Το… αυγό

«Αυτός που τρώει το αυγό, να προσέλθει γρήγορα στο γραφείο!» φωνάζει ο τηλεβόας της βιοτεχνίας και, ω! του θαύματος, όλοι ανεξαιρέτως οι εργαζόμενοι διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτοφτάσει! Τη συνέχεια βέβαια δεν μας τη λέει το παλιό ανέκδοτο, ούτε αν υπήρχαν συλλογικές συμβάσεις ή όχι. Εύκολα όμως καταλαβαίνει κανείς ποιος έχει το πάνω χέρι σε μια διαπροσωπική σχέση εργάτη – αφεντικού, εκεί όπου θέλει να οδηγήσει τους εργαζομένους το υπό ψήφιση νομοσχέδιο.

Τάχα ότι, επειδή ο εργάτης είναι μια ανεξάρτητη προσωπικότητα, μπορεί άνετα να διαπραγματεύεται τετ α τετ με τον εργοδότη την καλύτερη αμοιβή και –γιατί όχι– να επιτυγχάνει τους καλύτερους όρους ωραρίου, αδειών, υπερωριών, επιδομάτων, τσουρεκιών και… αυγών· χωρίς τους αναχρονιστικούς (sic) θεσμούς των συλλογικών συμβάσεων, των σωματείων, των απεργιών, των επιθεωρητών εργασίας κ.λπ. Απαράδεκτα «βαρίδια» του παρελθόντος που δυσκολεύουν την… ανάπτυξη και την ευφορία των κεφαλαιοκρατών, όπως εύστοχα διατυπώνει ο χαριτωμένος μας πρωθυπουργός.

Ομως, ακόμα πιο εύστοχα ο Β. Σακκάτος στο φύλλο 24/5 της «Εφ.Συν.» αποδεικνύει ότι όλες αυτές τις… καινοτομίες στα εργασιακά τις είχε πραγματοποιήσει ήδη ο Χίτλερ στη Γερμανία από το 1933, λίγο αφότου κατέλαβε (παρέλαβε) την εξουσία. Του Νόμου και της Τάξης ήτανε κι εκείνος.

Δεν πρόκειται να επιχειρηματολογήσω για το πόσο αντεργατικό είναι το υπό ψήφιση νομοσχέδιο. Οποιος έχει δουλέψει έστω και για λίγο σαν εργάτης ή υπάλληλος το καταλαβαίνει πολύ καλά και δεν παραμυθιάζεται. Εκείνο όμως που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι ότι με τις επιχειρούμενες αλλαγές χτυπιέται καίρια ο συνδικαλισμός και η απεργία καθίσταται σχεδόν αδύνατη, υπό τις παρούσες συνθήκες. Σε μια εποχή δηλαδή που εδώ, αλλά και διεθνώς, το εργατικό κίνημα έχει αποσυγκροτηθεί.

Παρ’ όλα αυτά μια τέτοια άγρια αντεργατική επίθεση πρέπει να απαντηθεί ανάλογα. Να υπερασπιστούμε το 8ωρο και να απαιτήσουμε το νομοσχέδιο αυτό, όχι να συζητηθεί, να βελτιωθεί και να παζαρευτεί, αλλά ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ. Τόσα και τόσα νομοσχέδια έχουν ακυρωθεί, τόσες και τόσες νίκες του λαού στο παρελθόν. Ομως, οι νίκες αυτές δεν είχαν να κάνουν με τις αψιμαχίες της Βουλής, Είχαν να κάνουν με την πραγματική αντιπολίτευση, την αντιπολίτευση του δρόμου – κι αυτό είναι που λείπει σήμερα.

«Στον πόλεμο», λέει ο γ.γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, «απαντάμε με πόλεμο». Πάρα πολύ σωστά, μονάχα που τον «πόλεμο» που διεξάγει αυτός ο χώρος –που μάλιστα έχει και σημαντική απήχηση στον εργατόκοσμο– τον έχουμε δει εδώ και χρόνια να καταλήγει σε προτάσεις και σε ψηφίσματα, άντε και για… τη διόρθωση της ψήφου. Αμ’ η άλλη πτέρυγα της Αριστεράς μας, η… ριζοσπαστική; Πάνω που είχε ξεσπαθώσει ο κ. Τσίπρας –θα κάνουμε, θα δείξουμε– μας ενημέρωσε προχθές πως άμα ξανάρθει στα πράγματα τον νόμο αυτόν θα τον καταργήσει. Οπως και το 2012, που σάλπισε παύση κινήματος επειδή άμα εκλεγεί θα σκίσει τα μνημόνια και θα κάμει τους «δανειστές» να χορεύουν πεντοζάλη.

Ας μη γελιόμαστε ποιος θα βγει και ποιος δεν θα βγει. Αυτός που πρέπει να βγει είναι Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ. Με μοναδικό αίτημα ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ και πάντα με την προοπτική της ανασυγκρότησης του εργατολαϊκού κινήματος, ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά.

* Εικονογράφος, Χανιά