Εξι μήνες στον Λευκό Οίκο η εξωτερική πολιτική του Μπάιντεν διαμορφώθηκε τελικά με ουσιαστική διαφοροποίηση σε σχέση τόσο με την προεκλογική ρητορική όσο και με αυτήν των πρώτων εβδομάδων της θητείας του.
Οι εντυπώσεις ότι το σύνθημα «Η Αμερική επιστρέφει» σήμαινε ολική επαναφορά στη γραμμή πλεύσης που είχε διαμορφωθεί στο τέλος της θητείας Ομπάμα διαψεύστηκαν.
Επί της ουσίας, ο Μπάιντεν υλοποιεί την αλλαγή στάσης απέναντι στη Ρωσία που δεν μπόρεσε να οικοδομήσει ο Τραμπ στη σκιά της ρητορικής των Δημοκρατικών για διαπλοκή του με το Κρεμλίνο.
Εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα, ώστε η Ουάσινγκτον να αντιμετωπίσει τη στρατηγική, συνολική πρόκληση της Κίνας, ήταν η θέση του Τραμπ στην προεκλογική εκστρατεία του 2016, την οποία υλοποιεί σήμερα ο Μπάιντεν με χαμηλούς επικοινωνιακούς τόνους όπως φάνηκε στη συνάντησή του με τον Πούτιν στη Γενεύη στα μέσα του περασμένου μήνα.
Συνέχεια επί της ουσίας καταγράφεται και στη στάση Μπάιντεν απέναντι στην Τουρκία, με τις κυρώσεις και την αποβολή από το πρόγραμμα των F-35 να έχουν υλοποιηθεί επί Τραμπ.
Εκεί που όχι μόνο δεν υπάρχει συνέχεια αλλά πλήρης ανατροπή είναι η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Αν για τις ΗΠΑ του Τραμπ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία το Ιράν, με ή χωρίς πυρηνικά όπλα, πρόβαλλε σαν η πρωτεύουσα απειλή για τα ζωτικά περιφερειακά τους συμφέροντα, για τον Μπάιντεν, όπως και για τον Ομπάμα, η προσέγγιση με την Τεχεράνη προβάλλει σαν μονόδρομος για την περιφερειακή σταθεροποίηση.
Σήμερα, έξι μήνες μετά την ορκωμοσία του ο Μπάιντεν, υπό το φως των εξελίξεων στο μέτωπο της πανδημίας αλλά και σε αυτό της κλιματικής αλλαγής, καλείται να υπερβεί την εν εξελίξει υπέρβαση που ο ίδιος δρομολόγησε.
Μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική και παγκόσμια αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά και των οικονομικών της παρενεργειών, μπορεί να υπάρξει προληπτική στρατηγική αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και ταυτόχρονα να οξύνεται η αντιπαράθεση της Δύσης με την Κίνα με φόντο τη σύγκρουση της φιλελεύθερης δημοκρατίας με τα αυταρχικά καθεστώτα;
Ο Μπάιντεν δεν μπορεί να διαχειρίζεται ταυτόχρονα δύο ασύμβατες στρατηγικές, να επιδιώκει δηλαδή ταχύτατη παγκόσμια ανάκαμψη και ανάσχεση της περαιτέρω ισχυροποίησης του Πεκίνου.
