Το ταξί

Ο Pio Manzù, γιος του διάσημου γλύπτη Giacomo Manzù (1908 – 1991), γεννήθηκε στο Μπέργκαμο το 1939 και θα έφευγε μόλις 30 χρόνια αργότερα σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Αρκούσαν όμως μόλις 5 χρόνια, από το 1964 έως το 1969, για να δημιουργήσει μερικά από τα πιο ξεχωριστά σχέδια αυτοκινήτων, μεταξύ των οποίων και το Fiat 127. Αλλά και να αλλάξει τον τρόπο σκέψης στον χώρο του design αυτοκινήτων.

Για να τιμήσει τα 50ά γενέθλια του 127, αλλά και τον ιδιοφυή σχεδιαστή του, το Εθνικό Μουσείο Αυτοκινήτου στο Τορίνο δημιούργησε μια ξεχωριστή έκθεση, όπου το κοινό μπορεί να ανακαλύψει από κοντά μοντέλα που σχετίζονται με το 127. Δίπλα τους είναι και ένα πολύ περίεργο ταξί, το οποίο αποκαλύπτει ένα μέρος από την ιδιοφυία του Ιταλού σχεδιαστή. Στοιχεία του δανείστηκε και το 126.

Το 1968 είναι η χρονιά των φοιτητικών και κοινωνικών διεκδικήσεων, αλλά παράλληλα και η εποχή που οι πόλεις αποκτούν τη σύγχρονη μορφή τους. Στην Ιταλία, οι δρόμοι είναι γεμάτοι από ταξί που βασίζονται στο καινοτόμο Fiat 600 Multipla.

Η Fiat αποφασίζει να δημιουργήσει το ταξί του μέλλοντος και το αναθέτει σε έναν από τους πλέον δημιουργικούς σχεδιαστές της εποχής, τον Pio Manzù. Εκείνος πιάνει άμεσα δουλειά με βάση τα μηχανικά μέρη του 850, ενώ, λόγω της βασικής χρήσης του αυτοκινήτου σε αστικό περιβάλλον, επιλέγει την έκδοση «Idromatic».

Πρόκειται για ένα από τα πρώτα ημιαυτόματα συστήματα μετάδοσης στον κόσμο που η Fiat παρουσίασε το 1966 και συνδύαζε έναν μετατροπέα ροπής και έναν υδραυλικό συμπλέκτη. Το αυτοκίνητο είχε χειροκίνητο κιβώτιο 4 σχέσεων, αλλά η απουσία συμπλέκτη έκανε εξαιρετικά πιο άνετη την οδήγηση σε συνθήκες κίνησης.

Επόμενη κίνηση ήταν η μεγιστοποίηση της εκμετάλλευσης των εσωτερικών χώρων αλλά και η εύκολη πρόσβαση. Η επιλογή ενός αμαξώματος δύο όγκων με μικρούς προβόλους και μεγάλες γυάλινες επιφάνειες προσέφερε άριστη ορατότητα, στοιχείο που ενίσχυαν και οι ψηλότερα τοποθετημένες θέσεις για τους επιβάτες.

Ο Manzù συνέχισε την καινοτόμα προσέγγιση στο 850 City Taxi, ακολουθώντας μια ασύμμετρη σχεδίαση. Στην αριστερή πλευρά, υπήρχε μόνο μια συμβατική πόρτα για τον οδηγό, ενώ στη δεξιά πλευρά μια καινοτόμα ηλεκτρονικά ελεγχόμενη συρόμενη πόρτα.

Το εσωτερικό ήταν επίσης φουτουριστικό. Το ταμπλό ήταν επενδυμένο με ένα μαλακό υλικό, υπήρχε μια μικρή τηλεόραση, ενώ ο οδηγός μπορούσε να μιλήσει με το κέντρο του, μέσω του μικροφώνου που ήταν κρυμμένο μέσα στο σκίαστρο. Στοιχεία που σήμερα θεωρούνται καθιερωμένα είχαν προβλεφθεί από την ομάδα του Fiat City Taxi το 1968!