«Ζένες Ες με θυμάσαι ακόμα, Σλόβαν με ξέρεις καλά. Του Αστέρα το κόκκινο χρώμα πράσινη πήρε μπογιά»… Πέρασαν 50 χρόνια από την εποποιία του Παναθηναϊκού και το ανυπέρβλητο ποδοσφαιρικό επίτευγμα σε διασυλλογικό επίπεδο της παρουσίας στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στον Αγιαξ του ασύγκριτου Γιόχαν Κρόιφ. Μισός αιώνας. Τι είμαστε όμως όλοι μπροστά στην Ιστορία; Τίποτα δεν είμαστε. Ούτε καν νάνοι.
Ενα μικρό πέρασμα κάνουμε από τη ζωή, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο «σκληρός δίσκος, η «μνήμη», γράφει ασταμάτητα. Και δεν ξεγράφει.
Το κεφάλι κάτω να χτυπάς, ανάποδα να ‘ρθει ο ντουνιάς. Ζούμε το «τώρα» και παραμυθιαζόμαστε μαζί του. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε… χθες.
Τι είναι αλήθεια; Η μη λήθη. Αυτό είναι. Να μην ξεχνάς αυτό που έχει συμβεί. Να θυμάσαι. Το πραγματικό. Το ανυπέρβλητο.
Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλος και τρανός, ό,τι κι αν ζήσει ο καθένας από μας στην περπατησιά του, για τα μοναδικά επιτεύγματά του με κορυφαίο όλων το έπος του Γουέμπλεϊ.
Μακάριοι όσοι αδιανόητα τυχεροί έζησαν τη χρυσή εποχή της μυθικής πορείας μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Το χρωστάνε στον Θεό όσοι είδαν την αγαπημένη τους ομάδα να αφήνει άφωνη την Ευρώπη, να υποκλίνονται και να (κρυφο)χαίρονται εχθροί και φίλοι με το μεγαλείο της.
Οι υπόλοιποι ας μην το παίρνουμε εγωιστικά. Οι ομάδες δεν είναι το «τώρα». Είναι το παρελθόν τους, η «σούμα» και τα επιτεύγματά τους.
Το «τώρα» αφορά εμάς και τη χρονική συγκυρία που βιώνουμε. Οχι το ιστορικό εύρος. Η παρακαταθήκη είναι ήδη εκεί, ο κόσμος να χαλάσει. Οση ζηλοφθονία κι αν υπάρξει. Οση γκρίνια, μιζέρια κι ανυπομονησία κι αν έχουμε εκ φύσεως οι άνθρωποι. Είτε σε αυτή γενιά, είτε στην επόμενη, ο τροχός γυρίζει. Τα πάντα είναι κύκλος.
Το ντοκιμαντέρ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για το Γουέμπλεϊ είναι εκπληκτικό. Δεν πρέπει να το χάσεις ουδείς. Κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει όσα χρόνια κι αν περάσουν.
