Αν κάποιος είχε αμφιβολίες για την υποτίμηση του ΝΑΤΟ στους σχεδιασμούς του Λευκού Οίκου, είναι βέβαιο ότι η τριμερής σύμπλευση AUKUS τον έχει πείσει πως ο Μπάιντεν επενδύει κατ’ αποκλειστικότητα στους συνασπισμούς προθύμων.
Η Βρετανία δεν έχει σταθερούς συμμάχους, έχει όμως σταθερά συμφέροντα, είχε διακηρύξει ο Πάλμερστον από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων.
Ο Μπάιντεν δεν είναι Τραμπ και δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσει την ίδια με τον προκάτοχό του απαξιωτική ρητορική για το ΝΑΤΟ.
Είκοσι δύο χρόνια μετά την πανηγυρική σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσινγκτον για τα πενήντα χρόνια υπογραφής της Βορειοατλαντικής Συνθήκης -στη σκιά των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας- η Ουάσινγκτον με τη γραμμή πλεύσης που έχει χαράξει παρακάμπτει επί της ουσίας τη Συμμαχία και αδιαφορεί για την πραγματική της ενότητα και αξιοπιστία.
Το μήνυμα της AUKUS ήταν σαφές, η τριμερής συμμαχία προθύμων του Ινδικού-Ειρηνικού Ωκεανού απ’ ό,τι φαίνεται θεωρεί ότι οι παρενέργειες της γαλλικής δυσαρέσκειας στην άμυνα της Ε.Ε. είναι διαχειρίσιμες.
Ούτε οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ, όπως απειλούσε ο Τραμπ, ούτε η Συμμαχία κινδυνεύει να διασπαστεί.
Πολύ απλά θα εξακολουθήσει να χάνει σταδιακά το όποιο αντίκρισμα αξιοπιστίας αποτρεπτικής και παρεμβατικής είχε αποκτήσει.
Η παρακμή και απονεύρωση της Βρετανικής Κοινοπολιτείας από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και σήμερα είναι το παράδειγμα για το ποια θα μπορούσε να είναι η μελλοντική πορεία του ΝΑΤΟ.
Το κεντρικό ερώτημα για το μέλλον του ΝΑΤΟ εξακολουθεί να είναι αν για τις χώρες-μέλη του υπάρχει πρόσληψη κοινής απειλής η οποία θα ενεργεί ως ενοποιητικός καταλύτης που θα επιτρέπει την υπέρβαση των ενδοσυμμαχικών αποκλίσεων και πολύ περισσότερο συγκρούσεων.
Οταν το 1965 ο Ντε Γκολ ανακοίνωσε ότι αποσύρει τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ υπήρχε αντικειμενικά περιθώριο ελιγμών ανάμεσα στα δύο μπλοκ με επίκεντρο την Ευρώπη.
Μπορεί σήμερα η Γαλλία να ελιχθεί ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα στον Ινδικό-Ειρηνικό;
Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα το οποίο δεν μπορεί να απαντηθεί με τη διπλωματική χορογραφία που καθιέρωσε το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 με την ανάκληση πρέσβεων για διαβουλεύσεις ως πιστοποίηση μεγάλης δυσαρέσκειας, που σε κάθε περίπτωση δεν θα κατευνασθεί με ένα τηλεφώνημα του Μπάιντεν.
-320x213.jpg)
