Τα μάθατε; Αρχίζει το πρωτάθλημα! Στείρες αντιπαραθέσεις για κοινό καλό (τι ειρωνεία!), όπως τα τηλεοπτικά δικαιώματα, έλαβαν τέλος (μέχρι νεωτέρας…), η μπάλα αυτό το Σαββατοκύριακο θα κυλήσει στα γήπεδα. Αν είχε στόμα (η μπάλα) τι θα έλεγε για όσα «τραβάει» στη χώρα μας; Αφήστε την αχαλίνωτη φαντασία σας να καλπάσει και θα το βρείτε. Ας μην τη… σκανδαλίζουμε όμως την μπάλα, γριά, ταλαιπωρημένη γυναίκα με τα εγχώρια παθήματά της και ας την καλέσουμε να μας μιλήσει για εκείνους που της φέρθηκαν τρυφερά όταν την είχαν στην κατοχή τους σε πρωταθλήματα.
Θα αναστενάξει ηδονισμένη αν της θυμίσουμε την τρυφερότητα του απρόσμενου που της πρόσφερε ο Θανάσης Μπέμπης. Πριν, βέβαια, ο ταχυδακτυλουργός του Ολυμπιακού πει σε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, «μικρέ, σήμερα μου πήρες τον… σταυρό μου» σ’ εκείνη την προφητική εμφάνιση του κοντού, μικροκαμωμένου 19χρονου, που τον έλεγαν Μίμη Δομάζο. Τότε του μεταβίβασε το στέμμα. Μεταξύ άλλων, Μάρτιο του 1974, με εκείνο το γκολ-ψαλίδι στον Πουπάκη, σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» ο «στρατηγός» απέδειξε πως δίκαια το φοράει.
Ωχ, μου… χτυπάνε την πόρτα, μια στιγμή να δω ποιος είναι.
Κύριε Νεστορίδη, πώς από δω; «Θυμάσαι τι σου είχα πει όταν τελείωνε ο 20ός αιώνας και έψαχνες να βρεις ποιος είναι ο κορυφαίος Ελληνας παίκτης; Σου είχα πει ότι “την μπάλα που έπαιζα εγώ δεν την έχει δει πάλι η Ελλάδα” και ότι “αν έπαιζα σήμερα θα ήμουν πλούσιος από το ποδόσφαιρο, στις μεγαλύτερες ομάδες του εξωτερικού. Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, όλοι πήγαιναν στα παιχνίδια της ΑΕΚ μόνο και μόνο για να δουν Νεστορίδη!”».
Εκλεισε την πόρτα κι έφυγε ο «Νέστορας». Κρίμα, ο υπογράφων δεν ήθελα να σπείρω ζιζάνια, ποδοσφαιρική γοητεία ήθελα να θυμίσω τώρα που αρχίζει το πρωτάθλημα. Χτυπάει το τηλέφωνο, ποιος να είναι τέτοια ώρα… «Αχιλλέας Ασλανίδης. Γράφε. ΠΑΟΚ της δεκαετίας του ’70 δεν έχει περάσει πάλι από τα γήπεδα. Τα πέντε δάχτυλα ενός χεριού: μεγάλο δάχτυλο ο Κούδας, τα δυο διπλανά δάχτυλα, δεξιά ο Τερζανίδης, αριστερά ο Σαράφης, αντίχειρας ο Ασλανίδης, μικρό δάχτυλο που χωρούσε παντού ο Παρίδης. Μπάλα, όχι αστεία! Παίζαμε με μεγαλύτερη ταχύτητα την μπάλα που είχε παίξει λίγα χρόνια πριν ο Αγιαξ και άλλαξε το ποδόσφαιρο. Χαίρετε».
Δίπλα τους στη Θεσσαλονίκη θαύμαζαν κι αυτοί, όπως όλοι μας, το -συνώνυμο ονείρου- παίξιμο του Βασίλη Χατζηπαναγή, ναι, το ποδόσφαιρό του ήταν τέχνη! Ο ηγέτης Γιώργος Κούδας γελάει με νόημα: «Το ποδόσφαιρο και στα πρωταθλήματά μας ήταν θέαμα αντί της βιομηχανοποιημένης εκδοχής του που βλέπουμε σήμερα στα γήπεδά μας αλλά και σε Παγκόσμια Κύπελλα και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα».
Ο Θωμάς Μαύρος, πρώτος σκόρερ στην ιστορία της διοργάνωσης (260 γκολ σε 501 παιχνίδια), εύχεται να επιστρέψει ο αυτοσχεδιασμός (σ.σ.: θα το επιτρέψουν, εκτός των ταλέντων, και οι κατάλληλοι αγωνιστικοί χώροι, αντί κάποιων χωραφιών μας που… παριστάνουν τα γήπεδά μας;).
Ο Νίκος Αναστόπουλος κουνάει το κεφάλι και σκέπτεται ποιος ήταν, προ περιόδου Μποσμάν, ο Ελληνας που έπαιξε στο καμπιονάτο.
Ο Ντίνος Κούης δεν το λέει, αλλά ξέρει πως όταν ακούει για «πολυσύνθετους παίκτες» δικαιούται να κοιταχτεί στον καθρέφτη. «Αναρωτιέμαι τι θα σου έλεγε αν ζούσε ο Τάκης ο Λουκανίδης που μπορούσε να παίξει σε δέκα θέσεις της ενδεκάδας!» με επαναφέρει στην τάξη ο πατέρας μου.
Ακούω γέλια, ομιλίες… Για να δω. Οι παίκτες της -πρωταθλήτριας Ευρώπης- ομάδας του 2004 είναι. Μαζεύτηκαν ως παρέα να πιουν καμιά μπύρα και ο Θοδωρής Ζαγοράκης υπενθυμίζει: «Σεβαστοί οι ποδοσφαιρικοί πρόγονοι, η μπάλα όμως θέλει αφοσίωση στον στόχο όπως εμείς τότε στην Πορτογαλία. Η ομάδα που θα συνδυάσει ικανότητα και προσήλωση θα πάρει το φετινό πρωτάθλημα».
Μακάρι, επιτέλους αναίμακτα…
