Η Ιταλία είναι ένα αδελφό έθνος, με το οποίο η Γαλλία μοιράζεται περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον, έτσι υποδέχθηκε ο Μακρόν τον Ματαρέλα στις αρχές Ιουλίου στο Παρίσι. Τα παραπάνω μάς τα υπενθυμίζει δημοσίευμα του Politico, με τίτλο «Μπορούν ο Μακρόν και ο Ντράγκι να συγκροτήσουν μια μετά Μέρκελ συμμαχία;».
Το ερώτημα είναι εύλογο, καθώς οι περισσότερες ενδείξεις, εκτός εκπλήξεως της τελευταίας στιγμής, θεμελιώνουν τη βεβαιότητα ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των Εκλογών της 26/9 στη Γερμανία και όποιος και να είναι ο κυβερνητικός συνασπισμός που θα συγκροτηθεί μετεκλογικά, προτεραιότητα του Βερολίνου θα είναι η πλήρης επιστροφή της Ε.Ε. – Ευρωζώνης στην κανονικότητα της μόνιμης περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής, έτσι όπως αυτή προσδιορίζεται και οριοθετείται από τον Κόφτη Χρέους και το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Την ίδια στιγμή, το Παρίσι και η Ρώμη συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι η μετά την πανδημία ανάκαμψη δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα έκτακτης ανάγκης, αλλά με μόνιμη υιοθέτηση του κοινού δανεισμού και της μεταφοράς πόρων, που είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για να μη διογκωθούν οι κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες στην Ε.Ε.
Είναι σαφές ότι τόσο ο Ντράγκι όσο και ο Μακρόν δεν έχουν τη δυνατότητα να περιμένουν ως θεατές τις μακρόσυρτες μετεκλογικές διαβουλεύσεις στο Βερολίνο.
Είναι εξίσου σαφές ότι η στενή ευρωπαϊκή συνεργασία του Παρισιού με τη Ρώμη θα προκαλέσει την εκ νέου συσπείρωση των «Φειδωλών του Βορρά», αυτή τη φορά χωρίς ιδιαίτερη δυσαρέσκεια στο Βερολίνο. Τούτων λεχθέντων, η Γαλλία του Μακρόν μπορεί να θέλει να αξιοποιήσει τη σύγκλισή της με την Ιταλία του Ντράγκι για να πετύχει πιο ευνοϊκούς διμερείς συσχετισμούς με τη Γερμανία, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα επενδύσει σε μια ανοικτή αντιπαράθεση με τον όποιο διάδοχο της Μέρκελ στην Καγκελαρία.
Τόσο ο Μακρόν όσο και ο Ντράγκι, μακράν του να συγκροτήσουν άλλον Αξονα, στοχεύουν στην άτυπη νομιμοποίηση ενός τριγωνικού πυρήνα Βερολίνου, Παρισιού και Ρώμης. Σε κάθε περίπτωση, η ευρωπαϊκή προσέγγιση Μακρόν και Ντράγκι θα εξυπηρετήσει πολιτικά και τους δύο ηγέτες, καθώς η ρητορική μεταρρύθμισης της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης συνιστά εκ των πραγμάτων ένα υπολογίσιμο αντίβαρο στην παντοδυναμία του Βερολίνου.
