Εκεί τον γνώρισα από κοντά, στις φυλακές Αβέρωφ, Νοέμβριο με Δεκέμβριο του 1967. Ήταν ήδη διάσημος, με διεθνή προβολή. Ήταν και πρόεδρός μας, των Λαμπράκηδων. Είχαμε περπατήσει και μαζί –με τις εκατοντάδες χιλιάδες οδοιπόρους της ειρήνης– στη δεύτερη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, τον Μάιο του 1964, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη και δυο μήνες μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Γ. Παπανδρέου και της Ενώσεως Κέντρου.
Δυο χρόνια μετά ήταν ο «ηθικός αυτουργός» του πρώτου μου τσιγάρου. Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1966, Λυκαβηττός, Εβδομάδα Ελληνικής Μουσικής, οργανώνει –νομίζω παρέα με τον Φώντα Λάδη– και διευθύνει ο Μίκης. Μέρα Τρίτη, νομίζω, βραδιά αφιερωμένη στον Τσιτσάνη. Μπιθικώτσης, αλλά και πρώτη συναυλιακή εμφάνιση του Μητροπάνου. Το κορίτσι που συνοδεύω καπνίζει. Άναψα το πρώτο μου τσιγάρο… καθ’ υποβολήν, για να μη με λένε «μαμόθρευτο».
Τον γνώρισα όμως από κοντά, πάνω στα εξάμηνα της χούντας, στου Αβέρωφ. Εμφανίστηκε ένα βράδυ, στον πρώτο θάλαμο, τον μεγάλο, από τους τέσσερις θαλάμους του παραρτήματος των Φυλακών Αβέρωφ· δυο για τους πολιτικούς και δυο για τους ποινικούς κρατούμενους, στους πάνω ορόφους ήταν τα κελιά, άλλα με πολιτικούς, άλλα με ποινικούς επίσης. Ο Μίκης ήρθε από μεταγωγή από το νοσοκομείο των φυλακών «Άγιος Παύλος», ακριβώς δίπλα από τις φυλακές, ανατολικά, από τη μεριά που είναι σήμερα οι (κακοπαθημένες) προσφυγικές πολυκατοικίες στην Αλεξάνδρας. Με το που εμφανίστηκε στην πόρτα, έγινε το σώσε. Ξεσηκώθηκαν και οι δυο θάλαμοι. Νομίζω ήθελαν και οι ποινικοί να τον δούνε, αλλά δεν τους άνοιξαν.
Τότε μας τραγούδησε πολλά από τα τραγούδια, που συνέθεσε στην απομόνωση πάνω σε δικούς του στίχους. Ηχογραφήθηκαν, αργότερα, στο εξωτερικό, στον δίσκο «Ήλιος και Χρόνος». Μας τα έπαιξε στο… γόνατο: τραγουδούσε με υπόκρουση χτυπήματα στο γόνατό του, που σιγά σιγά, ευλαβικά, τα επαναλαμβάναμε κι εμείς…
