Εκανα ένα πέρασμα προχθές στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, να δω πώς βλέπουν το νομοσχέδιο περί τα εργασιακά, κι αν έχουν μία, έστω μία, ένσταση στα όσα, πολλά, διαλαμβάνει το νομοσχέδιο, το οποίο ο αρμόδιος υπουργός (ο ίδιος, που άλλοτε, από άλλο υπουργείο, είχε πουλήσει την Ολυμπιακή έναντι ενός ευρώ˙ τίμημα συμβολικό, αλλά το πούλημα ήταν πραγματικό…) ονόμασε «Νομοσχέδιο για την προστασία της εργασίας».
Εξ αυτού δικαιούμαι, ως Ελληνας πολίτης, ισοτίμως, να αποκαλέσω τον κ. Χατζηδάκη «προστάτη της εργασίας» (μεταφορικά ή κυριολεκτικά), όπως και, παλαιότερα, «προστάτη της Ολυμπιακής»· την οποία τότε (2009) περίπου υποστήριζε ότι διέσωσε από τα… χειρότερα και, επιπλέον, απήλλαξε τη χώρα από το άχθος της εθνικής αεροπλοΐας, και πως με τα χρήματα που θα εξοικονομούσε το Δημόσιο από το κλείσιμο της Ολυμπιακής, θα χτιζόταν κάθε μήνα από ένα νοσοκομείο και άγνωστος αριθμός σχολείων. Τρία χρόνια μετά (2012-13) ανέλαβε το Υγείας ο κ. Γεωργιάδης, μας έβγαλε και αυτός από τον μπελά των παραπανίσιων νοσοκομείων· έκλεισε καμιά σαρανταριά τότε, υπερηφάνως και αυτός. «Εμένα χτυπάτε!», έλεγε. «Εγώ τα έκλεισα!» Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς άσ’ τα να πάν’ στο διάολο…
Είδα το λοιπόν –όσα μπόρεσα– στα φίλια προσκείμενα μέσα τα καλύτερα λόγια για το νομοσχέδιο του προστάτη εργασίας. Ούτε ένα ψεγάδι, ούτε ένα «μήπως…», έτσι για την τιμή μιας δόσης έστω αντικειμενικότητας: καλό μεν και αναπτυξιακό και δίκαιο και φιλεργατικό και… και… αλλά έχει και κάποιες μικρές αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν. Τίποτα τα φίλια ΜΜΕ. Ολα καλά, όλα ανθηρά, που έλεγε και ο Βουτσάς.
Είπα κι εγώ να πάω στην… αντεργατική συγκέντρωση σήμερα. Μήπως και… παραπληροφορηθώ κάτι κακό για την εργασία. Γιατί η τόση καλοσύνη του νομοσχεδίου με έβαλε σε υποψίες ότι ίσως έχουμε κυβέρνηση απεργοσπάστη…
