Η δεύτερη ήττα της Αγγλίας

Σε αντίθεση με την αξιόμαχη ομάδα της Αγγλίας, η εικόνα της αγγλικής κοινωνίας βγήκε ζημιωμένη από το Euro 2020. Οι αποδοκιμασίες στους εθνικούς ύμνους των αντιπάλων στο «Ουέμπλεϊ», αλλά και στους παίκτες που γονάτιζαν ως αλληλεγγύη στο κίνημα «Black Lives Matter» καθ’ όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης, ήρθαν να ενωθούν με το οργανωτικό χάος που προηγήθηκε του τελικού και την απογοήτευση από την έκβαση της αναμέτρησης με την Ιταλία για το τρόπαιο.

Ενα κοκτέιλ αποκρουστικό: συσσωρευμένο ρατσιστικό μίσος μέσω των social media κατά των Μάρκους Ράσφορντ, Μπουκάγιο Σάκα και Τζέιντον Σάντσο, επειδή έχασαν πέναλτι στον τελικό του Euro 2020, αλλά και υπερεθνικισμός και έντονη ξενοφοβία που εδώ και χρόνια υπήρχαν στις τάξεις των χούλιγκαν αλλά ενισχύθηκαν ακόμα περισσότερο την εποχή της αγωνιώδους μετάβασης προς το Brexit.

Το επιχείρημα της αγγλικής κυβέρνησης, πως τα βίαια και ρατσιστικά περιστατικά προέρχονται από τους λίγους και δεν χαρακτηρίζουν τους πολλούς, είναι τουλάχιστον φαιδρό. Κυρίως γιατί η μειονότητα αυτή φωνάζει πολύ, είναι ιδιαίτερα ορατή με τις βίαιες πράξεις της και –το χειρότερο– γίνεται ανεκτή από αυτούς που θα έπρεπε να καταστείλουν τη δράση της…

Το μόνο που μένει είναι οι Αγγλοι ποδοσφαιριστές που θα συνεχίσουν να γονατίζουν γιατί ξέρουν ότι στην πρώτη στραβή οι ίδιοι θα γίνουν οι αποδέκτες εμετικών, ρατσιστικών συμπεριφορών. Οπως ο Μάρκους Ράσφορντ, που ένιωσε την ανάγκη να ποστάρει ένα μακροσκελές γράμμα στο διαδίκτυο, να ζητήσει συγγνώμη για το χαμένο πέναλτι αλλά και να θυμίσει ότι δεν θα λυγίσει παρά τις επιθέσεις. Ιδού ένα εκτενές απόσπασμα:

«Δεν ξέρω καν από πού να αρχίσω και δεν ξέρω καν πώς να βάλω σε λόγια το πώς νιώθω αυτή τη στιγμή. Πέρασα μια δύσκολη σεζόν –ήταν εμφανές σε όλους– και ίσως μπήκα στον τελικό με έλλειμμα αυτοπεποίθησης […] Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ήθελα. Ενιωσα ότι είχα απογοητεύσει τους συμπαίκτες μου, τους πάντες.

Το πέναλτι αυτό ήταν το μόνο που μου ζητήθηκε να προσφέρω στην ομάδα. Μπορώ να ευστοχήσω σε πέναλτι στον ύπνο μου, γιατί όχι αυτό; Το ερώτημα παίζει στο κεφάλι μου ξανά και ξανά από τη στιγμή που χτύπησα την μπάλα και δεν υπάρχει μάλλον ούτε μία λέξη να περιγράψει πώς αισθάνομαι. Τελικός. 55 χρόνια. 1 πέναλτι. Ιστορία. Το μόνο που μπορώ να πω είναι “συγγνώμη”. Μακάρι να είχε εξελιχθεί διαφορετικά».

Και πιο κάτω, συνέχισε: «Εχω μεγαλώσει μέσα σε ένα άθλημα, όπου περιμένω να γράφονται διάφορα για μένα. Είτε πρόκειται για το χρώμα του δέρματός μου, το πού μεγάλωσα ή, πιο πρόσφατα, το πώς ξοδεύω τον εξωαγωνιστικό χρόνο μου. Μπορώ να δεχτώ κριτική για την απόδοσή μου όλη την ημέρα – το πέναλτί μου δεν ήταν χτυπημένο σωστά, έπρεπε να είχε μπει γκολ. Ομως δεν πρόκειται ποτέ να απολογηθώ για το ποιος είμαι και από πού έρχομαι. Δεν έχω ζήσει πιο περήφανες στιγμές από το να φοράω αυτά τα “τρία λιοντάρια” στο στήθος μου και να βλέπω την οικογένειά μου να με χειροκροτεί ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες θεατές. Είχα ονειρευτεί τέτοιες μέρες. Τα μηνύματα που έλαβα είναι συγκινητικά και η ανταπόκριση από το Ουίδινγκτον έφερε δάκρυα στα μάτια μου. Οι κοινότητες που πάντα με αγκάλιαζαν εξακολουθούν να με στηρίζουν. Είμαι ο Μάρκους Ράσφορντ, 23 χρόνων, ένας μαύρος άνδρας από το Ουίδινγκτον και Ουάιδενσο, του Νότιου Μάντσεστερ. Και χωρίς τίποτε άλλο, έχω τουλάχιστον αυτό. Σας ευχαριστώ για όλα τα ευγενικά μηνύματα. Θα επιστρέψω δυνατότερος. Θα επιστρέψουμε δυνατότεροι».