Σεβασμός από τη Ριέκα, συγκίνηση για Σφιντέρσκι

Με απόλυτο σεβασμό αναφέρθηκε στον ΠΑΟΚ ο πρόεδρος της Ριέκα, Ζόραν Μίσκοβιτς, με αφορμή την κλήρωση της ομάδας του με τον «δικέφαλο» στα play offs του Europa Conference League. Οι κυπελλούχοι Ελλάδας αντιμετωπίζουν τους Κροάτες μεθαύριο στο γήπεδο της Τούμπας (21.00) και ο Μίσκοβιτς υπογράμμισε τα εξής:

«Ο ΠΑΟΚ είναι κάτι παραπάνω από μια σοβαρή ομάδα. Δυστυχώς, οι κροατικοί σύλλογοι αντιμετωπίζουν υψηλά εμπόδια λόγω του κακού συντελεστή τους. Ο ΠΑΟΚ είναι ένα υψηλό εμπόδιο για εμάς. Οπως είπε ο προπονητής Τόμιτς, δεν αρκεί να προσφέρουμε το 100%, αλλά όλοι μαζί, από τους οπαδούς μέχρι εμάς στη διοίκηση, πρέπει να δώσουμε επιπλέον κίνητρο και ενέργεια για να αποκλείσουμε έναν τέτοιο αντίπαλο.

Είναι τιμή μας που μπορούμε να παίξουμε με μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ. Στο τελευταίο στάδιο των προκριματικών είναι λογικό να αντιμετωπίζουμε συλλόγους πολύ πιο δυνατούς από εμάς, τόσο οικονομικά όσο και αγωνιστικά.

Ομως είμαστε εδώ για να αποδείξουμε στον εαυτό μας και να δείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε καλύτεροι, για να ανατρέψουμε τα προγνωστικά με τον ΠΑΟΚ.

Είμαι πάντα αισιόδοξος και πρέπει να πάμε για τη νίκη, αρχικά στην Τούμπα, προκειμένου να έρθουμε πιο κοντά στην πρόκριση. Αν θα συμβεί αυτό απέναντι σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο, μένει να το δούμε… Το πιο σημαντικό για μένα είναι να κάνουμε όλοι το καλύτερο, οπότε αν είναι καλύτεροι, θα τους δώσουμε συγχαρητήρια. Τίποτα δεν θα συμβεί στη Ριέκα. Αν περάσουμε, θα είναι μια μεγάλη επιτυχία για εμάς, αλλά αν μείνουμε εκτός θα προχωρήσουμε παρακάτω».

Κατά τα λοιπά, συγκίνηση προκάλεσε ο Κάρολ Σφιντέρσκι με την αναφορά στον παππού του στον οποίο αφιέρωσε το πρώτο του γκολ με την Εθνική Πολωνίας απέναντι στην Ανδόρα: «Ηταν αφιερωμένο στον παππού μου. Αυτός ήταν που με πήγε στην πρώτη μου προπόνηση και ήθελα πραγματικά να προλάβει να το δει. Ετυχε το ντεμπούτο μου με την Εθνική και το γκολ να πέσει την ημέρα των γενεθλίων του. Είναι κρίμα που δεν έζησε για να δει αυτή τη στιγμή. Εχει πεθάνει εδώ και αρκετό καιρό…

Νομίζω ότι στην αρχή νοιαζόταν περισσότερο από μένα για το ποδόσφαιρο. Στα πέντε-έξι μου χρόνια ήταν αυτός που με πήγε στην πρώτη μου ομάδα. Μέχρι τότε προτιμούσα να περνάω χρόνο με τους φίλους μου στην αυλή. Επεφτα στο χορτάρι και έκλαιγα και εκείνος ήταν που μου φώναζε από έξω, μου έδινε κίνητρο. Του άρεσε και συνέχισε να με πηγαίνει στην προπόνηση και να με περιμένει. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο για πολλά χρόνια, ήταν και διαιτητής για λίγο, οπότε μου το πέρασε κι εμένα. Οταν έμενα μαζί του, παρακολουθούσαμε μαζί αγώνες ποδοσφαίρου. Δεν σκέφτηκα ποτέ τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι τώρα θα έπρεπε να έχω μια άλλη δουλειά, δεν ξέρω τι θα έκανα. Χαίρομαι που με έσπρωξε προς το ποδόσφαιρο από μικρή ηλικία και κατάφερα να φτάσω εδώ που έφτασα» τόνισε χαρακτηριστικά.