Γιατί το Λούβρο το λένε Λούβρο

Τον φετινό Αύγουστο, πολλοί «μέτοικοι» στην πρωτεύουσα ζήσαμε τον δικό μας, ιδιαίτερο εφιάλτη. Και ασυναίσθητα, βλέποντας τις φλόγες στην ΤV, αποδράσαμε στην κιβωτό της μνήμης. Οπως εγώ, που τα καλοκαίρια, όταν το σχολείο στον Πύργο τελείωνε, έφευγα για άλλα μέρη. Κρυμμένα τώρα πίσω από την αχλύ του χρόνου και σύννεφα καπνού. Ολυμπία, Λούβρο, Λάλας, Μιράκα, Βασιλάκι (που τότε το έλεγαν Λυκούρεσι), όλα στην ίδια γειτονιά.

Με την είδηση, αν δεν κάνω λάθος, πως το Λούβρο εκκενώθηκε πρώτο. Μαζί και η αγωνία μου για το πώς, εκείνη τη νύχτα, να τα κατάφερε η Παναγιώτα (που τη φωνάζαμε Σπασώ). Η οποία, χήρα, κατάκοιτη στο κρεβάτι, ζει τώρα στο όλο ανηφόρες και κατηφόρες Λούβρο.

Η φίλη των πρώτων παιδικών χρόνων, στο Βασιλάκι, έμενε απέναντι από το σπίτι της γιαγιάς μου Θανάσως, που όλοι την αποκαλούσαν δικηγόραινα, καθότι σύζυγος δικηγόρου (που τελικά προτίμησε και έγινε αγρότης). Ξυπόλυτο ντουέτο οι δυο μας, σε παιχνίδια και εξερευνήσεις. Με μωρό τον αδελφό της Γώγο συνεχώς γαντζωμένο στον αριστερό της ώμο, έδινε μια και ανέβαινε στη συκιά για να μου κάνει φιγούρες και να μου ρίξει βασιλόσυκα.

Αλλη είδηση έδειξε φλεγόμενο τον Λάλα. Οπου, πηγαίνοντας στη Δίβρη (το χωριό του πατέρα), το λεωφορείο έκανε παρατεταμένη στάση. Για να πιούμε, εμείς τα παιδιά, όσες γκαζόζες θέλαμε, να φάμε βανίλιες-υποβρύχια και τα ξακουστά μέχρι την Αμερική –λέγανε οι ντόπιοι– λαλέικα κεράσια. Αραγε κάηκαν οι κερασιές;

Εκκενώθηκε και η Μιράκα. Οπου στο κτήμα της θείας Κανέλλας, σε στρωματσάδες πάνω σε καλαμιές, μας έπαιρνε ο ύπνος. Κάτω από τ’ άστρα, δίπλα στον Αλφειό. Αφού με το σούρουπο όλη η πιτσιρικαρία, είχε πάρει δρόμο, είχε δρασκελίσει πάνω από φράχτες και τοιχάκια και είχε μπει στο στάδιο όπου τρέχαν οι αρχαίοι. Τρέξιμο και μετά κρυφτό πίσω από όρθιες και πεσμένες κολόνες. Ασε που ένας έλεγε πως αν μέναμε ώς τα μεσάνυχτα, θα βλέπαμε να σεργιανίζουν νεραϊδένιες θεές με πέπλα.

Πίσω στο Λούβρο, όπου τα παιδιά έλεγαν ότι ο δάσκαλός τους τούς είχε πει πως το Λούβρο λέγεται Λούβρο γιατί σε παλαιότερα χρόνια πήγαιναν εκεί κακοί άνθρωποι και πουλούσαν κρυφά αρχαία μάρμαρα σε εμπόρους που τα έστελναν στο μεγάλο Λούβρο, στο Παρίσι.

Κι όταν, επιστρέφοντας στον Πύργο, ρώτησα σχετικά τον δικό μου δάσκαλο, κύριο Μορώνη, μου είπε πως υπάρχουν αλήθειες σε πολλά παραμύθια.

Μεγάλη πια, επισκέπτρια στο Λούβρο του Παρισιού, ρώτησα κυρία διευθύντρια αν ήξερε ότι υπάρχει Λούβρο και στην Ελλάδα, δίπλα στην Ολυμπία, όπου οι φήμες λένε ότι… κ.λπ., κ.λπ. Γέλασε τρανταχτά. Το βρήκε απίστευτο, incroyable! Και το εννοούσε.