Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: Οι εικόνες ευημερούν, ο λαός δυστυχεί

Ένας καταιγισμός από γιγαντο-εικόνες συνόδευε τη χθεσινή ομιλία του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Μπροστά, σε γαλάζιο φόντο ο πρωθυπουργός και πίσω, σε μια τεράστια οθόνη, μια παρέλαση από φωτογραφίες που εικονογραφούσαν την «Ελλάδα της αυτοπεποίθησης».

Είδαμε, και τι δεν είδαμε: βουνά και περιγιάλια, καράβια, όμορφους νέους, αισιόδοξους εργάτες και επαγγελματίες, αιγαιοπελαγίτικα τοπία, τη γαλανόλευκη να κυματίζει. Και το κερασάκι στην τούρτα, φωτογραφίες του Σεφέρη και του Θεοδωράκη πλάι-πλάι καθώς, κλείνοντας την ομιλία του, ο Μητσοτάκης είπε ότι αυτοί οι δύο «μας δείχνουν τον δρόμο κι εμείς τους απαντάμε, όχι “λίγο ακόμα να ανεβούμε λίγο ψηλότερα”, αλλά ΠΟΛΥ ψηλότερα». Τώρα ο Σεφέρης και ο Μίκης μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.

Τι νόημα είχε όλη αυτή η παροξυσμική εικονογράφηση; Μήπως να μην πλήξουν οι τηλεθεατές και το κομματικό ακροατήριο στο Βελλίδειο; Να λειτουργήσουν σαν προεκλογική διαφήμιση; Να κρύψουν την ένδεια έως και τη γελοιότητα των υποσχέσεων;  Ίσως την επόμενη φορά, αντί για εναλασσόμενες στατικές εικόνες, να δούμε κινούμενες εικόνες, σύντομα βιντεοκλίπ ή ακόμα κι ένα λάιβ λαϊκό μπαλέτο που να χορεύει Greek syrtaki.

Μήπως αντί να κοιτάζουμε το δάσος, το πολιτικό περιεχόμενο της πρωθυπουργικής ομιλίας, κοιτάμε ένα ένα τα δέντρα; Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει δάσος, μόνο καμένα πεύκα και λιόδεντρα.

Oι εικόνες ευημερούν, ιδίως όταν ο λαός δυστυχεί ή μάλλον σύντομα πρόκειται να δυστυχήσει.