Αθλητές – παγκόσμιοι πολίτες!

Πολυπολιτισμική όπως ποτέ άλλοτε, η σουηδική κοινωνία, με επιχειρήματα όπως και ο πρωτόγνωρος για την ιδιοσυγκρασία της τραγικός απολογισμός γυναικοκτονιών, έχει πάψει να αποτελεί δείγμα (αν όχι πρότυπο) εύρυθμου αστικού συνόλου. Οι βιορυθμοί της παραπέμπουν όλο και περισσότερο σε τόπους του νότιου ημισφαιρίου, τα χρηστά ήθη της εκλείπουν συχνότερα. Όχι ίσως λοιπόν, αλλά σίγουρα και γι’ αυτό το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Μάλμε θα εγκαινιάσει τις μαθητικές μελέτες-εργασίες με ερέθισμα που… βοά εγχώρια αγωνία: «Οι αθλητικές διοργανώσεις είναι δραστηριότητες που δεν έπαψαν ακόμη και την περίοδο της παγκόσμιας πανδημίας. Εξέφρασαν οι αθλητές αισιοδοξία προς την παγκόσμια κοινωνία;».

Εντοπίσαμε το ίδιο ερέθισμα στη διάρκεια πάγιας αναζήτησης σε φορείς πολιτισμού και μάθησης του εξωτερικού και αρχικά χαμογελάσαμε με νόημα. Το Μάλμε, βλέπετε, ναι μεν είναι πόλη-πρότυπο πράσινης αειφόρου ανάπτυξης, αλλά ιδιαίτερα στα πρόθυρα του 21ου αιώνα η ανεργία θέριζε το νοτιότερο αστικό άκρο της Σουηδίας. «Μιλά και η τοπική αγωνία» ψελλίσαμε πριν απαντήσουμε στο σκανδιναβικό ερέθισμα χάριν του σημερινού ρεπορτάζ. Ανασύραμε από την ούτως ή άλλως νωπή μνήμη την παρουσία ενός δικού τους, Σουηδού ποδοσφαιριστή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του καλοκαιριού. Και δεν το κάναμε επειδή ο 29χρονος Εμίλ Φόρσμπεργκ, πρώτος σκόρερ (τέσσερα γκολ) της Εθνικής Σουηδίας στην ίδια διοργάνωση, είναι συμπατριώτης τους. Αλλά επειδή μετά τη νίκη (3-2) στο τελευταίο παιχνίδι του πέμπτου ομίλου με την Πολωνία είχε δηλώσει «όταν νικάς τον Λεβαντόφσκι, όταν υπερισχύεις τέτοιας αξίας, οφείλεις να τον ευχαριστείς που υπάρχει και επειδή βοηθά εσένα να γίνεσαι καλύτερος. Όποια κι αν είναι τα τεχνολογικά επιτεύγματα, μόνο αν σκεπτόμαστε έτσι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα».

Τα λόγια του στη σουηδική τηλεόραση έτυχαν μεγάλης αποδοχής, οι λίγες φωνές που του καταλόγισαν «ηττοπάθεια, παρά τη μεγάλη νίκη» χάθηκαν μέσα στο κύμα αναγνώρισης της σημασίας των λέξεων από τα χείλη του επιθετικού της Λιψίας. Αναγνωρίστηκε το καθαρό, ηθικό βλέμμα του, αποκτά μεγαλύτερη αξία στον νεφελώδη ορίζοντα των ημερών μας, ενώ αναζητούνται ακτίδες αισιοδοξίας ώστε να… πάρουμε ανάσα, ακόμη και σε απόσταση, με μάσκα κάτω από τα μάτια όπως υποχρεώνει η πιεστική περίοδος.

Του στείλαμε, μέσω της σουηδικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ερέθισμα για τη σημασία παρόμοιων μηνυμάτων, απάντησε λακωνικά – τι να τις κάνεις άραγε περισσότερες λέξεις όταν σου απαντούν όπως ο Φόρσμπεργκ, «οι ιδιότητες κάθε δύσκολης περιόδου όπως αυτή δεν είναι μόνο αρνητικές, όταν η σκληρή αλήθεια της ζωής έρχεται μπροστά σου, υποχρεώνεσαι κι εσύ ίσως να αναθεωρήσεις προτεραιότητες».

Ως καλοί… μαθητές κι εμείς του σκανδιναβικού μορφωτικού ιδρύματος, είχαμε έτοιμη και τη δεύτερη περίπτωση-απάντηση στο ίδιο ερέθισμα. Η Γιούλιμαρ Ρόχας από τη Βενεζουέλα, νικήτρια του τριπλού στο τελευταίο άλμα της στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, με επίδοση-παγκόσμιο ρεκόρ στα 15,67 μ. (15,50 μ. ήταν το προηγούμενο της Ουκρανής Κράβετς από το 1995). Η κατάσταση στη χώρα της, συνοπτικά αλλά καίρια, περιγράφεται ως η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον επτά(!) εκατομμύρια Βενεζουελανοί έχουν μεταναστεύσει και η αιτία δεν είναι πόλεμος ή φυσικές καταστροφές αλλά η φτώχεια. Ένοπλες, ουσιαστικά τρομοκρατικές, ομάδες κυριαρχούν, το ίδιο το κράτος, ουσιαστικά, είναι σκέλος ενός οργανωμένου εγκλήματος (λαθρεμπόριο, διακίνηση ναρκωτικών, ξέπλυμα μαύρου χρήματος), αυτή είναι η Βενεζουέλα των ημερών μας. Κι αν χρειάζεστε πρόσθετο επιχείρημα, από το 2018 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ερευνά «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Βενεζουέλα».

Μόλις νίκησε η Ρόχας στο Τόκιο, αρχικά πήγε σε άλλη χώρα και όχι στην πατρίδα της. Προφανώς ώστε να μπορεί να μιλήσει άνετα ως… αντιστασιακή υπουργός Εξωτερικών χώρας όπου θερίζει το δρεπάνι του θανάτου: «Ο κύκλος του πόνου στην πατρίδα μου είναι μεγάλος, αισθάνομαι πως η αθλητική επιτυχία μου “φωνάζει” σε όλο τον κόσμο “σεβαστείτε την ανθρώπινη ζωή”. Η Βενεζουέλα σάς απλώνει το χέρι της».

Επικοινωνήσαμε με την ελληνική διπλωματική αρχή, ακούσαμε «τι άλλο να πούμε εμείς, τα είπε όλα η Ρόχας».

Φόρσμπεργκ, Ρόχας δεν είναι τα μόνο παραδείγματα… Υπάρχει ζωή στον πλανήτη Αθλητισμός.