Φοβάμαι τον ποταμό της λήθης

● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;

Υπάρχουν θέματα που με ενδιαφέρουν και τα οποία επιμένουν στα βιβλία μου, εντασσόμενα όμως στο δραματουργικό πλαίσιο κάθε ιστορίας που επιχειρώ να αναπτύξω, όπως ο χρόνος, η φθορά, ο θάνατος, η αγάπη, η λήθη, ο έρωτας. Επιζητώ την εναλλαγή, την ποικιλία και την κατανόηση του παρελθόντος με τα πλέγματα που το καθόρισαν, πολλά από τα οποία έχουν εκλείψει σήμερα. Αυτό νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον στην ανασύνταξη του χρόνου που πέρασε, στην ανάπλασή του και στην κίνηση των ηρώων.

● Εκτός από τη λογοτεχνία, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;

Η Τέχνη και ειδικότερα η ζωγραφική. Ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ότι οι σκηνές που περιγράφω έχουν πρωτίστως εικαστικό «στήσιμο», με ειδική διατύπωση του φωτός, της σκιάς, των χρωμάτων. Η θεατρική προσομοίωση των χώρων αυξάνει τη δραματική ένταση. Συνήθως στις καίριες σκηνές το φως έχει δραστικό ρόλο και «συνομιλεί» με τις σκιές του.

● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;

Συνηθίζω να μη βιάζομαι γιατί ξέρω ότι η προχειρότητα θα με στιγματίζει στο διηνεκές! Η κυκλοφορία ενός βιβλίου δεν είναι αυτοσκοπός. Το «Ατακτο αίμα», για παράδειγμα, γνώρισε επανειλημμένες γραφές, ανακατατάξεις σκηνών και εξαντλητική δουλειά με τη γλώσσα.

● Τρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου.

«Οι ακυβέρνητες Πολιτείες» του Τσίρκα, «Ο Εραστής» της Ντιράς και «Ο Βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά», της Ρέας Γαλανάκη.

● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;

Οι αρνητικές κριτικές πρέπει να έχουν εποικοδομητική διάσταση. Τότε γίνονται ενδιαφέρουσες. Οι θετικές, σωστή κατανόηση του βάθους ενός έργου.

● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος και κάποιος νεότερος Ελληνας συγγραφέας του οποίου σας έλκει η γραφή;

Ο Καζαντζάκης, ο Τσίρκας, όλοι οι μεγάλοι της γενιάς του ’30 και κάποιοι νεότεροι.

● Σήμερα, υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;

Οχι, δεν νομίζω. Η εποχή μας είναι κλειστή, μοναχική, ίσως μάλιστα και παρακμιακή.

● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας εκτός συνόρων είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;

Λένε ότι φταίει η γλώσσα. Δεν το πιστεύω. Χρειάζεται δημιουργική υπέρβαση, καθαρή αφήγηση, λιγότερη ομφαλοσκόπηση.

● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;

Δεν επηρεάζομαι καθόλου από την επικαιρότητα, ούτε από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης. Επί του παρόντος ασχολούμαι μόνο με το παρελθόν.

● Σας απασχολεί αν μετά θάνατον θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;

Φοβάμαι τον ποταμό της λήθης. Τα νερά του ακυρώνουν ακόμα και την ύπαρξη. Με ταπεινότητα και σεμνότητα πρέπει να αντικρίζουμε τον χρόνο. Αυτός είναι ο τελικός κριτής.

Ο Γιώργος Ν. Παπαδάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και Φιλοσοφία, Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ’ όπου έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα Φιλοσοφίας το 1987. Εχει ειδικευτεί στη μεσαιωνική τέχνη και στην τέχνη της πρώιμης Αναγέννησης. Υπηρετεί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1989 και σήμερα είναι διευθυντής σχολείου στην Αθήνα.

Το τελευταίο του βιβλίο «Ατακτο αίμα» (2021) κυκλοφορεί από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας