Ασμα ασμάτων στο λεωφορείο

Ολα ωραία. Το περπάτημα στην παραλία. Η θάλασσα [«ποιος θα την εξαντλήσει;..», Σεφέρης], εξαιρετική. Βλέποντάς τη, στην επιστροφή, όπως κατευθυνόμουν προς την αφετηρία του λεωφορείου βαδίζοντας τη φαληρική προκυμαία, με το σμαραγδί χρώμα της (ποτέ το ίδιο· η θάλασσα είναι ό,τι πιο μεταβαλλόμενο στοιχείο γνωρίζω ως κοινός άνθρωπος) και το ελαφρό της τρεμούλιασμα, ένιωθα μια γαλήνη μέσα μου.

Ηταν κι ένα ζευγάρι στο λεωφορείο, στο απέναντι κάθισμα, σχεδόν παιδιά. Το κορίτσι είχε τυλίξει με το δεξί του χέρι το αριστερό του αγοριού που καθόταν από μέσα κι είχε γείρει το κεφαλάκι της στον ώμο του με τα μάτια μισόκλειστα, πίσω από γυαλιά οράσεως, με τόση εμπιστοσύνη, λες και ζούσε όνειρο! Σκέφτηκα: «Να τος ο έρωτας, μπροστά μου, ολοζώντανος!». Ούτε από μάσκες καταλαβαίνει (και τα δυο παιδιά φορούσαν μάσκα, όπως όλοι οι επιβάτες) ούτε από τίποτα.

Το μυαλό μου πήγε στο «Ασμα Ασμάτων», το αποδιδόμενο στον Σολομώντα· από τα πιο ερωτικά κείμενα που γνωρίζω, και ας μου επιτραπεί, κάπως «παράταιρο» στο εν γένει «πνεύμα» της Αγίας Γραφής. Διάλεξα μια στροφή απ’ αυτές που δείχνουν τη λαχτάρα του έρωτα: «ἀνέστην ἐγὼ ἀνοῖξαι τῷ ἀδελφιδῷ μου,/ χεῖρές μου ἔσταξαν σμύρναν,/ δάκτυλοί μου σμύρναν πλήρη/ ἐπὶ χεῖρας τοῦ κλείθρου». Μεταφράζει ο Σεφέρης: «Σηκώθηκα ν᾽ ανοίξω στον αγαπημένο μου·/ έσταξε σμύρνα από τα χέρια μου,/ τα δάχτυλά μου γέμισαν σμύρνα/ σαν άγγιξα το μάνταλο της κλειδωνιάς». Συγγνώμη, αλλά αντί «κλειδωνιάς», θα επέλεγα (το υπάρχον) «κλείθρου»!

Είναι η στιγμή. Απίστευτη έκλυση ενέργειας. Εκρηξη. Τι σημασία έχει η διάρκεια; Ολα είναι διάρκεια στο κάτω κάτω, άμα το ψάξεις. Η στιγμή –στην ερωτική μεταρσίωση δυο ερωτευμένων είτε στο σμαραγδί τρεμούλιασμα του κύματος– είναι διάρκεια, είναι μια ψηφίδα, ένα βοτσαλάκι αιωνιότητας. Υμνείτε τον έρωτα, μόνο αντίδοτο στο δηλητήριο του αίσχους.