Καρέ καρέ μια καρδιά που γίνεται κομμάτια

«Τράβηξα την πρώτη φωτογραφία της κόρης μου, της Rebecca, λίγα λεπτά μετά τη γέννησή της, στις 3 Αυγούστου του 2005. Λίγο περισσότερο από 15 χρόνια αργότερα, τράβηξα την τελευταία φωτογραφία της κόρης μου, λίγα λεπτά αφότου πέθανε από καρκίνο, στις 3 Ιανουαρίου του 2021».

Ο Zammit Lupi, που μας ράγισε τις καρδιές αφού τράβηξε σε καρέ τη δική του που γινόταν κομμάτια όσο φωτογράφιζε την κόρη του στην τελευταία και αγριότερη μάχη της ζωής της, τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Φωτοδημοσιογραφίας Yannis Behrakis. Και σαν τον δικό μας Γιάννη Μπεχράκη, που έφυγε από τη ζωή νεότατος και απολύτως μάχιμος ώς την ύστατη ώρα, ο Lupi έμεινε μάχιμος μέχρι την ύστατη πνοή της μικρής του: «Είμαι φωτορεπόρτερ. Ηταν φυσικό για μένα να καταγράφω σχεδόν την κάθε στιγμή της όμορφης ζωής της Becs».

Ο Lupi θυμήθηκε πώς ήταν να φωτογραφίζει τη δίχρονη κόρη του όταν «το πρόσωπό της έμοιαζε να λάμπει από ένα εσωτερικό φως», αλλά και τα καρέ που τράβηξε όταν εκείνη πάλευε με μια σπάνια και εξαιρετικά επιθετική μορφή καρκίνου των οστών:«Οπως εκείνη τη φορά που καθόταν στο σκοτάδι λαμβάνοντας ενδοφλέβια υγρά μετά τη χημειοθεραπεία, με τα μακριά και υπέροχα σκούρα μαλλιά της να αποτελούν μια μακρινή ανάμνηση. Ή εκείνη τη φορά που αγκάλιασε το αρκουδάκι της, τον Σναγκλς, σφιχτά, ενώ κοιμόταν στο δωμάτιο του νοσοκομείου, εν τω μέσω μιας τρομερής σειράς ιατρικών διαδικασιών που ελπίζαμε ότι θα μπορούσαν να τη σώσουν. Και εκείνη τη φορά που η μητέρα της έκλαιγε θρηνητικά πάνω από το κορμί της, λίγα λεπτά μετά τον θάνατο της Becs, όταν οι φακίδες στο πρόσωπό της αποτελούσαν ένα σκληρό σύμβολο της νεότητας και της ομορφιάς της».

Αυτά τα συγκλονιστικά πλάσματα, τα φτιαγμένα από χώμα και όνειρα, τους φωτορεπόρτερ, τιμά κάθε χρόνο το Athens Photo World, πάντα αφιερωμένο στην 30ετή δουλειά και τη μνήμη του Γιάννη Μπεχράκη και «αφοσιωμένο στην προβολή και την υποστήριξη των φωτορεπόρτερ παγκοσμίως, ιδίως σε καιρούς που δοκιμάζουν την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, αξίζει να στραφούν οι προβολείς σε αυτούς και στο έργο τους. Οι φωτορεπόρτερ είναι πάντα εκεί έξω και εργάζονται με όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας για την ενημέρωσή μας».

Ο πολυβραβευμένος Μαλτέζος είναι το αρχέτυπο του φωτορεπόρτερ, στις επάλξεις της μάχης μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν αυτό το τέλος αφορά το πιο αγαπημένο του πλάσμα στον κόσμο, την ίδια του την κόρη. «Είναι μια ιστορία που θα ήθελα να μη χρειαζόταν να διηγηθώ, μια όψη της ανθρώπινης εμπειρίας που θα ήθελα να μην έχει ζήσει η οικογένειά μου», ανέφερε ο 52χρονος Lupi, που όταν άρχισε να φωτογραφίζει την περιπέτεια της κόρης του πίστευε πως θα διηγούνταν μια ιστορία ίασης και σίγουρα όχι ένα ρέκβιεμ.

«Οταν είσαι φωτογράφος, η κάμερά σου και ο φακός είναι προέκταση του σώματός σου. Ενστικτωδώς καταγράφεις ό,τι η λογική και η καρδιά σου πιστεύουν ότι είναι σημαντικό. Είναι κομμάτι του παζλ της ζωής», είπε στην τελετή βράβευσης η Ελισάβετ Σαρίδου-Μπεχράκη, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού. «Αφορά τον εαυτό σου πρωτίστως, ξέρεις όμως ότι υπάρχουν και άλλοι που βιώνουν κάτι παρόμοιο (…) Πολλές και αξιόλογες συμμετοχές και φέτος, με εικόνες και ιστορίες που σε γεμίζουν συναισθήματα. Αυτά είναι η κινητήρια δύναμη άλλωστε».

? Οι δύο φιναλίστ του Διεθνούς Βραβείου Yannis Behrakis είναι οι Emilio Morenatti (Ισπανία) του Associated Press με το έργο «COVID-19: απόγνωση και θάνατος για τους ηλικιωμένους της Ισπανίας» και Jeremy Lempin (Γαλλία) με το έργο «Ο γιατρός Peyo και ο κύριος Hassen».

Το Βραβείο Athens Photo World κέρδισε ο Δημήτρης Τοσίδης με το θέμα «Διάβα, νομαδικός ποιμαντισμός στην ορεινή Βόρεια Ελλάδα». Δεύτερος φιναλίστ ο Αγγελος Τζωρτζίνης με το μακροχρόνιο θέμα «Παγιδευμένοι στην Ελλάδα» και τρίτος ο Πέτρος Γιαννακούρης (Associated Press) με το έργο του «Μόρια, το τέλος».