ».
Κλείσαμε το τηλέφωνο και σφύζαμε από ενέργεια. Οχι επειδή, όπως είχε πει-γράψει ο Καναδός φιλόσοφος Μάρσαλ Μακ Λούαν, «όταν πετυχαίνουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πεθαίνει ο άνθρωπος του Γουτεμβέργιου»… Αλλά επειδή καθίσαμε μαζί με τους Ναπολιτάνους και ακούγαμε τον Μαραντόνα να μας λέει παραμύθια!
