Με την τροπή που πήρε εσχάτως η υπόθεση των Γλυκών Νερών είναι πολύ λογικό να επισκιάζει σχεδόν κάθε τι άλλο όσον αφορά στην εγχώρια επικαιρότητα. Όχι, βέβαια, πως παύουν να έχουν τη σημασία τους όλα τα άλλα. Ίσα ίσα… Μπορεί -φερ΄ειπείν- κάποιος να ξεχάσει το μέλλον που του επιφυλάσσεται στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα που διαμορφώνουν κυβέρνηση και κόσμος του χρήματος; Όχι, βέβαια. Το κάθε τι λαμβάνει το δικό του μερίδιο. Αν ξέρεις τί σου γίνεται και πού βαδίζεις, δεν αποπροσανατολίζεσαι και δεν τα μπλέκεις όλα…
Ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος είναι εδώ και λίγες μέρες ο πιο διάσημος Μπάμπης του ελλαδικού χώρου. Όχι, δεν σαρκάζω, ούτε ειρωνεύομαι. Ούτε στέκομαι ανώριμα σε μία τόσο σοβαρή υπόθεση, η οποία μάλιστα είναι ήδη αιματοβαμμένη. Όμως, όντως, ο Μπάμπης φαίνεται να αποτελεί μία ιδιάζουσα περίπτωση. Ένας άνθρωπος που κάθε άλλο παρά ως αδιάφορο, μονόχνοτο και δίχως πολύμορφα εύρη, μπορείς να τον περιγράψεις…
Σε ειδεχθή εγκλήματα όπως αυτό της 11ης του περασμένου Μάη, αλλά και μετά την εξέλιξη της ομολογίας του δολοφόνου, είναι λογικό να «δώσουμε πόνο» όλοι και να λέμε πολλά και διάφορα. Είτε τεκμηριώνονται, είτε όχι. Είτε ισχύουν, είτε δεν ισχύουν. Kαι θεωρώ πως ο καθένας και η κάθε μία βρίσκει την ευκαιρία σε κάτι τέτοια να προωθήσει τα δικά του θέσφατα και πιστεύω. Αλλά ας το αφήσουμε αυτό, γιατί είναι ολόκληρο ζήτημα που και ξεχωριστό κείμενο θέλει, και μπερδέματα δημιουργεί αν δεν επεξηγηθεί σωστά. Πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε να υπηρετούμε την αυταξία της κάθε ξεχωριστής φάσης και όχι να ψάχνουμε υπεραξία σε όλους και σε όλα…
Αυτό που κρατάμε -κατά την προσωπική μου άποψη- σε αυτήν την ιστορία είναι τρία βασικά στοιχεία.
- Το πρώτο, και το κυριότερο, ο τραγικός τρόπος με τον οποίον έχασε τη ζωή της μία 20χρονη κοπέλα. Μιλάμε για μία στυγερή ανθρωποκτονία, που ευλόγως προκαλεί σε όλους μας συγκεκριμένα συναισθήματα, και «εν βρασμώ» και «εν ψυχρώ» διάθεση ολικής καταδίκης.
- Το δεύτερο είναι ο ίδιος ο δράστης, όχι μόνο ως προς το χειρισμό από την πλευρά του της δολοφονίας στα Γλυκά Νερά, αλλά ως εν γένει παρουσία….
- Και το τρίτο, η ολιστική διάσταση της υπόθεσης. Δηλαδή, αυτό που αφήνουν διάφοροι -ανάμεσα τους και γνωστά πρόσωπα στη δημόσια ζωή με εμπειρία στη διαλεύκανση παρεμφερών υποθέσεων- να εννοείται πως χρειάζεται, δηλαδή, διερεύνηση και σε άλλες ατραπούς. Που ενδεχομένως να κρύβουν αξιοσημείωτα πράγματα. Όμως, για αυτά οι μόνοι αρμόδιοι είναι οι ανακριτικές και αστυνομικές αρχές της χώρας.
Εμένα, προσωπικά, ο Μπάμπης με οδήγησε από τη συνολική συμπεριφορά του σε ένα συμπέρασμα, ίσως επισφαλές και σίγουρα υποκειμενικότατο, αλλά αυτό είναι προς ώρας..: πως μάλλον πρόκειται για έναν άνθρωπο που βάδισε στα (ασφαλή) χνάρια ενός (επισφαλούς) σχεδιασμού. Έπαιξε τα ρέστα του, αλλά δεν του βγήκε, ως προς το κομβικό ζήτημα της σύλληψής του ή μη. Όμως, αν ο βασικός στόχος του ήταν να δολοφονήσει τη σύζυγό του, και οι μετέπειτα συνέπειες (ανάμεσά τους και οι ποινικές…) να μπαίνουν για διάφορους λόγους σε δεύτερο πλάνο, αυτό το πέτυχε…
Και αν, πλέον, έχει χαράξει μία στρατηγική για να έχει τις μικρότερες δυνατές συνέπειες, θα φανεί στο βαθύ μέλλον αν θα καταφέρει κάτι σημαντικό και σε αυτόν τον τομέα (ως προς την αποτελεσματικότητα ή μη). Σε κάθε περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μία υπόθεση και ένα βασικό πρωταγωνιστή που προκαλούν εύλογο ενδιαφέρον σε όλους. Από τους αρμόδιους μέχρι τον μεγαλύτερο κουτσομπόλη άνθρωπο που τριγυρνάει στα εγχώρια εδάφη. Η ιστορία αυτή δύσκολα να παραμεριστεί ή να ξεχαστεί. Δικαίως, θα λέγαμε…
