Αουτσάιντερ και «κατάσκοπος»

Για τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, που μας αποχαιρέτησε την Πέμπτη το πρωί, σε ηλικία 77 ετών, μπορεί κανείς να διηγείται ατέλειωτες ώρες ιστορίες και περιστατικά από τη ζωή και την καριέρα του. Ηδη η Ιστορία τον έχει κατατάξει στις μεγαλύτερες μορφές του παγκόσμιου μπάσκετ, αναγνωρίζοντάς τον ως έναν από τους σπουδαιότερους «δασκάλους». Οχι μόνο της προπονητικής, αλλά και της ζωής.

Ηταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος, αυταρχικός στη δουλειά του και πληθωρικός στις αντιδράσεις του. Είτε στις εκρήξεις οργής του, είτε στις εκδηλώσεις στοργής που έδειχνε όταν καταλάβαινε ότι υπήρχε κάποιος που τον χρειαζόταν. Γι’ αυτό άλλωστε, σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του (βλέπε Ιωαννίδης), συνήθως τα έβαζε με τις βεντέτες της κάθε ομάδας του και ποτέ με τους μικρούς. Ετσι, έχουν αφήσει εποχή οι κόντρες που είχε με σταρ όπως ο Γκάλης ή ο Φασούλας. Στο ημίχρονο του αξέχαστου τελικού της Ευρωλίγκας στην Κωνσταντινούπολη, χύμηξε στον Σπανούλη για την εικόνα του Ολυμπιακού στο πρώτο ημίχρονο και τον απέσυρε μαζί με όλους τους βασικούς (ο Μάντζαρης υποστήριξε ότι παράτησε το ματς) για να βάλει τους μικρούς, έχοντας στο μυαλό του τους τελικούς με τον Παναθηναϊκό, που ξεκινούσαν σε 5 μέρες. Οι μικροί πάλεψαν, η ΤΣΣΚΑ «κοιμήθηκε» και ο Ολυμπιακός έκανε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην Ιστορία. Ευρωλίγκα κατέκτησε δύο φορές με τους «ερυθρόλευκους» (1997, 2012) που ήταν αουτσάιντερ. Οσες φορές πήγε σε φάιναλ φορ ως φαβορί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της ΤΣΣΚΑ το 2005 στη Μόσχα, δεν τα κατάφερνε.

Είναι σίγουρο πως αν τον ρώταγε ο Χάρος πριν τον βάλει στη βάρκα για τον περάσει στην άλλη όχθη του Αχέροντα με ποιον μπασκετικό καημό φεύγει από αυτή τη ζωή, αυτός θα του απαντούσε: «Διαλύθηκε η Ενωμένη Γιουγκοσλαβία και δεν προλάβαμε να αντιμετωπίσουμε με την ομαδάρα του 1989-1991 την original Dream Team στη Βαρκελώνη το 1992. Πιστεύω ότι ήταν η μόνη που θα μπορούσε να προβάλει αντίσταση στα ίσια». Το παράδοξο, που εκφράζει και μια πλευρά της προσωπικότητάς του, είναι πως ενώ καθοδήγησε την Εθνική σε μεγάλους θριάμβους, θεωρεί κορυφαία επιτυχία του την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 2009 στην Πολωνία. Ηταν η πρώτη -αναπάντεχη- επιτυχία μετά από πολλά χρόνια, με μια ομάδα γεμάτη νέα παιδιά που αυτός δημιούργησε και τότε άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο μπασκετικό στερέωμα.

Η μεγάλη του αγάπη, που εκτιμάται ότι του στοίχισε τη ζωή, ήταν τα περιστέρια. Τα κουβαλούσε μαζί του παντού. Λίγοι ξέρουν ότι το 1980 που ανέλαβε τον Αρη, την πρώτη του ομάδα στην Ελλάδα, από τη μέρα που εγκατέστησε στο σπίτι του τον περιστερώνα μπήκε στο μάτι της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, η οποία τον παρακολουθούσε στενά γιατί τα περιστέρια θεωρούνταν μέσο κατασκοπίας, αφού μπορούσαν να μεταφέρουν μηνύματα. Θρυλείται ότι όταν μετακόμισε και κοουτσάριζε τον ΠΑΟΚ, ο Λάζαρος Λέσιτς, που δούλευε στον Αρη υπό τον Ιωαννίδη, πήγε και «έκλεψε» ένα ζευγάρι και το αμόλησε στο «Αλεξάνδρειο» πριν από το μεγάλο ντέρμπι. Ο «Ντούντα» τα αναγνώρισε και τρελάθηκε. Ο ΠΑΟΚ έχασε το ματς.

Οταν ήταν στον πάγκο της ΑΕΚ, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του Σαπόρτα το 2000 και δύο σερί Κυπέλλων απέναντι στον κουμπάρο του, Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, ήταν πρωταγωνιστής ενός αξέχαστου σκηνικού. Στο ημίχρονο ενός αγώνα η ομάδα έπαιζε χάλια. Μπαίνοντας στα αποδυτήρια, στάθηκε μπροστά στους παίκτες, τους γύρισε την πλάτη και κατέβασε τα παντελόνια, δείχνοντάς τους τα οπίσθιά του και φωνάζοντας: «Μήπως θέλετε να με γ@μ@σετε κιόλας;».

Στα δε τραπέζια που έκανε στους φίλους του, πάντα ξεκινούσε με την ατάκα: «Διαλέξτε εσείς το φαγητό. Το ποτό αφήστε το σε μένα». Και τον λογαριασμό αυτός τον πλήρωνε πάντα.