Για τα «κακομαθημένα από το σπίτι τους παιδιά»

Θεωρώ χρέος μου ως πατέρας και πολίτης ν’ απαντήσω γι΄ αυτά «τα κακομαθημένα από το σπίτι τους παιδιά», για τους «τσάμπα μάγκες», για «την αλητεία», «την ημιμάθεια», για τον «κακό χαρακτήρα», που είναι οι ενδεικτικοί χαρακτηρισμοί του κυρίου Τριανταφυλλίδη στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας σας την Παρασκευή 2.7.21, που αφορούσε τους νέους (ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗ) στους οποίους η κυβέρνηση αποπειράται την εξαγορά της συνείδησής τους με τα 150 €.

Βεβαίως και στον χαρακτηρισμό ως αίσχους της τέτοιας κυβερνητικής απόφασης δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει.

Ομως η απόδοση, χωρίς διάκριση, στους νέους αυτών των χαρακτηρισμών ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ και μάλιστα κραυγαλέα όταν φιλοξενείται στην εφημερίδα σας και όχι όπου αλλού ή σε όποιο ριάλιτι σόου.

Κύριε αρθρογράφε, περιμένετε στο σπίτι σας να εισπράξετε τα 150 €. Τα δικαιούσθε άλλωστε, όπως υποστηρίζετε, αφού εμβολιαστήκατε.

Οι νέοι, όμως, δεν θα είναι στο σπίτι τους. Θα είναι στους καθημερινούς αγώνες για τη ζωή και το μέλλον τους.

Θα είναι στα μηχανάκια των ντελίβερι και το βράδυ στο Εσπερινό.

Θα είναι στα πανεπιστήμια, στον αγώνα για την άνιση εισαγωγή, θα είναι στον αγώνα ενάντια στην ανεργία που τους τσακίζει ή στη πρόσκαιρη μεσαιωνική δουλειά για 400 € κ.λπ.

Και, βέβαια, θα είναι και στους δρόμους για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και όχι στις πολυθρόνες των τηλεοράσεων να κουνάνε το δάκτυλο στη νέα γενιά ή να κρίνουν αγωνιώδεις για την επιβίωσή τους νέους σε ριάλιτι ντροπής.

Κι αν τους νέους τους απαξιώνετε με τα «πάρτι για να ξεσκάσουν», που ίσως και αντίδραση στον εγκλεισμό των νιάτων τους και της ορμής τους να υπήρξε, κλείνετε τα μάτια και δεν τους βλέπετε ούτε στους αγώνες στις πλατείες ούτε στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες ούτε στην ανάλωσή τους στις κρεατομηχανές των πολέμων και πρόσφατα στη χώρα μας (Κύπρος, Ιμια κ.λπ.) ούτε στο Πολυτεχνείο που άφησαν τις ζωές και τα τραύματά τους, στη Νομική, στην αντίσταση στη χούντα, στους βασανισμούς τους, στην αναγκαστική στράτευσή τους και σε αναρίθμητες στιγμές μεγαλείου και αγώνων τους.

Ελεος για την απαξίωση του πιο ζωντανού και ελπιδοφόρου τμήματος της κοινωνίας μας.

Κύριε αρθρογράφε, «Οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες» δεν σας συγκίνησαν ποτέ;

*δικηγόρος, Πάτρα

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 05/07/2021.